11.05.2015
(1 Ψήφος)

Shake! (baby Shake) | Χριστόδουλος Παπαδήμας (#SoundDrops)

Shake! (baby Shake) | Χριστόδουλος Παπαδήμας (#SoundDrops)

Η μουσική κι εγώ είμαστε συνδεδεμένοι με μια πολύ ανισόρροπη, άδικη σε βαθμό σκληρότητας σχέση.
Βλέπεις εγώ δεν υπάρχω χωρίς αυτήν, εκείνη όμως υπάρχει και χωρίς εμένα (αλλά αυτό το κάνει με όλους οπότε το έχω σχεδόν ξεπεράσει). Μερικές φορές σκέφτομαι πως ίσως πάλι να μην ήταν τόοοσο σκληρή μαζί μου αν ήξερε τι μου προκαλεί, πώς με έχει συντροφεύσει, συγκινήσει, στηρίξει, συγκλονίσει, σημαδέψει, διαμορφώσει, εξελίξει, διασκεδάσει, εκφράσει κι ένα σωρό άλλα ρήματα που θα πιάναν δυο τρια blog posts ακόμα αν τα έγραφα όλα.

Αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω γιατί το κάνει. Της γύρισα την πλάτη κι έφυγα κλαίγοντας.

Ήμουν Τρίτη Δημοτικού όταν η επί ένα χρόνο δασκάλα του πιάνου έμεινε έγκυος και με πάρκαρε στα χέρια της δικής της δασκάλας. Μιας ΜΕΓΑΙΡΑΣ, βλοσυρής, αντιεπικοινωνιακής, αντιεκπαιδευτικής γεροντοκόρης που με έβγαζε διαρκώς άχρηστο, αδιάβαστο, με ξύλινα δάκτυλα και εν τέλει ανεπίδεκτο μαθήσεως.

Το πιάνο πλέον δεν ήθελα ούτε να το βλέπω ούτε να το αγγίζω (να το ακούω δεν είχα πρόβλημα). Και η πρώτη επανάσταση στην τρυφερή ηλικία των 8 ήταν γεγονός. Όταν ήρθε στο σπίτι για το επόμενο μάθημα η πόρτα του δωματίου μου δεν άνοιξε ποτέ. Φαντάσου τώρα το σκηνικό σε μια εποχή (70s) που η αυθεντία των δασκάλων ήταν στο απυρόβλητο. Οι γονείς μου πείστηκαν πως το πρόβλημα ήταν δικό μου οπότε το θέμα αλλαγής δασκάλας δεν ετέθη. Τους το καταλογίζω ακόμα, αλλά στον αντίποδα τούς ευγνωμονώ γιατί το σπίτι ήταν πάντα γεμάτο μουσική.

Ζήσαμε ευχάριστα χρόνια, η κοινωνική ζωή ήταν έντονη, τα καλέσματα έδιναν κι έπαιρναν και σε κάθε τέτοια περίσταση στο τέλος του φαγηγού χάζευα τους μεγάλους να τραγουδάνε με τις ώρες (και να κάνουν σαν παιδιά).

Το σημείο κλειδί ήταν όμως αλλού. Στο σπίτι υπήρχε σχεδόν σε συνεχή λειτουργία ένα μπομπινόφωνο SONY που είχε μαγική επίδραση πάνω μου. Υπνωτιζόμουν βλέποντας τις μπομπίνες να περιστρέφονται, την μαγνητική ταινία να εξαφανίζεται σε εκείνο το μυστήριο καπάκι με την κεφαλή (κάποια στιγμή το ξεβίδωσα για να τα βλέπω όλα) που διάβαζε κλασική μουσική, ελαφρά μουσική, τρομερές ορχήστρες, κινηματογραφική μουσική, καντάδες, ΑΤΤΙΚ, παλιά καλά λαϊκά, ρεμπέτικα και αρχοντορεμπέτικα, δημοτικά, νέο κύμα, επιτυχίες της εποχής ελληνικές και ξένες, ταγκό, βαλς και shake!!! Ειδικά αυτά τα shake (elvis, beatles κοκ) ήθελα να τα ακούω και να τα ξανακούω.

Ώσπου ήρθε το πρώτο πικάπ στο δωμάτιο μου, παρέα με τα πρώτα 45άρια δισκάκια (elvis / kc and the sunshine band / το θρυλικό RAMAYA του Afric Simone) και τα πρώτα LP (elvis φυσικά / Andy Williams / Adamo / Joe Dassin / Dalida / Edith Piaf). Σύντομα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία φίλοι και συγγενείς άρχισαν να με τροφοδοτούν με νέες πληροφορίες (Pink Floyd / Deep Purple / Doors / Police / Madness / Boomtown Rats). Ανακάλυψα το μουσικό ραδιόφωνο οπότε άνοιξαν ακόμα πιο πολύ οι κρουνοί της πληροφορίας και φυσικά οι κασσέτες με εγγραφές (για τις γκόμενες φυσικά). Άρχισα να φαντάζομαι τον εαυτό μου να κάνει εκπομπές, να συνδέω στο μυαλό τραγούδια/μουσικές και ατάκες με το δικό μου τρόπο. Δεν υπήρχε χαρτζηλίκι που να μην αποταμιεύεται για αγορά δίσκων, άδειων κασσετών, «Ποπ και Ροκ».

Το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Η βελόνα του πικάπ επίσης. Έζησα τη metal φάση, τη hard rock φάση, τη dark φάση, τη blues/soul φάση, τη garage φάση, τη manchester φάση, την trip hop φάση κι ένα σωρό άλλες μικρότερες, ενδιάμεσες, πρώην και επόμενες. Πήρα δεύτερο πικάπ και μίκτη. Δεν υπήρχε πάρτι που δεν κουβαλούσα ό,τι είχα και δεν είχα για να μην ακούμε από ένα μικρό κασετοφωνάκι που συνήθως ήταν το μόνο ηχητικό σύστημα στα σπίτια των φίλων. Στα δικά μου πάρτι το πάτωμα ήθελε κάθε φορά ανακαίνιση. Έτσι φτάσαμε μοιραία στη dj φάση (που εν ολίγοις υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει). Και μετά ήρθε η acid jazz φάση, η jazz, soul jazz, funk jazz, funk, bossa nova, tropical, ethnic κοκ.

Σήμερα πια θεωρώ πως δεν υπάρχουν όρια στη μουσική που μπορώ να αγαπήσω και δεν ντρέπομαι καθόλου να σου πω πως μερικές φορές μετά από Coltrane, Mingus, Grant Green έχω μια πελώρια λαχτάρα να ακούσω Μotorhead... ή π.χ. πώς πέτυχα στην αγορά το σχετικά σπάνιο maxi single BIG ALICE – I miss you (μπίγαλης ντε) και το χτύπησα με λαχτάρα. Σήμερα πια αναζητώ και παρατηρώ σύγχρονους ή και παλιούς μάστορες παραδίδοντας το αισθητηριακό μου σύστημα στις δονήσεις τους, με την επιθυμία και ελπίδα να συνεχίσω να συγκλονίζομαι από τα κύματα του αέρα που σπρώχνουν προς τα αυτιά και το στομάχι μου.

Καταλαβαίνεις λοιπόν πως δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίσω μια αγάπη ανάμεσα σε πολλές.

Αλλά ένα είναι σίγουρο. Ακόμα και τώρα, εκείνα τα shake με κάνουν να χορεύω σαν να μην υπάρχει κανείς να βλέπει και με ένα χαμόγελο πιο μεγάλο κι απ' του Joker.

 

 SHAKE-SHADOWS OF NIGHT

 

ΥΓ. Κι εσείς κολλημένοι με το Happy, Καφάτε? (δες προηγούμενο post). Κι ο δικός μου βρίσκεται υπό την μουσική μου επιρροή από μωρό. Καλή ή κακή θα δείξει. Αλλά με είχε γονατίσει, κάθε νύχτα, ατέλειωτα βράδια αγκαλιά, γύρω γύρω στο σπίτι για να κοιμηθεί. Μέχρι που χρησιμοποίησα βαρύ οπλισμό. Και άρχισα να σιγομουρμουρίζω βαθιά εσωτερικά το "Love Me Tender". Δεν έτυχε. Πέτυχε.

 

 

 

 

[photo]

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς τα δικά σας "Sound Drops" επικοινωνήστε μαζί μας ΕΔΩ

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ

Χριστόδουλος Παπαδήμας

Πολυτάλαντος, πολυπράγμων και πολυάνεργος στον χώρο της επικοινωνίας, της διαφήμισης και της δημοσιογραφίας. Με γαλλικά αλλά χωρίς πιάνο. Και με ένα αστέρι γιο.

Πρόσφατα από: Χριστόδουλος Παπαδήμας

Top5
Sound Drops

Μην κρατάς κακίες. Είναι ανώφελο!

Μην

...

Βγήκε βιαστικά από το σπίτι μετά το τηλεφώνημα και η

...

Καλοκαίρι κάπου εκεί στα άγρια νιάτα μου και στα άγρια

...

Έχει χαρακτηριστεί ως το τελειότερο pop τραγούδι όλων

...

Ανησυχούμε τόσο πολύ αν είμαστε όμορφοι.

Ας

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana