25.04.2017
(2 ψήφοι)

Τζέσικα Γιωσαφάτ: Με οδηγό τη φαντασία

Τζέσικα Γιωσαφάτ: Με οδηγό τη φαντασία

 

Το «Μυστικό ταξίδι μου... χωρίς την πάνα!» και το «Μυστικό ταξίδι μου... χωρίς την πιπίλα!», τα δυο βιβλία της Τζέσικας Γιωσαφάτ που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Key Books, έχουν στόχο να βοηθήσουν τα μικρά παιδιά να κάνουν δυο μεγάλα βήματα στην ανεξαρτητοποίησή τους: να απαλλαγούν από την πάνα και από την πιπίλα. Και τα δύο αυτά «αποκούμπια» προκαλούν αισθήματα ασφάλειας στα παιδιά και γι’ αυτό δυσκολεύονται τόσο πολύ να τα αποχωριστούν. Άλλωστε, όποιος έχει προσπαθήσει ως ενήλικας να κόψει μια κακή του συνήθεια, ξέρει πόσο δύσκολο είναι.

Τόσο το «Μυστικό ταξίδι μου... χωρίς την πιπίλα!» όσο και το «Μυστικό ταξίδι μου... χωρίς την πάνα!» έχουν για ήρωα το ίδιο το παιδί που διαβάζει, μιας και η πρώτη φράση και στα δυο βιβλία είναι «Με λένε... και αυτή είναι η ιστορία μου». Ο μικρός αναγνώστης ή η μικρή αναγνώστρια συμπληρώνει το όνομά του, και έχει ξαφνικά στα χέρια του μια εντελώς προσωπική ιστορία, κάνοντας έτσι το «μήνυμα» του βιβλίου να βρίσκει πιο εύκολα το στόχο του. Η επιλογή αυτή της συγγραφέα, να προσφέρει δηλαδή σε κάθε παιδί ένα ολόδικό του ταξίδι, υποστηρίζεται πολύ έξυπνα από την ιδιαίτερη εικονογράφηση, που έχει κάνει η ίδια.

 

giosafat2

 

Και στα δυο βιβλία το παιδί θα ζήσει μια ονειρική περιπέτεια με πρωταγωνίστρια τη φαντασία του, θα μεταφερθεί σε έναν υπέροχο, μαγικό κόσμο, όπου το μόνο που το εμποδίζει να ζήσει το όνειρο ολοκληρωτικά είναι η πάνα ή η πιπίλα. Έτσι το παιδί καταλαβαίνει πόσα περισσότερα πράγματα μπορεί να απολαύσει αν ξεπεράσει αυτά τα δυο εμπόδια που το κρατάνε πίσω.

Το κείμενο είναι απλό αλλά ουσιαστικό, γεμάτο πολύχρωμες εικόνες, με το μήνυμά του ενσωματωμένο πολύ καλά στη ροή του λόγου του παιδιού, χωρίς να γίνεται εμφανώς διδακτικό. Η εικονογράφηση είναι φρέσκια, ζωντανή, γεμάτη φαντασία και αδρές γραμμές που δημιουργούν ένα πολύ μοντέρνο αποτέλεσμα.

 

giosafat1

 

Το «Μυστικό μου ταξίδι... χωρίς την πάνα» και το «Μυστικό μου ταξίδι... χωρίς την πιπίλα» συνοδεύονται από έναν πρόλογο του παιδοψυχίατρου-ψυχαναλυτή Ματθαίου Γιωσαφάτ, πατέρα της συγγραφέα, ο οποίος απευθύνεται στους γονείς για να εξηγήσει την ψυχολογία και τα αναπτυξιακά στάδια πίσω από τη χρήση της πάνας και της πιπίλας και την απαλλαγή από αυτές στο σωστό χρόνο.

Συνολικά, πρόκειται για δυο πολύ όμορφα βιβλία που μπορούν να σταθούν πολύτιμοι βοηθοί στο ταξίδι του παιδιού προς την ανεξαρτητοποίηση και τον αποχωρισμό από τις βρεφικές συνήθειες χωρίς πίεση, με σεβασμό στην προσωπικότητα του παιδιού.


 Η Τζέσικα Γιωσαφάτ σπούδασε Design στην Ελλάδα και το εξωτερικό και δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της Αρχιτεκτονικής Εσωτερικού Χώρου και το Κόσμημα. Δούλεψε δύο δεκαετίες σαν ελεύθερος επαγγελματίας κυρίως σε ιδιωτικά κατασκευαστικά έργα και ήταν ιδρυτικό μέλος του πρωτοποριακού συλλόγου σχεδιαστών Whitebox. Μετά την έλευση του γιου της το 2012, στράφηκε και σε άλλες αναζητήσεις όπως τη δημιουργία παραμυθιών. Μιλήσαμε μαζί της για βιβλία, παιδικά και μη, για τη μητρότητα, την οικογένεια και τη φαντασία.


Ποιο είναι το αγαπημένο σας παιδικό βιβλίο; Διαβάζατε πολύ όταν ήσασταν μικρή;

Διάβαζα πολύ, ειδικά όταν μπορούσα να κατεβάσω όλη τη βιβλιοθήκη των γονιών μου που ήταν γεμάτη απίστευτους τόμους «Life», «National Geographic» κλπ. Το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο ήταν μια συλλογή από κλασικά παραμύθια, με μαγική στα μάτια μου εικονογράφηση. Το αστείο και γλυκό ήταν όταν ήμουν έγκυος το ξανα-ανακάλυψα στο ίντερνετ και το αγόρασα μεταχειρισμένο. Τα ενήλικα μάτια μου ήταν βέβαια διαφορετικά, όμως η όμορφη αίσθηση του κύκλου που έκλεισε μεγάλη.

Πώς αποφασίσατε να γράψετε για παιδιά;

Έγινα μαμά, πόσο πιο κλισέ; Έψαχνα τρόπους να ασχοληθώ ξανά δημιουργικά και επαγγελματικά, χωρίς όμως να «κλέψω» τις ώρες και κυρίως την ενέργειά μου όλη από το παιδί που ακόμα είναι μικρό. Ένιωσα λοιπόν μια έμπνευση από τις «παράλογες» ιστορίες που έλεγα στον γιο μου και ήρθε μια επιθυμία να βοηθήσω λίγο με ένα παραμύθι και οδηγό τη ανεξέλεγκτη φαντασία τα μικρά να αποχωριστούν ευκολότερα την πάνα και την πιπίλα τους.

Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Για επιστήμες, για την ανθρώπινη ιστορία, βιογραφίες, ξένη λογοτεχνία κυρίως και τώρα τελευταία άρχισα κάποια κλασικά μυθιστορήματα που δεν είχα διαβάσει ποτέ. Διόρθωση:Τα αγόρασα. Το πότε θα τα διαβάσω... είναι μια άλλη ιστορία!

Ποια βιβλία σάς αρέσει να διαβάζετε στο γιο σας;

Όλα του Oliver Jeffers, που θεωρώ ολοκληρωμένη προσωπικότητα γενικά. Τον «Μικρό Πρίγκιπα» που φυσικά είναι και για μεγάλους. Και ιστορίες που διάβαζα εγώ μικρή, με συγκινούν όταν ξαναζωντανεύουν στο μυαλό της επόμενης γενιάς... Όμως δεν του διαβάζω πια παρά σπάνια. Διαβάζει μόνος του εδώ και 2 χρόνια και αρνείται να με αφήσει!

Στα βιβλία σας η φαντασία βοηθά τα παιδιά να προχωρήσουν στην εξέλιξή τους και να αποχωριστούν την πάνα και την πιπίλα. Τι ρόλο παίζει η φαντασία στη ζωή σας;

Τρομερό. Καθοριστικό. Αναγκαίο. Είμαι πολύ προσγειωμένος, πρακτικός και λογικός άνθρωπος, αλλά η φαντασία και η δημιουργικότητα ήταν απαραίτητα στοιχεία ευτυχίας για μένα από παιδί. Και λατρεύω το ακραίο, το ανατρεπτικό και το παράλογο... και στην τέχνη και στη ζωή!

Είχατε πιπίλα όταν ήσασταν μικρή; Πώς την αποχωριστήκατε;

Δεν θυμάμαι να είχα άρα, αν πιπιλούσα, θα ήμουν αρκετά μωρό. Ούτε φωτογραφίες θυμάμαι με πιπίλα. Πρέπει να ρωτήσω τη μανούλα!

Τι σας ξάφνιασε στην εμπειρία της μητρότητας;

Πως δεν βγήκαν αληθινοί οι φόβοι που είχα πριν γεννήσω. Νόμιζα θα ήμουν απόλυτη, ανυπόμονη και απαιτητική (όπως είμαι με τον εαυτό μου) και όχι όσο εκδηλωτική και τρυφερή θα ήθελα... Όμως με εξέπληξε ευχάριστα η συμπεριφορά μου με το που έγινα μαμά. Και με ξάφνιασε επίσης πως αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο η αγάπη, η ευτυχία και η αποδοχή για το παιδί όσο μεγαλώνει κι επικοινωνούμε ολοένα και πιο πολύ.

Πολλές φορές οι γυναίκες που έχουν πολύ μικρά παιδιά νιώθουν πως «χάνουν» τον εαυτό τους. Τι σας βοηθά να κρατηθείτε;

Έδωσα σχεδόν τα πάντα στο παιδί τον πρώτο χρόνο, που πιστεύω χτίζεται μεγάλη αίσθηση ασφάλειας με την παρουσία της μαμάς, όταν αυτό είναι εφικτό φυσικά. Σιγά σιγά, μετά τα 3 χρόνια, άρχισαν να λιγοστεύουν τα ξενύχτια,τα κουβαλήματα, οι ιώσεις και όλα αυτά τα πρακτικά προβλήματα που ακύρωναν οποιαδήποτε σκέψη για κάτι άλλο πλην του κύριου ρόλου της μαμάς. Από τότε και μετά όμως έχω βρει ισορροπία και σταδιακά διεκδικώ χωρίς ενοχές να βγω ένα βράδυ τη βδομάδα, να έχω επαγγελματική απασχόληση μεγαλύτερη, να έχω ενδιαφέροντα. Να είμαι πιο ολοκληρωμένη και ικανοποιημένη από την καθημερινότητά μου συνολικά. Βοήθησε και η επαφή μου με άλλες μαμάδες που μοιραστήκαμε και αποφορτιστήκαμε τα πρώτα εκείνα δύσκολα χρόνια.

Τι σας έμαθαν οι γονείς σας που θα θέλατε να το «διδάξετε» και στο δικό σας παιδί;

Δεν με επηρέασε τόσο αυτό που με «δίδαξαν» (φυσικά οι αρχές και αξίες των γονιών μας περνάνε ούτως ή άλλως ασυνείδητα μέσα μας) όσο με επηρέασε το πώς με αντιμετώπισαν σαν παιδί/άτομο γενικά... Το ότι δεν ήμουν προέκτασή τους. Δεν γεννήθηκα για να εκπληρώσω καμία προσδοκία, προσωπικό στόχο ή απωθημένο. Με σεβόντουσαν σαν έναν «μικρό άνθρωπο», έναν εν δυνάμει ενήλικα, τον οποίο βοήθησαν με όρια και με ελευθερία να μεγαλώσει και να έχει ικανά όπλα για να διεκδικήσει μια σχετικά ευτυχισμένη ζωή. Αυτό επιθυμώ να δώσω στον γιο μου, μαζί με μια ολοκληρωμένη εμπειρία σαν παιδί. Να καταλάβει τι σημαίνει Ζωή... σαν ένα trailer της δικιάς του μελλοντικής ενήλικης ζωής.

 

 

 

 

 


► Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions


 

Μυρτώ Αθανασοπούλου

Η Μυρτώ Αθανασοπούλου δεν ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις;". Σπούδασε Θεατρολογία και Μετάφραση και για χρόνια δουλεύει ως επιμελήτρια κειμένων. Της αρέσουν τα βιβλία, τα γλυκά, το κέντρο της πόλης, τα δέντρα και η θάλασσα. Έχει μια μικρή κόρη και θέλει να την κάνει συνέχεια να γελάει.

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana