(27 ψήφοι)

Tα κακώς παρελκόμενα της μητρότητας | Λένα Φίλη

Γράφει:
Tα κακώς παρελκόμενα της μητρότητας | Λένα Φίλη

Ποτέ δεν αντιλαμβάνεσαι σε όλο του το μεγαλείο πόση κούραση, ταλαιπωρία και βαρεμάρα μπορεί να εμπεριέχει η έννοια της μητρότητας, εκτός αν είσαι ήδη μαμά και ταυτόχρονα υποφέρεις από ένα άσχημο κρυολόγημα ή είσαι σε τέτοια σωματική κατάσταση σαν κάποιος να σφυροκοπεί το κεφάλι σου, που τα πνευμόνια σου πονάνε και ο λαιμός σου φλέγεται.

Διπλώνεσαι σε εμβρυική στάση στο κρεβατάκι σου. Ίσως και στο πάτωμα, αλλά δεν θέλουμε να προσδώσουμε τόση τραγικότητα στην κατάσταση για να μην χαρακτηριστούμε και υπερβολικές. Αναπνέεις τόσο όσο για να νιώθεις αξιοθρήνητη, αποζητάς λίγο ύπνο, ένα κώμα, μια προσωρινή απώλεια μνήμης έστω, κάτι που θα σε βγάλει από αυτή τη μιζέρια... Μέχρι που ακούς το μωρό σου να κλαίει και εσύ πρέπει να σηκωθείς να το ταΐσεις, να το αλλάξεις, να το παρηγορήσεις, που φυσικά το κάνεις, ενώ εκλιπαρείς από μέσα σου (ή και φωναχτά, ποιος θα τολμήσεις εξάλλου να σε πει μισότρελη; σίγουρα όχι εγώ...) να κουρνιάσει ήρεμα δίπλα σου στο κρεβάτι και να «φιλοτιμηθεί» να απασχοληθεί με την κουδουνίστρα του. Η ευχή σου δεν πραγματοποιείται φυσικά, όχι γιατί ποιος έχασε την τύχη του για να την βρεις εσύ, χώρια που για να βρεις κάτι πρέπει να κυκλοφορήσεις και εκτός των δωματίων – άντε και του μπαλκονιού – του σπιτιού σου, αλλά κυρίως γιατί η πάνα του έχει φτάσει στο μάξιμουμ της χωρητικότητας της και το μωρό κλαίει για άλλη μια φορά και εκείνο το κώμα δεν λέει να έρθει με τίποτα. Αλλά δεν πειράζει σκέφτεσαι. Μόλις το αλλάξεις θα ξαπλώσεις δίπλα του στο κρεβάτι και όλα θα είναι τέλεια για ... τρία λεπτά.

 

Γιατί τότε θα ακούσεις την κραυγή της τρίχρονης κόρης σου από το μπάνιο «Μαμάααααα, έκανα κακά μου!!!!». Στην προκειμένη περίπτωση ξεκινά ένας νέος γύρος «ευωδιαστός». Αν είσαι αρκετά τυχερή θα ολοκληρωθεί ο γύρος με ένα σκούπισμα, ένα πάτημα του καζανακίου και ένα γενναίο πλύσιμο χεριών. Αλλά αν δεν έχεις την τύχη του νικητή του τζακποτ, που προφανώς δεν την έχεις είπαμε, ο γύρος αυτός θα περιλαμβάνει μπάνιο του λερωμένου τρίχρονου τύπου «από την κορυφή μέχρι τα νύχια» και οπωσδήποτε απολύμανση κάθε πιθανής και απίθανης επιφάνειας, γιατί όταν λέει ότι έκανε κακά, εννοεί σχεδόν πάντα ότι έκανε... παντού κακά, εντός και εκτός γιογιο(υ). Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι δυνατόν να έχει καλή κατάληξη, δηλαδή εκείνη την προσωρινή απώλεια μνήμης που λέγαμε. Για αρκετές ώρες θα είσαι μόνη σου σπίτι με το μωρό και το τρίχρονο, παρέα με τον πονόλαιμο, τον πονοκέφαλο και τη μιζέρια σου, μέχρι να έρθει κανένας ιππότης να σε σώσει...

 

Με αυτά τα δεδομένα, η μητρότητα δείχνει να είναι μια κακόγουστη φάρσα ή μια καλοστημένη απάτη του marketing που σε εξαπατά, αφού σου υπόσχεται πολλά γούτσου-γούτσου με το μωρό σου, μόνο χαδάκια, τρυφερότητα και ατελείωτα ταξίδια πάνω σε ροζ ή γαλάζια κατά περίσταση συννεφάκια. Όμως τελικά αποδεικνύεται ότι η μητρότητα έχει εκτός από ροζ και γαλάζιες πτήσεις και πολλά κακόγουστα, βαρετά και ατελείωτα «πάρτι» στην κουζίνα και στο μπάνιο. Η μητρότητα είναι σαν ένα τηλεπαιχνίδι που παίρνεις το βραβείο σου στην αρχή και αυτό δεν είναι άλλο από το ίδιο σου το μωρό με την αγγελικό προσωπάκι του. Μετά ο κανόνας είναι απλά να συμμετάσχεις στο παιχνίδι no matter what... Αλλά ακόμη και αυτές τις αποφράδες ημέρες που είσαι κουρασμένη, άρρωστη, απελπισμένη για μια μέρα πλήρους εξαφάνισης από προσώπου Γης, πιθανά και να ξεχάσεις τι ήταν αυτό που σε έκανε να συμφωνήσεις να παραστήσεις την μαμά. Ελάτε τώρα, ας είμαστε ειλικρινείς.

 

Αγαπώ λοιπόν τα παιδιά μου. Μ' αρέσει η μητρότητα και όλα τα όμορφα αισθήματα και τις καταστάσεις που γεννά αυτή. Δεν αγαπώ την κούραση και την σχεδόν σωματική μου εξόντωση που επιφέρει η μητρότητα. Αντιθέτως λατρεύω το πώς τελικά το σώμα μου – κατ' εντολή της ίδιας της φύσης αναμφισβήτητα - βρίσκει δυνάμεις και αντοχές για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες των παιδιών, που τρέχουν, γελούν, αγκαλιάζουν, φιλάνε, πεινούν, κραυγάζουν, γελάνε και ... τα κάνουν παντού.

Το παραδέχομαι δεν αγαπώ τη δουλειά, που κρύβεται πίσω από τα ωραία της μητρότητας. Δεν αγαπώ τις πάνες, την εκπαίδευση της τουαλέτας, το καθάρισμα, το πλύσιμο, τα παζάρια. Εντάξει, μερικές φορές διασκεδάζω με τα παζάρια. Έχετε ακούσει την κόρη μου να διαπραγματεύεται ως δικηγόρος; και να πετυχαίνει βεβαίως να φάει τα λαχανικά της με αντάλλαγμα δύο καραμέλες ή τις φακές της για ένα σοκολατάκι ή ένα καρότο για ένα παγωτό ή ακόμη το ότι θα πάει για ύπνο αμέσως αρκεί να δει ένα ακόμη επεισόδιο της Barbie; Την κόρη μου έπρεπε να στείλουν στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα! Θα έφευγαν άρον άρον...

Δεν αγαπώ λοιπόν τους τσακωμούς, τα καλοπιάσματα, τις φωνές, την ατελείωτη, ατέρμονη, ακατάπαυστη, αδιάκοπη, απεριόριστη και αναίτια γκρίνια, γιατί θυμήθηκαν να τεστάρουν τις αντοχές και τα όρια σου ως ανθρώπινη οντότητα αυτής της συγκεκριμένης χωροχρονικής διάστασης. Γιατί σε μια άλλη διάσταση μπορεί να ήσουν και θεότητα με αυτές τις αντοχές.

 

Όχι δεν αγαπώ καθόλου τα κακώς παρελκόμενα της μητρότητας, όταν ειδικά κάθε άρρωστο κύτταρο του σώματος μου θέλει να κουλουριαστεί και να θαφτεί κάτω από πέντε κουβέρτες μέχρι να αναρρώσει, μακριά από κουδουνίστρες, την Ντόρα και την Πέππα τη γουρουνίτσα.

Αναγνωρίζεις και εσύ ότι έτσι είναι, όταν μια κανονική ημέρα, μια μέρα που είσαι κάπως ξεκούραστη, μια μέρα που η διάθεση σου είναι καλή και νιώθεις γεμάτη ενέργεια, η κούραση και η ταλαιπωρία λόγω της μητρότητας είναι τελικά απολύτως διαχειρίσιμα, ή είναι με άλλα λόγια ένα λογικό αντάλλαγμα του να περιβάλλεσαι από πολλή και ανιδιοτελή αγάπη. Τα χαχανητά του μωρού σου, το ναζιάρικο γέλιο της μικρής σου, τα μικροσκοπικά χεράκια γύρω από το λαιμό σου είναι μια καλή ανταμοιβή για τα ξενύχτια, τις λερωμένες πάνες, το χυμένο γάλα και την ατελείωτη γκρίνια των παιδιών.

 

Αλήθεια το να μην μου αρέσουν οι δουλειές που συνοδεύουν την μητρότητα, μού αφαιρεί άραγε τον τίτλο της καλής μητέρας; Από ένστικτο ή από συμφέρον ή από εγωισμό θα απαντούσα πως όχι βέβαια.

Μπορεί μια μαμά να αγαπά τον ρόλο της μαμάς, χωρίς όμως να ενθουσιάζεται κιόλας με τις εργασίες που οφείλει να εκτελεί ως μαμά. Πού είναι το μεμπτό σε αυτό αναρωτιέμαι;

Και άραγε αγαπά λιγότερο τα παιδιά της όταν παραδέχεται ότι δεν γουστάρει καθόλου την ταλαιπωρία της μητρότητας;

Ας το πω και αλλιώς:

Όταν γίνεσαι μητέρα πρέπει να γουστάρεις την μητρότητα και τα άσχημα παρελκόμενα αυτής για να είσαι καλή μητέρα;

Ή αν απλά αγαπάς τα παιδιά σου είναι υπεραρκετό;

 

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας, πατήστε ΕΔΩ

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom