Διαβάσαμε: Χριστούγεννα στην Ταραχώρα

Γράφει:
Διαβάσαμε: Χριστούγεννα στην Ταραχώρα

 

Ξέρετε που είναι η Ταραχώρα;

Εγώ δεν ξέρω να σας πω που ακριβώς βρίσκεται αυτή η χώρα με το τόσο παράξενο όνομα αλλά θα σας μιλήσω γι αυτήν. Πρόσφατα διάβασα για την Ταραχώρα και μου έκανε που λέτε μεγάλη εντύπωση.
Πρόκειται για μια παράξενη χώρα λοιπόν (που είπαμε δεν ξέρω που ακριβώς βρίσκεται) που το μόνο που ξέρω γι αυτήν είναι πως εκεί γίνεται πόλεμος. Οι δυο στρατηγοί αυτής της ταραγμένης χώρας δε μπορούν να μονιάσουν με τίποτα. Με το έτσι θέλω λοιπόν και εντελώς απερίσκεπτα έχουν κηρύξει τον πόλεμο εδώ και καιρό. Και δεν έχουν σκεφτεί οι αθεόφοβοι πόσα παιδιά πληγώνουν έτσι, πόσους ανθρώπους υποχρεώνουν να ζουν στη δυστυχία, ακόμη και να χάνουν τις ζωές τους. Τι άδικο αυτό για μια χώρα…

Ταραχώρα600

 

Μα να τα παιδιά, αχ αυτά τα παιδιά που για όλους και όλα έχουν λύσεις, ανέλαβαν κι εδώ να κάνουν κάτι για τον τόπο τους. Γιατί αν περίμεναν από τους αρχηγούς τους…. σωθήκανε. Τα γράμματα που έστειλαν στον άγιο Βασίλη έσταζαν πόνο και παράπονο και εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Και ο άγιος όμως δεν έκλεισε τα μάτια του. Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να πάψει εκείνη η τραγωδία σε εκείνη τη χώρα (που είπαμε δε θυμάμαι που είναι).
Δε χρειάστηκε να καταστρώσει περίπλοκα σχέδια ούτε να κάνει μάγια. Χρειάστηκε απλώς να στείλει στους αρχηγούς της Ταραχώρας από ένα κουτί με τα παιχνίδια που έπαιζαν όταν ήταν παιδιά. Και μέσα από εκείνα τα τεράστια κουτιά δε βγήκαν μόνο βιβλία, τρενάκια, στρατιωτάκι και μπάλες, ξεπήδησαν κι ένα σωρό αναμνήσεις που τις ακολούθησαν όμορφα και γλυκά συναισθήματα που φωλιάζουν στις καρδιές των ανθρώπων και τις ημερεύουν.
Και να! Τόσο εύκολα, απλά και γρήγορα λύθηκαν όλα τα προβλήματα και η ειρήνη γύρισε στη χώρα και έφερε μαζί της αγάπη που βρήκε καταφύγιο στις καρδιές των ανθρώπων.

Κι εγώ σαν μια γυναίκα που έπαψα εδώ και χρόνια να είμαι παιδί γεμάτο φακίδες, κοτσίδες που χορεύουν στο κεφάλι του και κενά στο στόμα από τα δόντια που του λείπουν, αφέθηκα σε αυτή τη χώρα. Πίστεψα πως υπάρχει στα αλήθεια και μέσα μου παρακάλεσα πως θα' θελα μια μέρα αυτή η χώρα να έδινε το όνομα της στη Συρία και σε όλες τις άλλες χώρες που δοκιμάζονται και δυστυχούν εξαιτίας κάποιου πολέμου που δεν τον αποφάσισαν οι απλοί άνθρωποι και πολύ περισσότερο τα παιδιά.
Τώρα ξέρετε αυτή η χώρα είναι παντού και τη λένε όπως θέλουν τα παιδιά. Αυτή η χώρα βρήκε την ειρήνη και μοίρασε ευτυχία και αγάπη. Καιρός λοιπόν να κατοικήσει και στις δικές μας τις καρδιές!
Στη δική μου πάντως άρχισε να κατοικεί εδώ και μέρες.

 

 DIMOKA KATERINA

 

Η συγγραφέας Κατερίνα Δημόκα απάντησε σε μερικές ερωτήσεις σχετικά με το βιβλίο, τον πόλεμο, την Ειρήνη, τη φιλία τα δώρα και την Ταραχώρα. Απάντησε και σε μια ερώτηση που την έκαναν παιδιά.

1. Ταραχώρα λοιπόν…, μια ταραγμένη χώρα που τρέμει από φόβο. Τα παιδιά στέλνουν απεγνωσμένα γράμματα στον Άγιο Βασίλη, για να τους βρει τη λύση στο πρόβλημά τους.
Τι σας ενέπνευσε να γράψετε μια τόσο σκληρή αλλά ταυτόχρονα τόσο γλυκιά ιστορία;

Δουλεύω με παιδιά. Αυτά συνιστούν την έμψυχη καθημερινότητά μου. Ελληνόπουλα και αλλοεθνή, από οικογένειες με επαρκή ή οριακό βιοπορισμό, από γονείς μετανάστες ή απόντες… Παιδιά πάντως! Και η έγνοια μου για το ζωτικότερο υλικό του μέλλοντος, που λέγεται παιδικότητα, εύκολα ανοίγεται σε μεγαλύτερους κύκλους: από το σχολείο στην πόλη μου (που φιλοξενεί Σύριους πρόσφυγες), στη χώρα μου (που υφίσταται έναν ιδιότυπο πόλεμο), στην υφήλιο (που δοκιμάζεται από ποικίλες συρράξεις).
Και ένα όνειρο τότε επανέρχεται με πείσμα: μια ειρηνική ομπρέλα να σκεπάσει όλον τον κόσμο. Όμορφη σαν δαντέλα της γιαγιάς και αδιαπέραστη σαν στιβαρή ασπίδα. Μια ομπρέλα να καλύψει τους μαθητές/-τριές μου και όλα τα παιδιά της γης. Αυτό το όραμα χρειαζόταν επειγόντως έναν γλυκό και παντοδύναμο Θεό να φέρει Ειρήνη τοις πάσι. Έτσι, εμπνεύστηκα τον παππού Νοέλ!


2. Στην Ταραχώρα όλα φτιάχνουν στο τέλος εξαιτίας δυο κουτιών γεμάτα με παιχνίδια. Η ειρήνη έρχεται να κάνει ευτυχισμένους μικρούς και μεγάλους.
Πραγματικά ελπιδοφόρο το μήνυμα του βιβλίου. Αυτός ήταν ο σκοπός;

Και βέβαια! Ο σκοπός ήταν η εξύμνηση της Ειρήνης, της θεμελιακής προϋπόθεσης για κάθε πολιτισμικό αγαθό. Η καταδίκη του πολεμικού φαινομένου δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Για την Ειρήνη ήθελα να μιλήσω, το ύψιστο ιδανικό, που δεν κατακτάται απόλυτα, καθώς ξεκινάει μεν από την παύση των συγκρούσεων αλλά σταθμίζεται από την ποιότητα ζωής που κατακτά κάθε κοινωνία.

3. Στα παραμύθια τα πράγματα μοιάζουν να είναι απλά. Τι κάνει όμως την αληθινή ζωή τόσο δύσκολη και περίπλοκη;

Ο κόσμος του παραμυθιού οικοδομείται με εύπλαστα υλικά, ανάλογα προς την ψυχική υφή των παιδιών. Ο πραγματικός όμως κόσμος είναι σύνθετος και ενίοτε απογοητευτικός. Πολλά φταίνε. Θα αναφέρω ένα κομβικό αίτιο: ίσως ότι απογειώσαμε τον υλικό και τεχνολογικό πολιτισμό, αφήνοντας να μαραζώσει ο ηθικός. Γίναμε υπεράνθρωποι επιστημονικά, αλλά υπολειπόμαστε σε ανθρωπιά, δηλαδή σε σεβασμό για τον άλλον...

4. Ο πλανήτης μας στα χρόνια της ιστορίας του που κυρίαρχός του είναι ο άνθρωπος μετράει ελάχιστα χρόνια που να επικρατεί παντού ειρήνη. Τι θα μπορούσε να φταίει γι’ αυτό;

Η Ειρήνη συνιστά ιδανικό δυσεπίτευκτο, έχει πολλές συνιστώσες. Είναι απλοϊκό να ταυτίσουμε την Ειρήνη με την αποχή από τον πόλεμο. Αποτελεί κάτι μεγαλύτερο, ένα όραμα που συνθέτει την κοινωνική ευημερία με την οικονομική πρόοδο.
Κι έπειτα είναι και ο δηλητηριώδης ανθρώπινος εγωισμός, που ναρκοθετεί την ομαλότητα. Εγωισμός που είναι ευδιάκριτος στα πάντα: στο πώς οδηγούμε, σχετιζόμαστε, αντιμετωπίζουμε τον αξιόλογο, περιθωριοποιούμε τον διαφορετικό, με κοινό πάντα παρονομαστή την ιδιοτέλεια και το προσωπικό όφελος.
Κάνετε προβολή της παραδοχής αυτής στο πολιτικό επίπεδο και μάλλον θα ερμηνεύσετε τα παιχνίδια εξουσίας και επικράτησης που βαφτίζονται πολιτική…

5. Τα παιδιά δείχνουν να συγκινούνται πολύ από τέτοιες ιστορίες και ίσως σε έναν βαθμό επηρεάζονται. Αυτό πόσο τα βοηθά στον τρόπο που σκέφτονται;

Η ενθουσιώδης υποδοχή που έχει δύο μήνες τώρα το βιβλίο με ωθεί να επιβεβαιώσω τη συγκίνηση αλλά και τον αντιπολεμικό στοχασμό που διεγείρει στα παιδιά.
Ο τρόπος σκέψης, βέβαια, είναι στοιχείο βαθύτερο και πιο σταθερό. Απαιτεί διαρκή ανατροφοδότηση με φιλειρηνικά μηνύματα, γόνιμα ερεθίσματα, υγιείς πρακτικές και παραδειγματικές συμπεριφορές από την πλευρά των ενηλίκων. Αχ, και να ξέραμε πόσο πολύπλευρα επηρεάζονται τα παιδιά! Αρκεί να φερόμαστε σύμφωνα με όσα διακηρύττουμε.

6. Τελευταία όλο και περισσότερα βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά μιλάνε για τον πόλεμο, τους πρόσφυγες κτλ. Αυτό μοιάζει να είναι κάπως ανησυχητικό;

Φυσικά, εφόσον δεν είναι συμπτωματικό αλλά αντανάκλαση μιας ταραγμένης πραγματικότητας. Από την άλλη, κάθε εποχή διαθέτει και τα παραμύθια της, που θα αφυπνίσουν και θα ευαισθητοποιήσουν τα παιδιά, προάγγελοι της ενηλικίωσής τους.


7. Τι θα ευχόσασταν για τη νέα χρονιά που έρχεται;

Αγάπη και Ειρήνη. Γαλήνη στην κοινωνία και ανακούφιση των αναγκεμένων συνανθρώπων μας. Επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων με κριτήριο έναν αληθινό ανθρωπισμό.

Και μια ερώτηση που την έκαναν παιδιά: «Αν στείλουμε κι εμείς κουτιά με παιχνίδια στους αρχηγούς των κρατών που κάνουν πόλεμο, θα σταματήσει κι εκεί ο πόλεμος;»

«Μικροί μου φίλοι και φίλες, γιατί δεν το δοκιμάζετε; Αν δεν το τολμήσετε, δεν μπορείτε να ξέρετε το αποτέλεσμα! Ένα παιχνίδι κι ένα τρυφερό γράμμα ίσως μαλακώσουν τις καρδιές των δυνατών. Κανείς δε γεννιέται στρατηγός, γεννιέται παιδί…
Ξυπνήστε μέσα τους την παιδικότητα! Βάλτε πρώτοι/-ες τη σπίθα για να ζεσταθεί ο κόσμος! Η φωτιά των ονείρων μόνο αναζωογονεί, δεν καταστρέφει. Με την πανοπλία της αθωότητάς σας λυγίστε την ακαμψία των ενήλικων τακτικών μας. Το θαύμα είναι πιθανό, όταν φτιάχνεται με πρώτη ύλη την Αγάπη…»

 

Το βιβλίο «Χριστούγεννα στην Ταραχώρα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

Ελένη Βλάχου

Η Ελένη, όταν ήταν μικρή δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγάλωνε. Έκανε το πέρασμά της από αρκετές δουλειές για να βρει το δρόμο της, αλλά καμιά δε την κέρδισε. Έτσι αποφάσισε να γίνει μητέρα. Κι έγινε μητέρα 3 παιδιών. Κατέληξε λοιπόν να εργάζεται στο σπίτι της στο ρόλο της νοικοκυράς, χωρίς ωράριο, χωρίς αποδοχές, χωρίς ασφάλιση χωρίς δικαίωμα για ρεπό.
Ακόμα ψάχνει να δει τι θα γίνει όταν με το καλό θα μεγαλώσει. Για ένα είναι σίγουρη: για τα ταξίδια που την πάνε τα βιβλία και οι λέξεις!

Video of the day

  • BrightSong of the day: Luis Fonsi, Demi Lovato - Échame La Culpa

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana