08.10.2015
(2 ψήφοι)

Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε) | της Ελένης Βλάχου

Γράφει:
Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε) | της Ελένης Βλάχου

Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια απαστράπτουσα καθαριότητα. Τα πάντα συγυρισμένα, όλα στις θέσεις τους, τακτοποιημένα και πεντακάθαρα.
Τι; Δεν είναι έτσι; Δε συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια;

 

Εντάξει, παραδέχομαι πως τα γράφω για να ελπίσω ότι κάποτε όλα τούτα τα παράλογα θα συμβούν και στο δικό μας το σπίτι. Ένα σπίτι χαοτικό (ζούνε 3 παιδιά μέσα σε αυτό), που τύφλα να 'χουν οι παιδότοποι μπροστά του. Ένα σπίτι που στα φόρτε του άνετα ανοίγεις πόρτα, βλέπεις, κάνεις μεταβολή κι εξαφανίζεσαι από την ανικανότητα που σου γεννάται να το επαναφέρεις ξανά σε κάτι που να μπορεί να ονομαστεί ξανά φυσιολογικό σπίτι.

Εγώ λοιπόν, έπρεπε να κάνω κάτι για να γλιτώσω τον εαυτό μου από τα χειρότερα. Κι αφού ξεφορτώθηκα μπόλικα παιχνίδια (τα καλά τα χάρισα ή τα έκρυψα για να τα εμφανίσω σε κάποιο μέλλοντα χρόνο, τα σπασμένα τα πέταξα) μια, δυο, τρεις, εκατό και βάλε φορές, αφού έκανα το ίδιο και με ρούχα που δε φοράμε, αφού περιόρισα τα άχρηστα αντικείμενα σε όλο το σπίτι κι αφού δεν είδα καμιά προκοπή στο χάος, αποφάσισα να πάρω πιο δραστικά μέτρα.

Έτσι, βρήκα τρόπους να γλιτώνει κανείς την χωρίς αρχή και τέλος ακαταστασία. Κι όταν λέμε ακαταστασία στο δικό μας το σπίτι εννοούμε ότι τους ατέλειωτους χειμώνες που περνάμε ώρες κι ώρες κλεισμένοι στο σπίτι, όταν ο καλός Θεούλης δε μας λυπάται για να αφήσει τον ήλιο να ξεμυτίσει (μαζί του κι εμείς) σε όλους τους χώρους του σπιτιού δε μένει τίποτε, μα τίποτε στη θέση του και όρθιο. Και να σημειώσω πως το δικό μας το σπίτι ούτε μεγάλο είναι, ούτε πολλά έπιπλα έχει.

Και μη μου πείτε πως τα ακατάστατα σπίτια είναι γεμάτα ζωή (που δε διαφωνώ καθόλου σε αυτό) αλλά τονίζω παράλληλα πως τέτοια σπίτια εκτός από ζωντάνια που την έχουν κυρίως τα παιδιά, είναι γεμάτα και από τόνους απελπισίας για εκείνον που σαν είλωτας πρέπει να επαναφέρει στην αρχική του μορφή αυτό που με λίγη φαντασία λέγεται σπίτι εκείνες τις δύστυχες ώρες.

Έτσι λοιπόν μπήκαν κάποιοι κανόνες. Κι έπρεπε να τηρηθούν.


1. Κανείς δε πετάει τα ρούχα του όπου να 'ναι. Τα άπλυτα δεν είναι διακοσμητικά. Τα πηγαίνουμε ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ στο πλυντήριο.

2. Βγάζουμε τα παπούτσια μόλις μπούμε στο σπίτι και τα τακτοποιούμε στη εξώπορτα ΑΜΕΣΩΣ. Αν τα βγάλουμε ενώ καθόμαστε στο καναπέ, στο κρεβάτι ή όπου αλλού μας έρθει η φώτιση, μετά χάνονται κι άντε να τα ανακαλύψεις.

3. Κανείς δεν αφήνει πιάτο, μπολάκι, ποτήρι κτλ όπου τελειώσει με αυτό που τρώει ή πίνει. Τα πηγαίνουμε ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ στο νεροχύτη αποφεύγοντας να τα πετάμε γιατί κάποια από αυτά έχουν το ελάττωμα και σπάνε. Εγώ από τη πλευρά μου προσπαθώ (όποτε είναι εφικτό κάτι τέτοιο) να πλένω τακτικά τα πιάτα και να μην τα αφήνω να γίνουν Έβερεστ.

4. Κάνουμε ένα παιχνίδι χρησιμοποιώντας ότι θέλουμε από παιχνίδια μέχρι κατσαρόλες, σεντόνια κι ότι άλλο βάλει ο νους κι ας γίνει γης Μαδιάμ εδώ μέσα ΑΛΛΑ πριν αρχίσουμε νέο παιχνίδι μαζεύουμε όλα τα προηγούμενα (για να χωράμε να περάσουμε κιόλας και να μη χοροπηδάμε πάνω από βουνά πραγμάτων για να φτάσουμε στο προορισμό μας).

5. Δεν σκουπιζόμαστε στις κουρτίνες στους καναπέδες ή όπου αλλού μας έρθει. ΠΑΝΤΑ υπάρχουν πετσέτες και μαντιλάκια στο σπίτι μας γι' αυτή τη δουλειά.

6. ΔΕ φιλάμε ή γλείφουμε τα τζάμια κάθε μέρα. Τους δείχνουμε την αγάπη μας πιο σπάνια. Τα τζάμια έτσι είναι μονίμως θολά και μας εμποδίζουν να βλέπουμε απ'έξω.

7. ΚΑΝΕΙΣ δε ζωγραφίζει σε τοίχους, τραπέζια, σεντόνια κτλ. Υπάρχουν ωραιότατα μπλοκ ζωγραφικής γι' αυτή τη δουλειά. Είπαμε, χαριτωμένοι οι τοίχοι με παιδικές ζωγραφιές αλλά ας μείνει και κανένα κομμάτι ελεύθερο για να θυμόμαστε τι χρώμα τους βάψαμε.

8. Πλένουμε τα χέρια μας ΜΕΣΑ στο νιπτήρα κι όχι απ'έξω. Μόλις τελειώσουμε σκουπιζόμαστε με την πετσέτα (πάντα). Αλλιώς το μπάνιο γίνεται πίστα για πατινάζ και είναι πολύ πιθανό να φάμε τα μούτρα μας.

9. Τα σκουπιδάκια μας τα πετάμε ΠΑΝΤΑ στον κάδο. Δε σκουπίζουμε τη μύτη και κρύβουμε το χαρτομάντιλο κάτω από τα κρεβάτια ούτε ρίχνουμε το μήλο που περίσσεψε πίσω από τη βιβλιοθήκη.

10. Τέλος, τα κρεβάτια ΔΕΝ είναι τραμπολίνο ούτε αποθηκευτικοί χώροι. Ας τα χρησιμοποιήσουμε απλώς για την ανάγκη του ύπνου. Αλλιώς θα σπάσουν και θα κοιμόμαστε στρωματσάδα. Επίσης όταν φιλοξενούν πάνω τους όλα τα αγαπημένα παιχνίδια καθίσταται δύσκολη έως αδύνατη η αλλαγή σεντονιών.

 

Αυτά κι άλλα πολλά (εκατοντάδες δηλαδή πράγματα) θα μπορούσαν αν μπουν σε αυτή τη λίστα.

Τώρα, αν με ρωτάτε τι κατάφερα από όλο αυτό ....

Θα σας πω....


Τα άπλυτα μας δεν εξαφανίστηκαν από τα πατώματα, αλλά σίγουρα περιορίστηκαν.

Τα παπούτσια μας τα βρίσκουμε πιο εύκολα. Εντάξει, όχι όλες τις φορές.

Τα άπλυτα πιάτα, ποτήρια κτλ συνήθως καταλήγουν πάντα στο βουνό του νεροχύτη. Απλώς το βουνό από Έβερεστ έγινε Όλυμπος.

Τα ατέλειωτα βουνά από παιχνίδια, μαξιλάρια κτλ ποτέ δεν εξαφανίστηκαν από το σπίτι μας, αντιθέτως ψήλωσαν κι άλλο.

Οι κουρτίνες μας και τα τζάμια μας είναι λίιιιιγο καθαρότερα και υπάρχουν φορές που βλέπουμε απ' έξω για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Οι τοίχοι μας εξακολουθούν να φιλοξενούν εκθέσεις ζωγραφικής ή απλής μουντζαλιάς.

Ακόμα δε μπορούμε να κεντράρουμε ακριβώς το νιπτήρα.

Σκουπιδάκια συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε στα πιο απίθανα σημεία. Τουλάχιστον διαθέτουμε φαντασία.

Τα κρεβάτια πλέον τα χρησιμοποιούμε μόνο για ύπνο! Ε και λίγο σαν κουτιά αποθήκευσης.

 

Ελπίζω στην επόμενη παρτίδα από κανόνες να τα καταφέρουμε καλύτερα!

 

 

 


 

Διαβάστε περισσότερα : Σπίτι μου, Σπιτάκι μου


 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

 

Ελένη Βλάχου

Η Ελένη, όταν ήταν μικρή δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγάλωνε. Έκανε το πέρασμά της από αρκετές δουλειές για να βρει το δρόμο της, αλλά καμιά δε την κέρδισε. Έτσι αποφάσισε να γίνει μητέρα. Κι έγινε μητέρα 3 παιδιών. Κατέληξε λοιπόν να εργάζεται στο σπίτι της στο ρόλο της νοικοκυράς, χωρίς ωράριο, χωρίς αποδοχές, χωρίς ασφάλιση χωρίς δικαίωμα για ρεπό.
Ακόμα ψάχνει να δει τι θα γίνει όταν με το καλό θα μεγαλώσει. Για ένα είναι σίγουρη: για τα ταξίδια που την πάνε τα βιβλία και οι λέξεις!

Top5
Σπίτι μου σπιτάκι μου

Κι όμως, αυτό το ποστ, με αυτόν τον τίτλο, είναι

...

H άνοιξη έχει μπει για τα καλά και με νέα σελήνη στον

...

Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια

...

Δεν τελείωσε καλά η μέρα στη δουλειά. Το τελευταίο

...

- Πρέπει να βάψουμε το σπίτι! Πέρασαν 4.5 χρόνια από

...

Video of the day

  • Luis Fonsi - Despacito ft. Daddy Yankee | BrightSong Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom