23.04.2015
(4 ψήφοι)

Εργαζόμενη (στο σπίτι) μαμά ή πώς έγινα υπερήρωας με μπέρτα | Ζωή Κοσκινίδου

Εργαζόμενη (στο σπίτι) μαμά ή πώς έγινα υπερήρωας με μπέρτα | Ζωή Κοσκινίδου

Είναι λίγος καιρός τώρα που πήρα χαμπάρι για αυτή τη διαμάχη μεταξύ εργαζόμενων μαμάδων και μαμάδων που μένουν στο σπίτι να μεγαλώσουν τα παιδιά. Ερωτήματα όπως το ποιες είναι οι καλύτερες από τις δύο, ποιες κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους, ποιες είναι καλύτερες μαμάδες και άλλα τέτοια όμορφα διάβαζα σε ελληνικά και ξένα μαμαδοsites και blogs. Και τότε αναρωτήθηκα, γιατί κανείς δεν ασχολείται με τις εργαζόμενες στο σπίτι μαμάδες;

Πριν γίνω ακόμα μαμά, δούλευα 12ωρα και βάλε μέσα σε ένα γραφείο. Εντεκα χρόνια κράτησε αυτό. Μετά η δουλειά μου μεταφέρθηκε στο σπίτι. Ήταν απόφαση συνειδητή. 100%. Ok, πρακτικά δεν αποφάσισα εγώ να αλλάξω χώρο και τελικά κι αντικείμενο εργασίας, αλλά στην τελική είπα αφού την έφαγα την κλωτσιά, να το δοκιμάσω κι αυτό. Ομως, δεν ήξερα που έμπλεκα.

Είχα περάσει πολλά χρόνια από την ενήλικη ζωή μου σε ένα γραφείο, με διάφορους άσχετους πάνω από το κεφάλι να μου λένε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω, πώς να το κάνω, γιατί πρέπει να το κάνω έτσι κι όχι αλλιώς, πώς να κάνω δημόσιες σχέσεις κι όχι να γράφω.

Έτσι, όταν η μοίρα (βλ. απόλυση) μού χτύπησε την πόρτα είπα "τέλεια, θα μείνω σπίτι και θα δουλέψω από εκεί", χωρίς να με εκνευρίζει κανείς, χωρίς να πρέπει να ξυπνάω για να πάω στο γραφείο, χωρίς να χρειάζεται να βλέπω ανθρώπους που αντιπαθούσα. Και ο πρώτος καιρός ήταν χάρμα! Κανόνιζα εγώ τις ώρες που ήθελα να κάνω δουλειά και την ώρα που ήθελα να ζω. Την ώρα που θα έπινα καφέ και την ώρα που θα έστελνα κείμενα, την ώρα που θα έκανα μπάνιο και την ώρα που θα κατέβαζα και θα έκοβα πατρόν (η αλλαγή αντικειμένου που λέγαμε πριν).

Ο πρώτος καιρός ήταν υπέροχος. Πραγματικά. Κι αλλαγή αντικειμένου εξαιρετικά αναζωογονητική. Οντως δούλευα ό,τι ώρα ήθελα, όση ώρα ήθελα και είχα και τη ζωή μου. Δεν είχα κανένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μου, γιατί το αφεντικό μου ήμουν εγώ. Το πρωί ξυπνούσα κι ήθελα να πάω στη δουλειά, δηλαδή στο διπλανό δωμάτιο, να ανοίξω τη ραπτομηχανή, να διαλέξω υφάσματα, να βρω ιδέες, να κόψω πατρόν, να χαθώ για ώρες στο Pinterest. Οχι όπως πριν, που έβρισκα ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς (ειδικά τα τελευταία χρόνια) για να μην σηκωθώ καν από το κρεββάτι.

Ολα κυλούσαν καλά κι ήρεμα. Κι ύστερα ήρθε η μικρή κι όλα άλλαξαν. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο καιρό που μου έδωσα άδεια για να βρω τους ρυθμούς μου, οι υπόλοιποι μήνες και μέχρι σήμερα κύλησαν με δυσκολία, πολλά νεύρα, απίστευτες ώρες χαμένου ύπνου, νεύρα, νεύρα και νεύρα. Και νεύρα, σε περίπτωση που δεν το ανέφερα. Και το σημαντικό, χωρίς μόνιμη, καθημερινή, βοήθεια. Στο μυαλό μου το είχα φανταστεί όλα τελείως διαφορετικά.

Εγινα εργαζόμενη στο σπίτι μαμά.

Γίνεται όμως αυτό; Οσες το έχουν δοκιμάσει ήδη ξέρουν πως η φάση είναι Mission Impossible. Για την ακρίβεια κάθε μέρα ένιωθα λες και κάποιος μου έβαζε μικρές παγίδες, όπως στα Goonies, booby traps, για να αναχαιτίσει την πορεία μου προς την ραπτομηχανή. Εκεί που έλεγα τώρα θα κάτσω να δουλέψω, ξυπνούσε και ήθελε γάλα. Αφού τάιζα και κοίμιζα, ξεκινούσα πάλι για το εργαστήριο στο διπλανό δωμάτιο και τσουπ, ξαναξυπνούσε και πάλι από την αρχή. Και φυσικά έπρεπε να βάλω πλυντήρια, να μαγειρέψω, να καθαρίσω, να μην ξεχάσω να κλείσω το τηλέφωνο για να μην την ξυπνήσει τώρα που κατάφερα κι έφτασα στο εργαστήριο. Και όταν έφτανε το βράδυ είχα κάνει ένα τεράστιο τίποτα, οι παραγγελίες καθυστερούσαν και φυσικά εγώ νύσταζα αφόρητα από την κούραση και τα απανωτά νυχτερινά ταϊσματα. Κι όταν είναι μωρά -λέω τώρα που έχει μεγαλώσει- είναι καλά. Γιατί ας πούμε, η δική μου η μικρή είχε και τις καλές της μέρες που όταν άκουγε τη ραπτομηχανή να δουλεύει, νανουριζόταν! Τότε, κάπως έβγαινε το ράψιμο, έστω και κουτσά – στραβά.

Κι ύστερα μεγάλωσε, κι έγινε ενός και περπάτησε και δεν μπορούσα στιγμή να την αφήσω από τα μάτια μου. Όποτε γύριζα για μια στιγμή την πλάτη μου να διαλέξω υφάσματα από το ντουλάπι, εξαφανιζόταν και βρισκόταν πάνω στον καναπέ και με κλίση του κεφαλιού προς το πάτωμα.

Κι η δουλειά στο σπίτι από όνειρο, έγινε όνειρο θερινής νυκτός. Εντάξει, ας μην ειμαι υπερβολική. Σίγουρα δεν έγινε εφιάλτης, όμως συρρικνώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Οπως και τα έσοδα. Ετσι, κάτι που στο παρελθόν χρειαζόταν μία ώρα για να γίνει, τώρα μπορεί να πάρει και εβδομάδα. Ώρες-ώρες πραγματικά ένιωθα σαν υπερήρωας με λουλουδάτη μπέρτα, σκούπα στο ένα χέρι, κατσαρόλα με πρασόριζο στο άλλο, ηλεκτρική σκούπα στο πόδι και ραπτομηχανή στο κεφάλι.

Ομως τελικά, κι αφού πέρασα πολλούς μήνες προσπαθώντας να καταλάβω τι κάνω λάθος και γιατί άλλες γυναίκες τα καταφέρνουν καλύτερα από μένα στον τομέα της εργασίας σε συνδυασμό με τη μητρότητα, το φιλοσόφισα κι αποφάσισα πως δεν είναι για όλους η καριέρα.

Δεν είμαι γυναίκα καριέρας. Δεν θα κυνηγήσω την προαγωγή. Θέλω μόνο να ράβω όμορφα πράγματα για μικρούς ήρωες, όπως η κόρη μου. Θαυμάζω αυτές τις πολύ δυναμικές γυναίκες, με το κινητό στο χέρι, το μωρό στο άλλο, τις πάνες στην τσάντα και το laptop στο κεφάλι (και την οικιακή βοηθό ή τη μαμά στο σπίτι, να τα λέμε κι αυτά).

Από την άλλη, λατρεύω πάρα πολύ αυτό που έχω επιλέξει σαν επάγγελμα κι ας μην μου βγάζει αυτή τη στιγμή ούτε καν τα προς το ζην. Ομως, προσπαθώ ή μάλλον έχω την πολυτέλεια να απολαμβάνω και τα δύο: και τη δουλειά που κάνω, όταν μπορώ να την κάνω και τη χαρά που μου δίνει η δημιουργία, αλλά και τον χρόνο που περνάω με την κόρη μου. Γιατί ας μην λέμε ψέμματα, κάποια στιγμή θα πάει παιδικό ή σχολείο κι εγώ θα μπορώ να κάνω τη δουλειά μου. Απλώς θα πρέπει να τη βάλω για λίγο στην άκρη. Όχι να την παρατήσω, σε καμία περίπτωση.

Για την ώρα, πλένω και σιδερώνω τη λουλουδάτη μου μπέρτα, σηκώνω τα μανίκια και ανακατεύω το πρασόριζο, όσο σκέφτομαι τι πατρόν να κατεβάσω σήμερα, φωνάζοντας στη μικρή να μη κάνει βλακείες με το σκυλί, που σε λίγο πρέπει να κατεβάσω για την απογευματινή της βόλτα.

 

 

 [photo]

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

Ζωή Κοσκινίδου

Η Ζωή είναι μαμά της επτάχρονης (ημίαιμης) Νίλας, του τετράχρονου Stripes 'n' Buttons και της 14 μηνών Διδώς. Ξεκίνησε να σπουδάζει Management, αλλά το βαρέθηκε, μετά είπε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στο Marketing, μέχρι που παραλίγο να την πετάξουν έξω από τη σχολή για χαμηλή ακαδημαϊκή απόδοση και τελικά αρίστευσε στη Δημοσιογραφία. Δούλεψε για έντεκα χρόνια σε free press και περιοδικά στον χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ, μέχρι που η κρίση της χτύπησε την πόρτα κι αποφάσισε να ακολουθήσει το plan B της: να ράβει. Έτσι το 2010 γεννήθηκε το Stripes 'n' Buttonsκαι τρία χρόνια μετά ήρθε και το "μοντελάκι" της, η Διδώ που τα κάνει όλα να φαίνονται πιο όμορφα και πιο χρωματιστά και πιο ελπιδοφόρα. Στο Bright Side of Mom βρέθηκε για να συνδυάσει τα δύο της πάθη: το γράψιμο και το ράψιμο.

Top5
Working Mom

Πώς θα την βρεις λοιπόν την τέλεια

...

 «Τριπλασιάστηκαν οι γέννες σε γυναίκες άνω των

...

Αγαπώ τη δουλειά μου. Ψέματα δεν αγαπώ τη δουλειά μου.

...

Και ήρθε

...

Συμβάν Νο.

...

Video of the day

  • Luis Fonsi - Despacito ft. Daddy Yankee | BrightSong Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom