Διαβάσαμε: «Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα»

Γράφει:
Διαβάσαμε: «Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα»

 

Ο Αχιλλέας είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα! Περίπου δηλαδή… Καλύτερα, ο Αχιλλέας είναι ένα παιδί που θέλει μόνο να κερδίζει κι αυτό τον κάνει να είναι ένα παιδί αν όχι σαν όλα τα άλλα, σίγουρα σαν ένα από τα πολλά παιδιά.
Το πρόβλημα βέβαια με ένα παιδί που θέλει μόνο να κερδίζει είναι πως εκ των πραγμάτων κάποτε θα βρεθεί στη «δυσάρεστη» θέση που θα πρέπει να αποδεχτεί και την ήττα του. Και εκεί αλίμονο αν δεν έχει μάθει να χάνει…

Σ΄ αυτή τη λοιπόν τη άβολη θέση βρέθηκε και ο δικός μας Αχιλλέας όταν ο καινούριος του φίλος αποδεικνύεται λίγο καλύτερος ή έστω πιο τυχερός σε κάποια πράγματα. Ο Αχιλλέας θα στήσει με το μυαλό του μάχες και θα παλέψει. Κάποιες θα τις κερδίσει κάποιες όμως θα τις χάσει. Κι αφού η συμπεριφορά του δεν είναι η αναμενόμενη για τέτοιες περιστάσεις ο Αχιλλέας θα προτιμήσει να χάσει έναν φίλο παρά να δεχτεί την ήττα του και ακόμα χειρότερα πως κάποιος είναι καλύτερος από αυτόν σε κάποια πράγματα.

Μέχρι που θα φτάσει να αναρωτηθεί αν τελικά αξίζουν πιο πολύ οι νίκες των ανθρώπων ή οι φίλοι και οι στιγμές μαζί τους. Κι εκεί θα καταλάβει ποιες νίκες τελικά αξίζουν στη ζωή, αλλά και τι μαθήματα δίνουν οι ήττες.

«Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα» είναι ένα βιβλίο για τα παιδιά ήρωες, που προσπαθούμε οι γονείς να φτιάξουμε έχοντας στο μυαλό μας τέλεια και αλάνθαστα πρότυπα παιδιών που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Αυτά λοιπόν τα δημιουργήματα μας, χάνουν το χρόνο και την ενέργεια τους στην υπέρ προσπάθεια τους να αγγίξουν την τελειότητα, να αποκτήσουν τίτλους και παράσημα, να γίνουν σπουδαία και τρανά παιδιά, να ξεχωρίσουν, να χειροκροτηθούν την ίδια στιγμή που ξεχνάμε να τους διδάξουμε την αξία των στιγμών, των εμπειριών, του γέλιου, της ανεμελιάς και της βαρύτητας των παιδικών τους χρόνων. Εκείνων των χρόνων που πρέπει να σπαταληθούν σε παιχνίδια, σε υπέροχες αναμνήσεις, σε τρανταχτά γέλια ώστε να γίνουν η πιο σπουδαία παρακαταθήκη τους για τα χρόνια που θα ζήσουν σαν ενήλικες.
Πραγματικά πρόκειται για ένα βιβλίο που έχει μόνο να διδάξει! Αλλά εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια… δεν έχει να δώσει μαθήματα μόνο στα παιδιά για τις προσωπικές τους νίκες και ήττες αλλά στους γονείς. Ναι, καλά καταλάβατε. Αυτό το βιβλίο δίνει ένα σπουδαίο μάθημα στους γονείς έχοντας σκοπό να τους θυμίσει (ή ακόμη και να τους μάθει) πως τα παιδιά δεν είναι η προέκταση μας, δεν είναι η συνέχεια μας, δε είναι κουτί παραπόνων, ούτε το τζίνι που θα δώσει πνοή στα απωθημένα μας αλλά ανεξάρτητοι και ελεύθεροι άνθρωποι που ως γονείς είχαμε την τιμή να μεγαλώνουν μαζί μας!

Διαβάστε το βιβλίο παρέα με τα παιδιά σας! Αφήστε τα να διδαχθούν πως το να χάνεις είναι μέρος του παιχνιδιού. Πως δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα αλλά το παιχνίδι, η διαδικασία, η εμπειρία, η χαρά και φυσικά οι φίλοι! Γιατί τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς τις μικρές μας ήττες; Και φυσικά ποιο θα ήταν το νόημα αν στον άγνωστο δρόμο της ζωής μας πορευόμασταν μόνοι;

Θα επιμείνω για πολλοστή φορά και θα πω ξανά, πως τα παιδικά βιβλία δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους. Κυρίως στους μεγάλους!
Κι εγώ, ύστερα από την πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα, χαμήλωσα μερικούς πόντους τον ενήλικο και πάνσοφο εγωισμό μου!

 


 Μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ιωάννα Μπαμπέτα και απάντησε στις ερωτήσεις μας σε μία πολύ όμορφη συζήτηση.

 MPAMPETA

 

1. Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα είναι η… ήττα του;

Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα είναι που έμαθε να χάνει, αλλά και να νικά, με αξιοπρέπεια. Έμαθε να μην ξεσπάει καταιγίδα όταν τον νικούν και να συγχαίρει τον αντίπαλο. Ταυτόχρονα όμως έμαθε να αντιμετωπίζει τη νίκη του με σεμνότητα και σεβασμό προς τον ηττημένο.

2. Στις νίκες του μικρού Αχιλλέα συμπεριλαμβάνεται και η φιλία;

Και βέβαια! Για μικρούς αλλά και για μεγάλους είναι σπουδαία νίκη να μπορούμε να πολεμάμε τη μοναξιά έχοντας μερικούς καλούς φίλους που μας αγαπούν. Που χαίρονται με τις νίκες μας και λυπούνται για τις ήττες μας. Το γέλιο θέλει παρέα!

3. Πώς προέκυψε αυτή η τόσο όμορφη και διδακτική ιστορία;

Από συζητήσεις με άλλους γονείς, σε πάρτι που όλοι απαριθμούσαν τις φοβερές επιτυχίες των παιδιών τους. Τα κατορθώματα ήταν τόσο σπουδαία που όσο τα άκουγες αισθανόσουν πως στη συγκεκριμένη τάξη φοιτούν Ολυμπιονίκες, σπουδαίοι μουσικοί και μικροί πυρηνικοί επιστήμονες. Οι γονείς ήθελαν να είναι τα παιδιά τους πρώτα. Μόνο αυτό τους είχαν μάθει. Τα παιδιά τους δεν ήξεραν να χάνουν κι οι γονείς έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να μη βιώσουν τα παιδιά τους αλλά και οι ίδιοι αυτή την απογοήτευση.
Δεν κρύβω πως κι εγώ για κάποιο διάστημα ήμουν τέτοια γονιός. Ευτυχώς το κατάλαβα νωρίς και άλλαξα.

4. Αλήθεια, αυτό το βιβλίο, που διδάσκει από την αξία του παιχνιδιού και όχι του αποτελέσματος μέχρι και τη σημασία της φιλίας σε αντίθεση με τη μοναξιά γράφτηκε, για τα παιδιά ή για τους μεγάλους;

Την ιστορία την έγραψα, η αλήθεια είναι, σκεπτόμενη και τους γονείς. Θέλω να πιστεύω πως είναι ένα βιβλίο και για μεγάλους. Πως ίσως χτυπήσει λίγο το καμπανάκι κινδύνου στο μυαλό τους κι ίσως να τους προβληματίσει αν βρουν στη συμπεριφορά της μαμάς του Αχιλλέα κάποιες, έστω και μικρές, ομοιότητες.

5. Τα παιδιά ξέρουν τελικά να χάνουν;

Δεν είναι εύκολο να χάνεις. Είτε μικρός είσαι είτε μεγάλος, δυσκολεύεσαι. Είναι δυνατόν να αρέσει σε κάποιον να χάνει; Όχι βέβαια. Όμως συμβαίνει στη ζωή. Αρκετές φορές μάλιστα. Γι’ αυτό και πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να εξασκηθούν σε αυτό. Να μάθουν να αντιμετωπίζουν την ήττα με αξιοπρέπεια, χωρίς να τα καταβάλλει. Τότε θα ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Με λιγότερο άγχος και ανασφάλεια.

6. Ποιο είναι άραγε το χειρότερο για έναν άνθρωπο (παιδί ή ενήλικα) που δεν έμαθε ποτέ του να χάνει;

Το συνεχές άγχος πως μπορεί να μην τα καταφέρει σε κάτι. Από το πιο μικρό κι ασήμαντο, όπως να χάσει σε ένα επιτραπέζιο, έως κάτι μεγαλύτερο, όπως να μην καταφέρει να κερδίσει την πολυπόθητη προαγωγή στη δουλειά.

7. Τι ευχή θα κάνατε για τα παιδιά που αύριο μεθαύριο θα μεγαλώσουν;

Εύχομαι να μπορούν να ξεκαρδίζονται στα γέλια συχνά. Με συγκινεί να βλέπω έναν ενήλικα να γελά σαν παιδί. Ξένοιαστα και χορταστικά! Αυτό το γέλιο για μένα σημαίνει νίκη.

Και μια ερώτηση που την έκαναν παιδιά:
8. Τι θα πει η φράση «το παιχνίδι συνεχίζεται και μετά το ματ;»

Είναι μια φράση που την αφιέρωσα στα παιδιά μου. Το παιχνίδι δεν είναι ποτέ ένα. Ακόμα κι αν χάσεις, σίγουρα κάποια στιγμή θα σου δοθεί η ευκαιρία να ξαναπαίξεις. Κι όχι μία αλλά πολλές φορές. Άρα δεν χάθηκαν όλα με μια ήττα.

 

«Η πιο σημαντική νίκη του Αχιλλέα» κυκλοφορεί από τη σειρά «Διαβάζω ιστορίες» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

 

Ελένη Βλάχου

Η Ελένη, όταν ήταν μικρή δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγάλωνε. Έκανε το πέρασμά της από αρκετές δουλειές για να βρει το δρόμο της, αλλά καμιά δε την κέρδισε. Έτσι αποφάσισε να γίνει μητέρα. Κι έγινε μητέρα 3 παιδιών. Κατέληξε λοιπόν να εργάζεται στο σπίτι της στο ρόλο της νοικοκυράς, χωρίς ωράριο, χωρίς αποδοχές, χωρίς ασφάλιση χωρίς δικαίωμα για ρεπό.
Ακόμα ψάχνει να δει τι θα γίνει όταν με το καλό θα μεγαλώσει. Για ένα είναι σίγουρη: για τα ταξίδια που την πάνε τα βιβλία και οι λέξεις!

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana