(2 ψήφοι)

Δυνατά σφηνάκια παιχνιδιού

Γράφει:
Δυνατά σφηνάκια παιχνιδιού

Τα παιδιά έχουν μάθει απ' έξω και ανακατωτά κάθε πιθανή διαδρομή που οδηγεί στον αγαπημένο τους παιδότοπο, λες και έχουν ενσωματωμένο GPS με full extra. Δεν χρειάζεται να ανακοινώσεις ότι σήμερα θα έχει παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσεως. Και μόνο που θα πάρεις την στροφή μετά το supermarket που πουλά και του πουλιού το γάλα και περάσεις μπροστά από το σπίτι με τον ψηλό πράσινο φράχτη, θα ξεσηκωθούν με αλαλαγμούς και φωνασκίες στο πίσω κάθισμα από χαρά και ανυπομονησία.

Σκέφτεσαι ότι οι παιδότοποι θα πρέπει να θεωρούνται ιεροί ναοί και οι απανταχού μαμάδες να κάνουν ευλαβικά του σταυρό τους περνώντας απέξω. Μεγάλη η χάρη και το όνομα αυτού που τους εφηύρε. Τιμή και δόξα στον μεγάλο ευεργέτη! Τουλάχιστον δύο ώρες ακατάπαυστου παιχνιδιού σε ασφαλές μέρος, χωρίς να χρειάζεσαι να κυνηγάς τα τρίχρονά σου από πίσω που ισούται με δύο ώρες απόλαυσης καφεδούμπας. Αξία; Ανεκτίμητη.... Πού είναι το μανουάλι να ανάψω μια λαμπάδα ίσαμε με το μπόι μου;

Η άφιξη στον παιδότοπο σημαίνει συναγερμό σε κάθε εγκεφαλικό κύτταρο των παιδιών και η αδρεναλίνη ήδη έχει πάρει τον ανήφορο. Limit up απλά δεν υπάρχει! Από την είσοδο κιόλας τίποτα δεν μπορεί να συγκρατήσει αυτά τα ανθρωπάκια που ήδη ανασαίνουν γρήγορα λες και η χαρά είναι αέρας που θέλουν να τον ρουφήξουν έως το τελευταίο μόριο. Τα μπουφάν βγαίνουν με ένα μαγικό τρόπο (μα γιατί άλλοτε βαριούνται να βγάλουν το μπουφάν τους και το αφήνουν να κρέμεται απελπιστικά εκνευριστικά για σένα από τους αγκώνες τους, ε; μου λες;). Τα πόδια απελευθερώνονται από τα παπούτσια, που τοποθετούνται από τα ίδια τα παιδιά στις ειδικές θηκούλες μπροστά από τον χώρο των φουσκωτών παιχνιδιών (μα γιατί στο σπίτι τα παπούτσια είναι πάντα παρατημένα δεξιά και αριστερά και όχι τοποθετημένα στην παπουτσοθήκη τους, ε; μου λες;).

Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δεύτερη ματιά, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς φόβο και πάθος, λες και όλος ο κόσμος έχει συμπιεστεί σε αυτή την πολύχρωμη, φουσκωτή μάζα – ακόμη και εσύ η μαμά έχεις γίνει μια τόση δα κουκιδίτσα εκείνη την ώρα – τα παιδιά σου κάνουν το απόλυτο μακροβούτι στην χώρα του υπέρτατου παιχνιδιού. Και τα βλέπεις να εξαφανίζονται μέσα στον λαβύρινθο, ενώ ενώνουν τις φωνές τους με εκείνες των υπολοίπων αλλοφρόνων παιδιών. Έχει ξεκινήσει το γλυκό μεθύσι από τα απανωτά σφηνάκια παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς. Τι καλά που κανένας τροχονόμος δεν θα ζητήσει μετά να μετρήσει τα επίπεδα ευφορίας στο σύστημα των παιδιών. Ας μεθύσουν, ας κάνουν κεφάλι, ας κάνουν τούμπες, ας κάνουν οκτάρια και ογδόντα-οχτάρια...

Παραγγέλνεις τον καφέ σου, κάνεις από μέσα σου έναν νοερό σταυρό, όχι γιατί βρίσκεσαι σε ιερό χώρο (λέμε και καμιά βλακεία κάπου-κάπου να περάσει η ώρα), αλλά για να μην χτυπήσουν τα παιδιά, γιατί όπως και να γίνει η μάνα είναι μάνα και πάντα θα ανησυχεί και αποφασίζεις να χαλαρώσεις λίγο. Αναλογίζεσαι ότι έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια από τότε που τα παιδιά απολάμβαναν τον κόσμο από το καρότσι τους και εσύ μπορούσες ακόμη να απολαμβάνεις τον καφέ σου χωρίς να κάνεις κύκλους πρώτα γύρω από το τραπέζι και μετά γύρω σε όλο το μαγαζί ή και στο διπλανό καμιά φορά. Σού το έλεγαν ότι θα έρθει αυτή η στιγμή και δεν το πίστευες, αλλά ναι θαύματα γίνονται τελικά.

Παρακολουθείς τα παιδιά σου να έχουν γίνει ένα χαρούμενο κουβάρι με τα υπόλοιπα παιδάκια, βλέπεις τα ξαναμμένα τους προσωπάκια, τις σταγονίτσες του ιδρώτα που έχουν νοτίσει τις τουφίτσες των μαλλιών τους πίσω από τα κόκκινα αυτιά και τα σβερκάκια τους, έχουν σηκώσει τα μανίκια τους, ενώ τα παντελονάκια τους έχουν μισοπέσει. Κάπου-κάπου μια μυξούλα πάει να ξεφύγει και τη σκουπίζουν βιαστικά με την ανάποδη του χεριού τους. Τρέχουν, πηδούν, πέφτουν, γελάνε, φωνάζουν, αγκαλιάζονται σπρώχνουν, σπρώχνονται ... τσακώνονται.

Τσακώνονται; Ε, μα φυσικά! Είναι και αυτό αναπόσπαστο μέρος του πακέτου. Στο χαρούμενο κουβάρι πάντα θα υπάρχει ο ταραξίας, το υπερκινητικό παιδί, το ατίθασο, το ζημιάρικο, το πειραχτήρι, το κακομαθημένο. Ε, προσοχή! Αυτό το παιδί μπορεί να είναι και το δικό σου, γι' αυτό μην κουνάς με συγκατάβαση το κεφάλι σου. Μπορεί να είσαι εσύ αυτή η μαμά που την κοιτούν όλοι με την απορία «μα δεν μπορεί να το μαζέψει;». Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα για λεπτομερή ανάλυση.

Και κάπου εκεί μέσα στη ζαλάδα από τα σφηνάκια παιχνιδιού και τις απροσδιόριστες φωνές, ξεχωρίζεις μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης γουλιάς καφέ δύο φωνές ενθουσιασμού «μαμά, μαμάαααααα, μαμάααααααα, κοιτάααααααααα». Βλέπεις δύο κεφαλάκια αναμαλλιασμένα να χοροπηδάνε πάνω-κάτω, πάνω-κάτω σαν ελατήρια και δύο χεράκια να σου στέλνουν φιλάκια από μακριά. Μέσα στο παιχνίδι τους θυμήθηκαν και σένα. Φουσκώνεις σαν το παγώνι, απλώνεις την πλουμιστή σου ουρά, τουτέστιν αλλάζεις σταυροπόδι, τινάζεις το μαλλί σου και ρουφάς μια ακόμη γουλιά καφέ τάχα μου αδιάφορα. Δεν είδες μέχρι τώρα άλλα παιδάκια να φωνάζουν τη μαμά τους. Κάτι πολύ καλό ως μαμά κάνεις, σκέφτεσαι και κορδώνεσαι άλλους δέκα πόντους.

Κοιτάς γύρω γύρω... Δεν μπορεί κάπου θα υπάρχει το μανουάλι να ανάψεις μια λαμπάδα ίσα με το μπόι σου, ενώ τα χείλη σου ψιθυρίζουν ένα ολόθερμο ευχαριστώ στον άγνωστο ευεργέτη.

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom