(0 ψήφοι)

Τι μου έμαθαν οι πολλαπλές, απανωτές και φαινομενικά ατελείωτες «καραντίνες»

Γράφει:
Τι μου έμαθαν οι πολλαπλές, απανωτές και φαινομενικά ατελείωτες «καραντίνες»

 

Πρώτο και καλύτερο μάθημα: Τίποτα δεν κρατάει παντοτινά. Ακόμα και η χωρίς φως στο τούνελ καραντίνα του φετινού χειμώνα, έλαβε τελικά, τέλος. Άτυπα στην αρχή. Με τη βούλα του Χαρδαλιά στη συνέχεια. Καθώς το καλοκαίρι μας έκλεινε πονηρά το μάτι και ο στόλος με τα ζουμπουρλούδικα ναυτάκια ετοιμαζόταν να αριβάρει, εμείς αρχίσαμε να παίρνουμε τζούρες επιστροφής στην κανονικότητα που ξέραμε.
Τις χειμωνιάτικες μέρες καραντίνας βέβαια, αυτό έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός. Έτσι λοιπόν, μάθημα νούμερο 2 : και τα όνειρα μπορούν να βγουν αληθινά καμιά φορά.

Μάθημα τρίτο: Η φράση «Κυρία με ακούτε; Σίγουρα με ακούτε; » όταν επαναλαμβάνεται πάνω από 15 φορές ημερησίως, μπορεί να σε στείλει καρφί στο ψυχιατρείο ακόμα κι αν δεν είσαι εσύ ο αποδέκτης της ερώτησης. Δεν συζητώ για τους δασκάλους και τους καθηγητές. Όταν τους άκουγα να απαντούν με σοβαρότητα και ψυχραιμία , σε μαθητές που θύμιζαν τον Σπαζοκλαμπάνια του Σεφερλή , πραγματικά τους θαύμαζα.

Μάθημα τέταρτο: Όσο περισσότερο χρόνο έχεις στη διάθεσή σου, τόσο λιγότερα πράγματα καταλήγεις να κάνεις μέσα στη μέρα. Σας μιλώ από προσωπική πείρα τώρα, όχι αστεία. Ενώ προ καραντίνας ήμουν ένα υπερ-δραστήριο ον, που έφευγε από το σπίτι καθημερινά στις 8 και επέστρεφε 12 ώρες μετά έχοντας δουλέψει, γυμναστεί, πάει τα παιδιά του πέρα δώθε σε δραστηριότητες και διεκπεραιώσει ένα σκασμό υποχρεώσεις… είχα καταλήξει να κουράζομαι στη σκέψη ότι πρέπει να πάω στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας! Και να το οργανώνω σαν εβδομαδιαίο μεγαλεπήβολο project. Ντεκαντάνς.

Μάθημα πέμπτο: Ο μεσημεριανός ύπνος είναι δώρο Θεού και στην επόμενη ζωή μου θα φροντίσω η επαγγελματική μου σταδιοδρομία να μου επιτρέπει να το απολαμβάνω. Τώρα, κρίμα, αλλά θα πρέπει να περιμένω μέχρι τη σύνταξη για να επιδοθώ ξανά σε μεσημεριανή σιέστα.

Μάθημα έκτο: Η κουζίνα είναι ο πιο ζωτικός χώρος του σπιτιού. Το 90% του χρόνου που μείναμε στο σπίτι και μείναμε ασφαλείς, το περάσαμε στην κουζίνα. Εκεί μαγειρεύαμε, εκεί τρώγαμε, εκεί διαβάζαμε, εκεί παίζαμε επιτραπέζια, εκεί βλέπαμε τηλεόραση , εκεί πίναμε καφέ, εκεί τηλεργαζόμασταν. Γενικώς να το θυμάμαι κι αυτό για την επόμενη ζωή μου μαζί με το πέμπτο μάθημα: η κουζίνα είναι το κέντρο του σπιτιού –CPU σαν να λέμε- επομένως να επενδύσω σε ότι καλύτερο κυκλοφορεί στην αγορά για την κουζίνα μου. Είπαμε, στην επόμενη ζωή, που θα έχω επιλέξει και άλλη καριέρα.

Μάθημα έβδομο: Όταν έχεις περιορισμούς, θες να δραπετεύσεις. Ακόμα κι αν είσαι στον παράδεισο. Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να ζει μέσα σε στενά όρια. Οτιδήποτε παραβλέπει την ανάγκη μας για ελευθερία, είναι προορισμένο να αποτύχει. Πολύ έξυπνος από πλευράς μάρκετινγκ, αυτός που σκέφτηκε δώσει στο εμβολιαστικό πρόγραμμα το όνομα «Ελευθερία». Τσιμπήσαμε όλοι!

Μάθημα όγδοο: Κάποιες φορές , πρέπει να χάσεις τα αυτονόητα , για να μπορέσεις μετά να εκτιμήσεις τα απλά και καθημερινά, μικρά πραγματάκια που περνούσαν απαρατήρητα. Μια βόλτα μακρινή. Ένας καφές με φίλους. Το χαζολόγημα στα μαγαζιά έτσι για να περάσει η ώρα. Η αγκαλιά. Το φιλί. Το χάδι.

Μάθημα ένατο:Τα παιδιά μας είναι δυνατά. Κατάφεραν παλικαρίσια να φέρουν εις πέρας αυτό που φάνταζε στα αυτιά μας κακόγουστο σενάριο φτηνής ταινίας φαντασίας. Κλείστηκαν σπίτι. Έκαναν μάθημα μέσω υπολογιστή. Φόρεσαν μάσκες παντού. Πασαλείφτηκαν με αντισηπτικά. Έκαναν υπομονή. Στερήθηκαν ένα κομμάτι της παιδικής τους ηλικίας, τους φίλους τους και τα παιχνίδια τους σχεδόν με στωικότητα… Ναι, είναι δυνατά τα παιδιά μας.

Μάθημα δέκατο και τελευταίο: Ευτυχώς ή δυστυχώς, όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος. Ναι, μπορεί να ακούγεται κοινότυπο αλλά ισχύει πέρα για πέρα. Ο άνθρωπος καταφέρνει και βολεύεται παντού. Γι΄ αυτό, πολλούς από εμάς, η επιστροφή στην κανονικότητα μας βρήκε μουδιασμένους. Να διστάζουμε να αποχωριστούμε τη καθημερινότητα που φτιάξαμε τόσους μήνες, ακόμα κι αν δεν μας άρεσε. Να διστάζουμε να πιάσουμε τη ζωή μας από εκεί που την αφήσαμε. Να φοβόμαστε να ζήσουμε όπως πριν.

Όμως, εγώ θα κρατήσω όσα έμαθα και θα προσπαθήσω βήμα – βήμα να μπω στα βαθιά νερά της … «κανονικότητας» και πάλι.
Όπως στο πρώτο μπάνιο της χρονιάς… όταν το νερό είναι ακόμα κρύο. Σιγά σιγά, με αργές κινήσεις στην αρχή, βαθιά ανάσα και βουτιά!
Καλή επιστροφή σε όλους!

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Λυδία Ζάνη

Με λένε Λυδία και είμαι -θέλω να πιστεύω- καλά. Γεννήθηκα το σωτήριο έτος 1981 και ομολογώ ότι από τότε έχουν αλλάξει πολλά τόσο στην Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και πάνω μου. Αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στο ένδοξο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα να εργάζομαι στον κλάδο του PR – Marketing και προσπαθώ με μεγάλη αποτυχία να χωρέσω μέσα σε ένα 24ωρο όλα τα φιλόδοξα σχέδια μου!
Λατρεύω να βουλιάζω στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και στις αγκαλιές των παιδιών μου! Ως μαθήτρια, είχα ως αγαπημένο μου μάθημα την έκθεση με ελεύθερο θέμα κι έτσι, ως μεγάλη πια, μου αρέσει να πιάνω μολύβι και χαρτί ή έστω πληκτρολόγιο και οθόνη και να γράφω ανενόχλητη τα πάτερημά μου!

Bright Side of Mom