06.10.2017
(1 Ψήφος)

Πόλεμος

Γράφει:
Πόλεμος

 

 
Διένεξη, μάχη, πόλεμος! Πόλεμος κανονικός. Έντεχνοι από τη μια, σκυλάδες από την άλλη.
Και μην πείτε ότι ποτέ δεν έχετε εμπλακεί σε τέτοιου είδους διαφωνία. Δεν θα σας πιστέψω!
 
Όσοι αγαπούν τη μουσική, αγαπούν και να τη συνδέουν με στιγμές της ζωής τους.
Γιατί; Γιατί είναι αλλιώς να ερωτεύεσαι στα μουγκά κι αλλιώς να ντύνεις το μέσα σου, που έχει έτσι κι αλλιώς γιορτή (γιατί, ναι, «είν’ η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή»), με μουσική!
 
Όποιον ήχο ορίζει ο καθένας ως μουσική, από τα κύμβαλα (τα αλαλάζοντα) ως το μπουζούκι κι απ’ το σαξόφωνο ως το κλαρίνο, το βιολί, το πιάνο ή τη λύρα ή την κιθάρα, επειδή είναι δικαίωμά του να το κάνει και χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι εξισώνει τον Μπετόβεν με την Πάολα. Ούτε και πρέπει να οδηγηθούμε σε συμπεράσματα για κάποιον, κρίνοντας το τι ακούει. Αν ανατριχιάζει με Νατάσα Μποφίλιου ή αν συγκινείται με Νίκο Μακρόπουλο. Δεν είμαστε εδώ, για να συγκρίνουμε τι είναι καλύτερο για μένα και τι για σένα. Όλοι το ξέρουν, όμως, ότι αλλιώς χωρίζεις με μουσική, αλλιώς στη σιωπή. Αλλιώς πενθείς μια απουσία με νότες, αλλιώς χωρίς κανέναν ήχο...
 
Σέβομαι τα γούστα των άλλων. Και «σέβομαι», σημαίνει δεν χλευάζω.
Γιατί αυτό που, για να το πούμε απλοϊκά, φτιάχνει το δικό μου κέφι είναι πολύ πιθανό να χαλάει το κέφι του διπλανού μου. Αλλά και αντίστροφα. Οπότε μένει ο καθένας με τα γούστα του και είναι όλοι ευχαριστημένοι.
 
Εκτός...
 
Εκτός κι αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο. Και δεν τον εγκλωβίσεις σε κλισέ τύπου «ακούω μόνο έντεχνο, μόνο σκυλάδικο, ακούω μόνο τζαζ, Νέο Κύμα, μόνο ροκ». Και δώσεις ευκαιρίες και, έστω λίγο, χρόνο. Γιατί τότε ίσως και να ανακαλύψεις πράγματα που δεν γνώριζες ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό σου. Όπως, για παράδειγμα, ότι μπορεί να διασκεδάζεις με κάτι που συνήθως κοροϊδεύεις (διότι ίσως βιάστηκες να το απορρίψεις χωρίς πρώτα να το γνωρίσεις, άρα και να σερβίρεις συνειδητά τη χυλόπιτα).
 
Αλλά δεν έχουν όλοι το κουράγιο και τη δύναμη να κάνουν κάτι τέτοιο. Γιατί, για να αποκαλυφθείς, κατ’ αρχήν, εσύ ο ίδιος σε σένα θέλει μια κάποια τόλμη, εδώ που τα λέμε. Και δεν την έχουν όλοι. Όπως δεν έχουν όλοι την τόλμη να αδιαφορήσουν για τη γνώμη των άλλων.
 
Γιατί, ναι, παραδέχομαι ότι κι εγώ στα 16 μου περίμενα με αγωνία να μεγαλώσω, να ζήσω, να ερωτευθώ, να πληγωθώ (μαζοχισμός; δεν ξέρω, αλλά είχα καταλάβει ότι, συνήθως, έρωτας και πόνος πάνε πακέτο), για να πάρει υπόσταση ο λατρεμένος στίχος «πάω πίσω, λοιπόν, στη μαμά μου, στην κάμαρά μου την παιδική».
 
Μεγαλώνοντας, όμως, ανακάλυψα ότι την ώρα που κάποια συναισθήματα μέσα σου κορυφώνονται και σε οδηγούν κι εσένα σε άλλη διάσταση, την ώρα που πονάς (γιατί, κακά τα ψέματα, μεγαλύτερη έμπνευση από τον πόνο δεν υπάρχει, άντε ίσως και ο έρωτας κάτι να λέει, αλλά σαν τον πόνο δεν έχει), την ώρα που οι μαχαιριές έχουν κάνει το κορμί σου πιρόγα, που νιώθεις ότι δεν υπάρχει αύριο, που δεν μπορείς να ανασάνεις από τις σκέψεις, ε, τότε είναι σχεδόν αδύνατον να ακούσεις «δεν θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου, τα κάναμε σαλάτα» και να ταυτιστείς.
 
Συγνώμη, δεν θα απολογηθώ γι’ αυτό, αλλά ούτε και θα γελάσω με όποιον το αναζητήσει ως διέξοδο στην οδύνη του. Όμως, την ώρα που, πιθανότατα, μετανιώνεις για τις επιλογές σου, αλλά είναι πια πολύ αργά να τις πάρεις πίσω, που σκέφτεσαι πως ό,τι έγινε έγινε, αλλά θα μπορούσε και να μην έχει γίνει, είναι πολύ πιθανό να θέλεις ν’ ακούσεις «το ξέρω πως δεν το διάλεξα, αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις», να προειδοποιήσεις με ένα «εκατομμύρια φορές κι αν προσπαθήσεις, αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις», αλλά, για μένα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ψάχνεις απελπισμένα να βάλεις στη διαπασών «ασυγχώρητό μου παραστράτημα, λάθος μου μοιραίο και μεγάλο».
 
Και με την ίδια ευκολία, που το ακούς και σε κάνει κομμάτια, γιατί η κάθε λέξη μοιάζει να γράφτηκε από σένα για σένα, να αφήνεις το μυαλό σου να ταξιδέψει με αγαλλίαση (ελπίζοντας ότι δεν είναι πια και τόσο τόσο αργά) πίσω, στην κάμαρά σου την παιδική, για να αναρωτηθείς... «μήπως βρω τον χρυσό πρίγκηπά μου, που τόνε ψάχνω εδώ και μια ζωή».
 
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική!
 
Αλλά προς τι το μίσος κι ο σπαραγμός; Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Αυτό που ξέρω είναι ότι όλοι κάποτε στη ζωή μας παρεισφρήσαμε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Θες οι συγκυρίες, θες η ψυχολογία μας τη δεδομένη στιγμή, όλοι ακούσαμε κάτι διαφορετικό, κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα χλευάζαμε. Και, εννοείται, το κάναμε κρυφά!
 
 

Ρίτσα Στάμου

Είμαι η Ρίτσα, μητέρα του Στέφανου και του Μάριου (αμφότεροι 7 ετών). Λιγόλογη και μονίμως έκπληκτη, έτοιμη να φτιάξω γλυκό κουταλιού και να εκνευριστώ θανάσιμα. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Top5
Sound Drops

Μην κρατάς κακίες. Είναι ανώφελο!

Μην

...

Βγήκε βιαστικά από το σπίτι μετά το τηλεφώνημα και η

...

Καλοκαίρι κάπου εκεί στα άγρια νιάτα μου και στα άγρια

...

Έχει χαρακτηριστεί ως το τελειότερο pop τραγούδι όλων

...

Ανησυχούμε τόσο πολύ αν είμαστε όμορφοι.

Ας

...

Video of the day

  • Charlie Puth - Attention | Bright Song of the day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana