16.08.2013
(20 ψήφοι)

Ψάχνοντας την ισορροπία...

Γράφει:
Ψάχνοντας την ισορροπία...

Να' μαι κι εγώ λοιπόν, μη εργαζόμενη μαμά, όχι από επιλογή και ας διατεινόμουν πως ήθελα να μεγαλώσω εγώ το παιδί μου και όχι η μαμά μου ή ο εκάστοτε παιδικός σταθμός.

Όσο δούλευα με έτρωγε το μαράζι που η μικρή μου περνούσε περισσότερη ώρα με τους γονείς μου απ' ό,τι μαζί μου, έχασα τα πρώτα της βήματα, τις πρώτες της λεξούλες, υπήρχαν φορές που έκλαιγε τα βράδια γιατί ήθελε την γιαγιά της και εγώ γινόμουν κομμάτια. Για βιοποριστικούς λόγους όμως έπρεπε να εργάζομαι και για να πω την αλήθεια μού άρεσε η δουλειά μου.

Όταν το βλαστάρι μου έκλεισε τα δύο πήρα το χαρτί της απόλυσής μου στο χέρι σαν τους φαντάρους και έμεινα να το κοιτώ σαν χαζή. Και τώρα? Να γελάσω ή να κλάψω? Να χαρώ ή να λυπηθώ?

Αποφάσισα να χαρώ! Βλέπετε η κρίση δεν είχε χτυπήσει ακόμα την πόρτα του συζύγου, αν και ζοριζόταν λιγάκι παραπάνω θα τα βγάζαμε πέρα μια χαρά. Άσε που σε λίγο καιρό θα έβρισκα άλλη δουλειά (το ξέρω πλανιόμουν πλάνην οικτράν).

Οι πρώτοι μήνες υπέροχοι!!! Έχωνα την μικρή στο καρότσι και αλωνίζαμε τις λαϊκές και τα πάρκα. Και να οι βόλτες στον Λευκό Πύργο να αγανακτούμε με τους υπόλοιπους αγανακτισμένους και να οι πορείες με την μικρή μου αντάρτισσα να φωνάζει λευτεριά στην πλαστελίνη και να τα λούνα παρκ, τα καταστήματα, ο ζωολογικός κήπος, τα κουκλοθέατρα, όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη!

Σιγά σιγά ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωνε. Πόσα πάρκα και πόσες λαϊκές να γυρίσεις πια; Καταπιάστηκα με νέο ενθουσιασμό με το ξεσκαρτάρισμα συρταριών και ντουλαπιών, μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω αλλά ποτέ δεν είχα το χρόνο, ξεσάλωνε η μαϊμού μου στο ντουλάπι με τα τάπερ και εγώ έβαζα σε τάξη τα υπόλοιπα, πάει και αυτό τελείωσε, και τώρα?

Ανακάλυψα πώς το να συντηρείς ένα σπίτι στο οποίο ζεις όλη μέρα είναι κάτι σαν το γιοφύρι της Άρτας: ολημερίς το έχτιζα τα βράδυ γκρεμιζόταν. Στην αρχή το πήρα πατριωτικά όλη μέρα έτρεχα πίσω από τους άλλους, να μαζεύω αυτά που σκορπάνε, να πλένω, να σιδερώνω, να μαγειρεύω, να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω και όλα αυτά τα ευχάριστα που πρέπει να γίνουν για να είναι το σπίτι στην τσίτα. Άπλυτο ποτήρι στο νεροχύτη? Ποτέ! Στοίβα με ασιδέρωτα ρούχα? Ο Χριστός και η Παναγία! Όλα έπρεπε να είναι στην εντέλεια. Τώρα πια δεν δούλευα...

Δύο, τρεις μήνες το πολύ. Δεν άντεξα, απηύδησα, κουράστηκα! Δεν χάθηκε και ο κόσμος αν τα μαξιλάρια στον καναπέ δεν είναι στην θέση τους ή το μπαλκόνι λαμπίκο... Τα βασικά και όσα βλέπει η πεθερά, έχω και πιο σημαντικά πράγματα για να ασχοληθώ... Θα με ρωτήσετε, σαν τι? Δεν έχω ιδέα... Αλήθεια...

Εντάξει, πρέπει να περνάω δημιουργικό χρόνο με το παιδί μου, αλλά πόσο? Πάμε βόλτες, διαβάζουμε βιβλία, κάνουμε χειροτεχνίες, παίζουμε με τις κούκλες, τα τουβλάκια, φτιάχνουμε παζλ.... και είναι ωραία! Αλήθεια, το διασκεδάζω και γω! Αλλά υπάρχουν στιγμές (αρκετές η αλήθεια είναι) που δεν θέλω να παίξω, δεν γουστάρω ρε αδερφέ, θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο, αλλά το σέβεται το σκασμένο? Και βέβαια όχι.

Σκάει μύτη λοιπόν το σπόρι συνάμενο κουνάμενο με τις Barbie στο χέρι και μου λέει μαμά θέλω να μιλήσουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι θα κρατάμε από μία κούκλα στο χέρι και θα λέμε σαχλαμάρες για κανένα μισάωρο...
- Όχι τώρα, καρδούλα μου, δεν θέλω.
- Εγώ όμως θέλω! (το βλέπω το δάκρυ να έρχεται).
- Πιο μετά να ξεκουραστεί λίγο η μαμά.
- Εγώ όμως θέλω τώραααααα ..... (σπαραγμός).
- ....(και μου έρχεται να βάλω τις φωνές).

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ!!!!!! Από το πρωί έχουμε μιλήσει 100 φορές, όλη μέρα είμαι με μια Barbie στο χέρι και μιλάω! Τι άλλο να πούμε, παίξε λιγάκι μόνη σου. Θέλω να πιω τον καφέ μου, να διαβάσω ένα βιβλίο, να χαζολογήσω στο ίντερνετ, να κάνω καμιά δουλειά, ΘΕΛΩ 10ΛΕΠΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ... Εννοείται πως η απάντηση μου τελικά είναι...... "καλά, μωρό μου έλα να μιλήσουμε" (ίσως το διαπραγματευτώ λιγάκι) "για λίγο όμως καρδούλα μου, ναι?"... Τι χρωστάει και αυτό που το άφησα μοναχοπαίδι?

Μη με παρεξηγήσετε ... λατρεύω το παιδί μου, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το πιο τρυφερό, το πιο καταπληκτικό, είναι το παιδί μου, παιδί μου, παιδί μου, είναι το φως μου, τα μάτια μου, η ζωή μου όλη, αλλά ώρες ώρες νιώθω παγιδευμένη σε έναν μικρόκοσμο, στον οποίο δεν λέω, καλά περνάω, μα υπάρχουν στιγμές που θέλω να βγω και πάλι εκεί έξω στον κόσμο των ενηλίκων, στον κόσμο της εργασίας, μου λείπει η έξαψη, ο ανταγωνισμός, οι προθεσμίες, η ένταση, οι συνάδελφοι, η πανταχού απουσία της Barbie... Θέλω να σχολάω και να μην βλέπω την ώρα να δω την μικρή μου, να την ρωτήσω για την μέρα της, να διαβάσουμε, να παίξουμε, να σαχλαμαρίσουμε, να την αγκαλιάσω, να την φιλήσω, να την πεθυμήσω....

Βέβαια υπάρχουν και μέρες σαν τη χθεσινή, που ξυπνήσαμε και χουζουρέψαμε αγκαλιά μέχρι αργά, χαλαρά, φάγαμε το πρωινό μας, κάναμε τα ψώνια μας και μετά βουτηχτήκαμε μέχρι τα αυτιά στα αλεύρια και στην άχνη για να ζυμώσουμε κουλουράκια, κάναμε καρδούλες, αστεράκια, δεντράκια, τα ψήσαμε και μετά τα στολίσαμε με λιωμένη κουβερτούρα και smarties, είδαμε dvd (αυτό με την Barbie φυσικά) και μετά κατεβήκαμε στην Αριστοτέλους όπου χαζέψαμε, ταΐσαμε τα περιστέρια, φάγαμε τηγανιτές πατάτες και διασκεδάσαμε με την καρδιά μας.

Αν κάποιος μου ζητούσε να διαλέξω, εργαζόμενη ή μη εργαζόμενη μαμά πραγματικά δεν ξέρω τι θα αποφάσιζα. Είναι κάτι σαν τα μαλλιά μας, όσες έχουμε σγουρά τα θέλουμε ίσια, όσες έχουμε ίσια θα τα προτιμούσαμε σγουρά, άβυσσος..... Αφού λοιπόν δεν έχω την πολυτέλεια της επιλογής (ή γεννιέσαι σγουρομάλλα ή όχι, η περμανάντ δεν παίζει) βάφω τα μαλλιά μου στο κόκκινο της πυροσβεστικής και προσπαθώ να κάνω τη ζωή μου όσο το δυνατόν πιο εύκολη. Έχω χαμηλώσει λιγάκι τα στάνταρ μου σχετικά με το πόσο ποιοτικό χρόνο θα περνάω με το παιδί μου, αγνόησα κάποια πρέπει, έκανα στην μπάντα το άσπρο-μαύρο, υιοθέτησα το γκρι και με κάποια ενοχή, δεν λέω, χρησιμοποιώ τα όπλα που απλόχερα μου χάρισε η καταναλωτική μας κοινωνία: τηλεόραση (ας δει και λίγο παραπάνω δεν χάθηκε ο κόσμος), παιχνίδια στον υπολογιστή (πάλι οθόνη αλλά εδώ ακονίζει το μυαλό της, θέλει πολύ σκέψη και στρατηγική για το πώς θα ντύσεις την Barbie), μπισκότα, κέικ, μάφιν σοκολάτας (πάντα σπιτικά ή σχεδόν πάντα) και δωροδοκώ το παιδί μου για να μου χαρίσει λιγάκι χρόνο παραπάνω.

Ίσως το βασικό είναι να καταφέρεις να βρεις μια ισορροπία στους ρόλους που καλείσαι να παίξεις, μητέρα, σύζυγος, ερωμένη, εργαζόμενη, νοικοκυρά, φίλη, κόρη, νύφη, κουνιάδα, συνυφάδα... είναι και πολλοί ανάθεμα τους, πώς να μην χάσεις την μπάλα?
Δεν χρειάζεται να είμαστε σε όλα τέλειες.

Όσο για τις δικές μου ισορροπίες, είναι ανύπαρκτες... Αλλά δεν πρόκειται να κάτσω να σκάσω. Λένε πως, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, εσύ ζήτα τεκίλα και αλάτι, και μεταξύ μας τώρα (μεταφορικά πάντα μην με περάσετε και για καμιά μπεκρού), εγώ σκοπεύω να την τιμήσω την Cuervo! Όχι πολύ, λιγάκι, ίσα ίσα να κάνω λίγο κεφάλι και ίσως έτσι καταφέρω να συμπαθήσω τη χαζο-Barbie, στο τσακίρ κέφι να το διασκεδάσω κιόλας, γιατί αλλιώς δεν παλεύεται.

Παλεύεται?

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

Ειρήνη Θ.

Είναι ψηλή, κοκκινομάλλα, με ζουμερές καμπύλες, κάπως ασύμμετρα κατανεμημένες, αλλά και όλη αυτή η υπερβολή με την συμμετρία και τις σωστές αναλογίες την βρίσκει κάθετα αντίθετη!

Ζει και βασιλεύει στην μεγάλη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη και ασχολείται με τις βόλτες τα ψώνια το θέατρο. Βασικά το πρόγραμμα περιλαμβάνει κυρίως βόλτες με την κορούλα της (ναι, είναι υπερήφανη μητέρα μια τετράχρονης «μη μου άπτου» ντίβας) σε πάρκα και παιδικές χαρές, ψώνια στη λαϊκή, στο σούπερ μάρκετ, άντε και το πολύ έναν καραγκιόζη ή κουκλοθέατρο μια-δυο φορές το μήνα. Αλλά και αυτά βόλτες ψώνια και θέατρο είναι, ας μην τα σνομπάρουμε όλα.

Τα δύο τελευταία χρόνια είναι αραχτή στο σπίτι και ασχολείται με τα αγαπημένα της χόμπι, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα. Αν καταφέρει να ξεκλέψει λίγο χρόνο, διαβάζει βιβλία, σερφάρει στο ίντερνετ και γράφει για να περνάει η ώρα.

Για τυχόν περαιτέρω απορίες σχετικά με το άτομό της μην διστάσετε να ρωτήσετε! Αν είστε αρκετά αδιάκριτοι μπορεί και να σας απαντήσει...

Top5
Θα κάτσω σπίτι

Να' μαι κι εγώ λοιπόν, μη εργαζόμενη μαμά, όχι από

...

Video of the day

  • Maluma - Sin Contrato | Bright Song Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom