Διαβάσαμε: «Μέχρι τον ουρανό και πίσω»

Γράφει:
Διαβάσαμε: «Μέχρι τον ουρανό και πίσω»

 

«Μέχρι τον ουρανό και πίσω και τρεις κωλοτούμπες!» τόσο πολύ αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της. Από μικρή είχε μάθει να περνά καλά με τη γιαγιά της και να κάνουν ένα σωρό όμορφα πράγματα οι δυο τους. Να στολίσουν ένα τεράστιο δέντρο τα Χριστούγεννα, να φτιάξουν κουλουράκια για όλους το Πάσχα, να φτιάξουν ολόκληρα χαλιά από παζλ. Και κάθε μέρα που τέλειωνε για τις δυο τους, τη σφράγιζε και μια μικρή (τεράστια στα μάτια της Έλλης) αταξία. Μια καραμέλα!
Οι άνθρωποι όμως μεγαλώνουν και αλλάζουν. Αρρωσταίνουν και γίνονται όλο και πιο αδύναμοι. Και κάποτε φεύγουν από τη ζωή. Έτσι έγινε και με τη γιαγιά της Έλλης και η Έλλη ήταν απαρηγόρητη.
Κατάλαβε όμως πως όλα εκείνα που έζησε με τη γιαγιά της θα μείνουν για πάντα μέσα της και από κει δε θα μπορέσει να τα πάρει κανείς.

Το «Μέχρι τον ουρανό και πίσω», μας διηγείται μια όμορφη και τρυφερή ιστορία. Μας θυμίζει πόσο σημαντική είναι η σχέση των παιδιών με τον παππού και τη γιαγιά. Μαθαίνει στα παιδιά (και θυμίζει στους μεγάλους) πως ο κύκλος της ζωή τους ανθρώπου είναι συγκεκριμένος και αυτό δεν αλλάζει. Ο άνθρωπος μεγαλώνει, εξελίσσεται και καταλήγει πάλι ένα «ανήμπορο» παιδί μέχρι που φεύγει από τη ζωή. Ο θάνατος είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός. Και υποψιάζομαι πως δεν υπάρχει λόγος να το κρύβουμε από τα παιδιά. Ίσως όμως μέσα από αυτό να θέλει να μας θυμίσει πως δεν πρέπει να αφήνουμε τις στιγμές να περνάνε. Θα πρέπει να είμαστε πάντα παρόντες για να τις ζούμε. 

Οι αναμνήσεις κατοικούν μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και τις νύχτες κόβουν βόλτες στα όνειρα τους. Έτσι συνεχίζουν και υπάρχουν εκείνοι που έφυγαν ακόμη κι αν δεν τους βλέπουμε ή δεν τους ακούμε.

Σαν μαμά τριών παιδιών όταν το έπιασα στα χέρια μου, αποφάσισα να το διαβάσω πρώτα μόνη μου. Να δω πώς είναι, τι συναισθήματα θα μου γεννήσει, πώς θα νιώσω μέσα στις σελίδες του και μετά να αποφασίσω πώς θα το διαβάσω στα παιδιά.
Τελικά άφησα το βιβλίο εκτεθειμένο στο σπίτι να το βρουν τα παιδιά και να το κάνουν ότι θέλουν. Το βρήκαν, το ξεφύλλισαν και ύστερα έκατσαν και τα τρία μαζί και το διάβασαν.
Ήρθαν και μου είπαν πως μια γιαγιά πέθανε αλλά η εγγονή της δε στεναχωρήθηκε και πολύ γιατί «η καρδιά μας είναι τόσο μεγάλη που χωράει μέσα της όσα θέλουμε, και θα έχει πάντα χώρο και για άλλα».
«Και ρε μαμά να ξέρεις πως το Έλλη γράφεται με δύο λ και η κοριτσίστικο!»

Είδατε; Όλα τα βιβλία έχουν να δώσουν πράγματα σε μικρούς και μεγάλους. Και τα παιδιά βρίσκουν ένα σωρό πράγματα να πάρουν! Πράγματα που εμείς οι μεγάλοι ποτέ δε θα σκεφτόμασταν.

 


VERNIKOU

 

Μιλήσαμε με την ψυχολόγο Αλεξία Βερνίκου για την εξαιρετική αυτή έκδοση.

1. «Μέχρι τον ουρανό και πίσω» λοιπόν… άντε και τρεις κωλοτούμπες. Τόσο αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της. Πόσο σημαντική είναι αλήθεια η σχέση των παιδιών με τη γιαγιά και τον παππού;

Θα έλεγα πολύ. Είναι μια σχέση που κρύβει μέσα της όλη την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά, χωρίς όμως τη ρουτίνα, τους καυγάδες, τους κανόνες και τα πρέπει. Είναι μια σχέση γλυκιά, τρυφερή με πολύ φροντίδα, ανιδιοτέλεια και φυσικά ιστορίες για τα παλιά και εξομολογήσεις για το σήμερα.

2. «Αυτή είναι η αταξία της ημέρας μας». Η γιαγιά δίνει μία καραμέλα στην Έλλη την εγγονή της και το ονομάζει αταξία της ημέρας. Σε τι βαθμό επιτρέπονται τέτοιες αταξίες από τη γιαγιά και τον παππού;

Μα γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Για να «σπάνε» που και που τους κανόνες και να κάνουν μαζί με τα εγγόνια τους μικρές «γλυκές» παρασπονδίες. Αυτές που ίσως να ήθελαν να κάνουν και οι γονείς μαζί τους αλλά δε τους το επιτρέπει ο ρόλος τους και η συνεχής καθημερινότητα.

3. Αν αφαιρέσουμε το «επιτρέπονται» από την πρόταση, επιθυμούσε τέτοιες αταξίες;

Οι αταξίες αυτές επιθυμούμε να γίνονται, απλά όχι καθημερινά. Να είναι άρα η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Τις περισσότερες φορές ως γονείς πιθανόν να τις γνωρίζουμε, απλά αντί να θυμώσουμε ίσως χαμογελάσουμε γλυκά και κάνουμε τα στραβά μάτια. Όλα αυτά όμως εφόσον η γιαγιά και ο παππούς δεν έχουν το ρόλο του καθημερινού φροντιστή/γονέα, και βλέπουν τα παιδιά ως επισκέπτες. Και πάλι να μη γίνεται σε κάθε επίσκεψη αλλά πού και πού…

4. Ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου προφανώς δημιουργεί στεναχώρια, θλίψη και άγχος σε ένα παιδί. Είναι επιθυμητά τέτοια συναισθήματα στα παιδιά και σε ποιες ηλικίες;

Όλα τα συναισθήματα είναι επιτρεπτά, τόσο σε έναν ενήλικα όσο και σε ένα παιδί. Άρα είναι ΟΚ ένα παιδί να αισθανθεί και ζήλια, και φόβο και θυμό και άγχος, και στενοχώρια. Αυτό που παίζει σημαντικό ρόλο είναι να μπορέσει να τα μοιραστεί μαζί μας και να τα εξωτερικεύσει με έναν «υγιή» και ασφαλές τρόπο.

5. Διαβάζοντας το βιβλίο, μου δημιουργήθηκε ταυτόχρονα το αίσθημα της μοναξιάς και της λύπης (κι ας μην είμαι παιδί) αλλά επίσης δημιουργήθηκε έντονα και το συναίσθημα πως τελικά όλα «τακτοποιήθηκαν». Σαν οι σελίδες του βιβλίου να έδωσαν μια λύση στη μοναξιά και τη λύπη που οι ίδιες μου δημιούργησαν. Ήταν κι αυτός ένας από τους σκοπούς του βιβλίου;

Σίγουρα. Ο θάνατος και η απώλεια είναι ένα θέμα δύσκολο για όλους. Είναι σημαντικό λοιπόν να το παρουσιάσουμε στα παιδιά με ένα τρόπο αληθινό που όμως να μη τους αφήνει ξεκρέμαστους για όσον αφορά το μετά. Τα συναισθήματα λύπης και μοναξιάς ενδεχομένως να συνεχίσουν να υπάρχουν (δεν εξαφανίζονται μαγικά), τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να νιώσουμε καλύτερα; Να κρατήσουμε τις αναμνήσεις μας σφιχτά μέσα στην καρδιά μας και να τους σκεφτόμαστε και να τους αγαπάμε από μακριά πια… Αυτό ισχύει τόσο για τα παιδιά όσο και για εμάς τους «μεγάλους».

6. Τι σας ενέπνευσε τελικά να γράψετε αυτό το τόσο τρυφερό, ιδιαίτερο και χρήσιμο βιβλίο;

Αρχικά η γιαγιά μου, η σχέση μου μαζί της και η απώλεια που ένιωσα μετά το θάνατο της. Στη συνέχεια τα παιδιά μου και η σχέση που έχουν αναπτύξει με τη δική τους γιαγιά. Παράλληλα, η δουλειά μου ως ψυχολόγος, και τα ερωτήματα που φέρνουν τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά σε σχέση με το θάνατο. Ερωτήματα και αγωνίες που ακόμα και για εμάς τους «μεγάλους» παραμένουν αναπάντητα.

7. Και μια ερώτηση που την έκαναν παιδιά:

Η αγάπη περνάει ποτέ ή μένει για πάντα σαν το σημάδι στο γόνατο μου από τότε που έβγαλα τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατο και έπεσα;

Αυτή από όλες είναι η αγαπημένη μου ερώτηση.

Η αγάπη μένει ακόμα πιο πολύ και από το σημάδι. Μένει για πάντα και λίγο περισσότερο… Και ενώ το σημάδι όσο περνάει ο καιρός μπορεί να μη φαίνεται ή να μη το αισθανόμαστε τόσο έντονα πια, η αγάπη δυναμώνει, την αισθανόμαστε όλο και πιο πολύ γιατί γίνεται όλο και πιο δυνατή.


 

Η Αλεξία Βερνίκου έφτιαξε μια γλυκιά ιστορία, καθόλου βαριά αλλά πολύ διδακτική για το πιο αναπόφευκτο γεγονός της ζωής μας. Η Σοφία Τουλιάτου έντυσε την ιστορία με απλές και όμορφες εικόνες. Το «Μέχρι τον ουρανό και πίσω» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

 

Τη Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου στις 19:00, οι εκδόσεις Ίκαρος, σας προσκαλούν στο Ξενοδοχείο St George Lycabettus (Αίθουσα Le Grand Balcon), στην παρουσίαση του βιβλίου Μέχρι τον ουρανό και πίσω, που θα πραγματοποιηθεί για την ενίσχυση του έργου της «Μέριμνας». Τα έσοδα από τις πωλήσεις των βιβλίων την ημέρα της παρουσίασης θα διατεθούν στη «Μέριμνα».

 

Ελένη Βλάχου

Η Ελένη, όταν ήταν μικρή δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγάλωνε. Έκανε το πέρασμά της από αρκετές δουλειές για να βρει το δρόμο της, αλλά καμιά δε την κέρδισε. Έτσι αποφάσισε να γίνει μητέρα. Κι έγινε μητέρα 3 παιδιών. Κατέληξε λοιπόν να εργάζεται στο σπίτι της στο ρόλο της νοικοκυράς, χωρίς ωράριο, χωρίς αποδοχές, χωρίς ασφάλιση χωρίς δικαίωμα για ρεπό.
Ακόμα ψάχνει να δει τι θα γίνει όταν με το καλό θα μεγαλώσει. Για ένα είναι σίγουρη: για τα ταξίδια που την πάνε τα βιβλία και οι λέξεις!

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana