(3 ψήφοι)

Διακοπές με τα παιδιά…(και χωρίς το μπαμπά) | της Choco Bloom

Γράφει:
Διακοπές με τα παιδιά…(και χωρίς το μπαμπά) | της Choco Bloom

...ή για να ακριβολογούμε...παντού και πάντα με τα παιδιά!!! Καλοκαιρινές διακοπές, λοιπόν, ή αλλιώς «η συνωμοσία μιας μαμάς και δυο μούτρων»!!! Να πω βέβαια, ξεκινώντας, πως στη δική μας περίπτωση, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, λόγω της φύσης της εργασίας του ανδρός της οικογενείας (τς, τς, άμα ομιλείς την καθαρεύουσα!), αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντί σας, ακόμα κι αν είχα την επιλογή, δεν θα πήγαινα πουθενά χωρίς τα παιδιά και θα επιχειρηματολογήσω, ευθύς αμέσως.

Να δηλώσω με πάσα ειλικρίνεια ότι σαν project, μόνο «ευκολάκι» δεν το λες, αλλά τίποτα δεν παύει να είναι αρνητικό, αν εσύ πρώτα δεν το δεις θετικά. Αρκετοί αναρωτήθηκαν: «Πού πας βρε, άμυαλη μάνα με 2 πιτσιρίκια, χωρίς βοήθεια...;» (αυτό το θεματάκι με τη «βοήθεια», πολύ θα ήθελα να το συζητήσουμε σε επόμενη ανάρτηση, διότι σηκώνει κουβέντα πολλή...). Για να είμαι ειλικρινής, διέκρινα στη ματιά εκείνων των «αρκετών», που προανέφερα, τη σιγουριά ότι ίσως να είμαι και λιγάκι ανεύθυνη, ίσως και να κουβαλώ στις αποσκευές μου, μια ισχυρή δόση τρέλας, αλλιώς πώς στο καλό αποφασίσαμε, να πάμε διακοπές με τα παιδιά, χωρίς τον μπαμπά μας;;; Δυστυχώς, εκείνος, λόγω εργασίας, μπορεί να συμμετέχει μόνο στα χειμερινά μας σχέδια. Κι έτσι καταλήξαμε, έπειτα από συμβούλιο οικογενειακό, με τη συμμετοχή παιδιών, σκυλιών και φυσικά, ημών των γονιών (ναι, ναι, ενίοτε ακούγεται κι η άποψή μας!!!), ότι θα ήταν άδικο, να μην εκμεταλλευτούμε τις ελάχιστες ημέρες των διακοπών μας μέσα στο καλοκαίρι και να επιστρέψουμε, στο δύσκολο, χειμερινό μας πρόγραμμα, χωρίς να έχουμε δει κάτι καινούριο, χωρίς μια ταξιδιάρικη περιπέτεια.

Για την οικογένειά μας οι εκδρομές είναι κάτι σύνηθες. Ταξιδεύουμε, με το αυτοκίνητο, σε κοντινούς προορισμούς, από τις πρώτες μέρες της ζωής των μικρών μας και είναι εξοικειωμένα, τόσο εκείνα, όσο κι εμείς. Αυτή τη φορά όμως, ανοίγαμε πανιά, για ένα ταξίδι αλλιώτικο. Και ήταν πράγματι μια περιπέτεια, η οποία θα μας μείνει αξέχαστη και που φυσικά, ήδη μας «άνοιξε την όρεξη», για την επόμενη! Αρχικά, έπρεπε να αποφασίσουμε πού θα πηγαίναμε, καθώς είχαμε λίγες μέρες στη διάθεσή μας. Το γεγονός ότι είχα αρκετούς μήνες να δω τον «σύγχρονο Οδυσσέα» (στα δικά μου μάτια...), ναυτικό αδερφό μου, ο οποίος είναι μηχανικός σε πλοία νησιωτικής γραμμής, έκανε την επιλογή των προορισμών ακόμα πιο εύκολη, αφού τον ακολουθήσαμε σε κάποια από τα δρομολόγιά του.
Να σας πω κάτι, πριν συνεχίσω, σαν μια μικρή «παρένθεση», το οποίο ήδη γνώριζα και απλά το επιβεβαίωσα και νιώθω πολύ όμορφα γι' αυτό; Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, όσο «κλισέ» κι αν σας ακούγεται!!! Όμως το διαπίστωσα, όχι μόνο επειδή το ένιωσα προσωπικά, αλλά αυτή ήταν και η αίσθηση, την οποία μου άφησαν οι επισκέπτες, από άλλες χώρες, τους οποίους έτυχε να συναντήσω, στη διαδρομή αυτή. Είμαστε ευλογημένοι...

Είχαμε, λοιπόν, λίγες μέρες στη διάθεσή μας, διότι το σκηνικό έχει ως εξής (για να σας δώσω μια εικόνα...): δυο γονείς εργαζόμενοι, σε μέρος χωρίς συγγενική, ή άλλη βοήθεια, πιτσιρίκια τα οποία από πολύ-πολύ νωρίς κλήθηκαν να ακολουθήσουν πρόγραμμα γεμάτο (αμαρτίες γονέων, παιδεύουσι τέκνα!!!), αφού όσο εμείς εργαζόμαστε, εκείνα (χειμώνα-καλοκαίρι) απασχολούνται είτε σε κάποιο παιδικό σταθμό (για τη μικρή μας σουσουραδίτσα, που μόλις έκλεισε τα 2), είτε σε κάποιο καλοκαιρινό camp, αθλητικών δραστηριοτήτων, όταν είναι κλειστό το σχολείο (για τον ασταμάτητο αθλητή μας, που σε λίγο γίνεται 5). Επομένως, όπως αντιλαμβάνεστε, καλοκαιρινές διακοπές, διάρκειας 3 μηνών, δεν έχουν την πολυτέλεια να ζήσουν και δεν προβλέπεται, ούτε για τα επόμενα χρόνια...

Και συνεχίζω...Σε αυτού του είδους τις εξορμήσεις, ξεχνάς αγαπητή φίλη, οποιοδήποτε παπούτσι ξεπερνάει τους 5 πόντους!!! Αθλητικό και μάλιστα κλειστό, διότι το περπάτημα είναι πολύ και ζόρικο!!! Λειτουργείς αφαιρετικά και επιλέγεις λίγα ρούχα, ανθεκτικά και «δροσερά», γιατί οι θερμοκρασίες έχουν τάσεις αυξητικές και ανυπόφορες. Όχι, εκείνο το υπέροχο, μακρύ, floral φόρεμα δεν μπορείς να το πάρεις μαζί σου, αυτή τη φορά και θα πρέπει να αρκεστείς σε κάτι πιο αθλητικό, όπως είπαμε!

Επέλεξα να μην πάρω μαζί μου το καρότσι και κατέφυγα στη σταθερή αξία του μάρσιπου. Ναι, ίσως να σου ακούγεται «βαρύ» το να κρατάς αγκαλιά, έστω και αν δεν είναι συνεχόμενα, το 2 ετών παιδάκι σου, αλλά έχεις μόνο 2 χέρια και το καρότσι δεν σου επιτρέπει να ακολουθείς, ταυτόχρονα, 2 παιδιά, τα οποία λαμβάνουν άπειρα ερεθίσματα, σε χρόνο μηδέν και θέλουν να ανταποκριθούν σε όλα!!!

Το πρόγραμμά μας περιελάμβανε 3 νησιά ελληνικά, σε 5 μόλις μέρες κι έτσι το «τρέξιμο» ήταν προδιαγεγραμμένο κι αναμενόμενο. Το έχω ξαναπεί, είναι μοναδική εμπειρία να «εξερευνάς» τον κόσμο, μέσα από τα μάτια των παιδιών. Το καράβι ήταν της γραμμής, μα πιστέψτε με, έτσι όπως το χάρηκαν και το έζησαν, ήταν σαν να ήμουν πρωταγωνίστρια στους «Πειρατές της Καραϊβικής»!!! Για να μην βαρεθούμε, φτιάχναμε ιστορίες με το γιο μου, στις οποίες βέβαια, συμμετείχε με τον απίστευτα γλυκό τρόπο της κι η κόρη μου και το αποτέλεσμα, όπως καταλαβαίνετε, ήταν απλά απολαυστικό!! Έτσι, λοιπόν, το καράβι μας κίνησε για περιπέτειες μυστηριώδεις και πειρατικές!!!

Για τις μετακινήσεις μας εντός των νησιών, επιλέξαμε το κατά τόπους ΚΤΕΛ, αντί να νοικιάσουμε αυτοκίνητο. Δεν είχε τύχει να μπουν πρωτύτερα σε λεωφορείο και βλέποντας τα αυτοκίνητα, αλλά και τους πεζούς, τα σπίτια, τις εκκλησίες, σε επίπεδο πιο χαμηλό απ' ότι συνήθως (ήταν «υπερυψωμένα» λεωφορεία), ε αυτό τους φάνηκε απλά μαγικό. Το γαλάζιο και η απεραντοσύνη της θάλασσας, η οποία μας «αγκάλιαζε» από παντού, η εναλλαγή εικόνων, έκανε τις φατσούλες τους να εκστασιάζονται και να μη χορταίνουν!!!

Πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν ότι έτυχε να έχω «καλά παιδιά» και συνεργάστηκαν σε όλο αυτό το «εγχείρημα». Λυπάμαι, αν τους «απογοητεύω», αλλά δεν γνωρίζω τι εννοούν, με τον όρο «καλό παιδί»...τα παιδιά μου, όπως και όλα τα παιδιά, έχουν την άποψή τους (ευτυχώς...), την οποία και ελεύθερα υποστηρίζουν (και πάλι ευτυχώς...), με τα δικά τους, τεκμηριωμένα επιχειρήματα και συνεργαστήκαμε, επειδή ακριβώς η άποψή τους αυτή, αλλά και οι ιδέες τους, κάθε φορά, βρίσκουν ανοιχτά αυτιά. Δεν χρειάζεται πάντα να συμφωνείς μαζί τους, άλλωστε ούτε με τον ίδιο μας τον εαυτό δεν έχουμε απόλυτη ταύτιση ιδεών. Απλά τα ακούς με προσοχή, αντιπροτείνεις, αν έχεις πράγματι κάτι καλύτερο να πεις κι όχι απλά για να διαφωνήσεις και πιστέψτε με, όλοι περνάμε καλύτερα έτσι.

Δεν μετάνιωσα ούτε μια στιγμή, για την απόφασή μας αυτή. Θα μπορούσαμε να επαναπαυτούμε στην επιλογή του χωριού μας, ως μοναδικού προορισμού διακοπών, όπου σίγουρα η ξεκούραση θα ήταν περισσότερη και φυσικά πάντα περνάμε παραμυθένια, όμως ένιωσα πως ήμασταν έτοιμοι, να ζήσουμε και κάτι παραπάνω, κάτι πρωτόγνωρο. Και δεν διαψεύστηκα. Ακόμα και σήμερα, που έχουν περάσει κάμποσες βδομάδες, από εκείνο το ταξίδι, λες κι έχουμε φτιάξει ακόμα έναν κώδικα επικοινωνίας, εκείνο των διακοπών μας κι ακόμα συζητάμε, για κείνα και για τ' άλλα, τα μικρά και τα μεγάλα, όπως τα ζήσαμε. Κι αν εσείς νομίζετε ότι το ηφαίστειο της Σαντορίνης είναι απλά ένας βράχος μέσα στη θάλασσα, εμείς «ανακαλύψαμε», ότι κάπου εκεί στα βάθη του, εκεί που δεν φτάνει ανθρώπου μάτι, υπάρχουν δεινόσαυροι, οι οποίοι κρατάνε τη λάβα του «ζωντανή» και το φυλάνε, από τους εχθρούς!!!

 

pantakalokairi 1

 

 

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Choco Bloom

Εσκέφτηκα... εσκέφτηκα... τι τάχα να σας γράψω, μήπως και τελικά, σας εντυπωσιάσω... χμμμμμμ...μπα...πέρα από το αρχικό «στιχάκι», δεν βρήκα κάτι...οπότε λέω απλά να δηλώσω, αυτό το οποίο είμαι, δηλαδή άνθρωπος καθημερινός, με τα πάνω και τα κάτω του, με τις μέρες τις χρωματιστές και με τις μέρες τις πιο γκρίζες, μα με ένα πείσμα να βρίσκω κάτι όμορφο, κάτι ζωντανό, κάτι ελπιδοφόρο, ακόμα και στα πιο στενάχωρα, στα πιο ζόρικα, κάτι το οποίο διδάχτηκα από τους καλύτερους δασκάλους. Δυο μουτράκια γελαστά, στα οποία νιώθω να έχει αποτυπωθεί η αθωότητα του κόσμου όλου και με παρέσυραν στη δίνη τους κι όλα τα είδα αλλιώς κι αλλιώτικα...
Αν έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με τις «αδυναμίες» μου, ε τότε (χωρίς να διεκδικώ καμία, μα καμία πρωτοτυπία), στις πρώτες θέσεις θα φιγουράριζε σίγουρα μια σοκολάτα, τεραστίων διαστάσεων και η θάλασσα.
P.S. 1. Μια φίλη λατρεμένη, μου είπε ότι θα μπορούσα να συστηθώ και ως «Σαλάτα Ρόκα», αφού η «σαλάτα», κρύβει μια incognito «σοκολάτα» (σοκολάτα παντού, ακόμα και στη σαλάτα) και η «ρόκα» είναι πάντα ροκ και αφήνει μια «πιπεράτη» κι έντονη επίγευση. Έτσι με ζει, έτσι με περιγράφει κι έτσι, υποστηρίζει με ενθουσιασμό, είναι η «γεύση», η οποία αφήνω στους ανθρώπους της ζωής μου. Οι άνθρωποί μου, το πιο αποτελεσματικό «marketing» του εαυτού

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom