Διαβάσαμε: «Ένα πράσινο τηλέφωνο»

Γράφει:
Διαβάσαμε: «Ένα πράσινο τηλέφωνο»

 

«Με λένε Σταύρο. Είμαι επτά χρονών και φοράω γυαλιά». Έτσι ξεκινάει η ιστορία του μικρού Σταύρου. Απλά και όμορφα. Έτσι όπως ξεκινούν δηλαδή όλες οι ιδιαίτερες ιστορίες.

Ο Σταύρος έχει μια όμορφη οικογένεια που τον αγαπά και τον προσέχει. Από την οικογένεια του όμως λείπε η γιαγιά του. Πάει λίγος καιρός που η γιαγιά Ευδοκία πέθανε και ο Σταύρος δε θέλει να το δεχτεί.
Εφευρίσκει λοιπόν έναν τρόπο να επικοινωνεί με την αγαπημένη του γιαγιά μέσω ενός τηλεφώνου. Μόνο που το τηλέφωνο αυτό δεν είναι αληθινό. Είναι απλώς το παιχνίδι της μικρότερης αδερφής του. Ένα πλαστικό πράσινο τηλέφωνο.

Ο Σταύρος όμως με αυτό τον τρόπο αρχίζει και επικοινωνεί με τη γιαγιά του. Μιλάει μαζί της και η γιαγιά Ευδοκία απαντάει. Νομίζει δηλαδή πως του απαντάει. Στην πραγματικότητα ο Σταύρος χρησιμοποιεί τα λόγια της γιαγιάς του που έχει φυλαγμένα στην καρδιά του. Τα θυμάται ξανά και ξανά μέχρι που πιστεύει πως στην άλλη άκρη της γραμμής μιλάει όντως με τη γιαγιά του.
Έτσι έρχεται ο μικρός μας ήρωας να μας αποδείξει πως τα λόγια όσων αγαπήσαμε γίνονται γλυκές φωνούλες και μένουν για πάντα μέσα μας.

Για να σας συστηθώ τώρα κι εγώ, σας λέω πως μετράω 35 χρόνια στις πλάτες μου και πως παρέα με τα παιδιά μου διαβάζω πολλά βιβλία. Το πράσινο τηλέφωνο είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που με συγκίνησε. Υπήρξαν στιγμές που το διάβαζα και κόμπιαζα. Και γι αυτό φταίει η αμεσότητα του μικρού ήρωα και η ανάγκη του για επικοινωνία με ένα πρόσωπο που έφυγε και αγαπούσε πολύ.
Γιατί όσο δεδομένο κι αν είναι σαν γεγονός ο θάνατος, δύσκολα το αποδέχεσαι όταν είσαι παιδί. Μην πω πως δύσκολα το αποδέχεσαι ακόμη κι όταν είσαι μεγάλος.

Μέσα από το πράσινο τηλέφωνο μάθαμε για την ανάγκη του παιδιού να διαχειριστεί το θάνατο και την απώλεια. Μάθαμε την προσπάθεια του να βρει μια εναλλακτική λύση έστω κι αν αυτή η λύση στηρίζεται σε κάτι ψεύτικο. Και στο τέλος του βιβλίου αποδεχθήκαμε το γεγονός πως ότι αγαπάμε θα μείνει μέσα στην καρδιά μας για πάντα.

Ένα ψεύτικο τηλέφωνο γίνεται το αποκούμπι ενός παιδιού. Το ίδιο τηλέφωνο όμως με την καταστροφή του δίνει και το ισχυρότερο μάθημα της αγάπης. Της αγάπης που όταν στηρίζεται στην αλήθεια μένει παντοτινά. Ακόμη κι όταν οι άνθρωποι φεύγουν. Κυρίως όταν οι άνθρωποι φεύγουν!

Η Κατερίνα Δημόκα μέσα από το μικρό Σταύρο μας δίνει το καλύτερο μάθημα. Ένα μάθημα που σίγουρα δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά. Αλλά και στους μεγάλους.

Το «Ένα πράσινο τηλέφωνο» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

 


 Διάβασε εδώ κι άλλα άρθρα των συντακτών μας για την απώλεια


 

Ελένη Βλάχου

Η Ελένη, όταν ήταν μικρή δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγάλωνε. Έκανε το πέρασμά της από αρκετές δουλειές για να βρει το δρόμο της, αλλά καμιά δε την κέρδισε. Έτσι αποφάσισε να γίνει μητέρα. Κι έγινε μητέρα 3 παιδιών. Κατέληξε λοιπόν να εργάζεται στο σπίτι της στο ρόλο της νοικοκυράς, χωρίς ωράριο, χωρίς αποδοχές, χωρίς ασφάλιση χωρίς δικαίωμα για ρεπό.
Ακόμα ψάχνει να δει τι θα γίνει όταν με το καλό θα μεγαλώσει. Για ένα είναι σίγουρη: για τα ταξίδια που την πάνε τα βιβλία και οι λέξεις!

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana