(10 ψήφοι)

Βαριά χαμένα χρόνια

Γράφει:
Βαριά χαμένα χρόνια

Χιλιάδες λίτρα μελάνι έχουν χυθεί από τότε που η μοντερνιά έφτασε να αγγίξει και το "νέο μοντέλο μαμάς". Εκτός από τους 7.397 ρόλους (ερωμένη, γυναίκα, επαγγελματίας, μητέρα, παρηγορήτρια, προφήτης, νοσοκόμα, ηλεκτρολόγος κλπ) που πρέπει να είσαι από την ημέρα που κάνεις οικογένεια, πρέπει να είσαι και όσο πιο σέξι και καλλίγραμμη μπορείς για να φαίνεσαι ισορροπημένη και όχι βουλιμική.
Χα! Τη στιγμή που το μόνο που αισθάνεσαι ότι θα σε παρηγορούσε από την κούραση και την ταλαιπωρία σου μες τη μέρα είναι δυο πιάτα μακαρόνια και μετά, φυσιολογικά, ένα κουβαδάκι μερέντα.

Υπήρξα χοντρή.

Πολύ χοντρή.

Και τώρα δε με λες λεπτή, αδύνατη ή κομψή σε καμία περίπτωση, όσο κι αν τεντώσουμε τον όρο για να με συμπεριλάβει, αλλά τώρα λες απλά ότι έχω μερικά περιττά κιλά.

Αποφάσισα ότι κάτι πρέπει να κάνω για μένα και για το παιδί μου (στο βαθμό που το αφορά δηλαδή να μαζεύω με ευκολία τα παιχνίδια της από το πάτωμα, να κάθομαι να παίζω μαζί της, να την κυνηγάω κλπ) σε μια στιγμή που δε θα φανταζόταν κανείς! Αμέσως μετά τη διακοπή του θηλασμού!!!

Πάντα ήμουν ανάποδη και έκανα τα πράγματα σε λάθος χρόνο αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Ήταν όμως κάτι που επιβαλλόταν πλέον.
Έχασα με εξαιρετική ευκολία τα κιλά της εγκυμοσύνης (με την έξοδο μας από το μαιευτήριο) κι έχασα κι άλλα 22 δικά μου. Σύνολο 35.

Τρέμω μην ξαναπάρω γραμμάριο, πράγμα που φοβάμαι διαρκώς γιατί δεν είμαι ο άνθρωπος που θεωρεί το φαγητό "ικανοποίηση της γεύσης" και "του γούστου" ή ο άνθρωπος που θέλει να "προκαλεί την παλέτα του ουρανίσκου του να αισθανθεί" ή όπως αλλιώς τα λένε στις εκπομπές της μαγειρικής στην τηλεόραση, που αν τους ακούσεις και δεν έχεις παρακολουθήσει από την αρχή ώστε να ξέρεις ότι μιλάνε για χαρούπια με εσκαλόπ σατώ πατώ, νομίζεις ότι περιγράφουν από τοπίο μέχρι γκόμενο.

Παρεμπιπτόντως: Ας μου λύσει κάποιος την απορία μου γι΄αυτές τις εκπομπές. Η τηλεόραση δεν καλύπτει δυο από τις αισθήσεις μας, τη γεύση και την όσφρηση που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη μαγειρική και τη γευσιγνωσία. Πώς στην οργή κατακλύζεται το ημερήσιο πρόγραμμα των καναλιών από τις εκπομπές αυτές και το μέσο να χωλαίνει τόσο σ' αυτούς τους τομείς, ώστε να αφήνει ακάλυπτο το θέμα?

Επίσης: πώς βιώνει την απειλή της απώλειας του ενδιαφέροντος ενός ολόκληρου λαού, το κοκορέτσι με το κοντοσούβλι? Είναι δυνατόν να το' χουμε ρίξει, εμείς οι Ελληνες στην γλυκόριζα φοντύ και στις νιφάδες πουρέ σε πουγκιά από σπανάκι, ξεχνώντας τη γοητεία της συνεχούς ροής του λίπους του γύρου στα χέρια μας? Δεν το λέω σαν να απειλείται η διατήρηση της ταυτότητας μας απ' αυτό ή σαν να κρέμεται σ' αυτό, αλλά ναι, όπως και να το κάνουμε κανένας Κινέζος δεν απαρνήθηκε το ρύζι και κανένας Γερμανός το κότσι.

(Επίσης: σε ποιον απευθύνονται μ' αυτές τις μερίδες? Αλλά αυτό μην το πείτε ότι το ρώτησα).

Τέλος πάντων... η μεγαλύτερη δυσκολία που είχα να αντιμετωπίσω μετά την τηλεόραση (γιατί όταν είσαι κλεισμένη μ' ένα μωρό, η τηλεόραση είναι η μόνη σου διέξοδος - ή / και η μεγαλύτερη απειλή που δέχεσαι όλο αυτό το διάστημα) ήταν το ότι δεν είχα χρόνο ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου πόσο μάλλον να μαγειρεύω ιδιαίτερο για μένα, για το μπαμπά του παιδιού που δεν είχε υπ' όψιν του να κάνει δίαιτα κι όλα αυτά εν μέσω αποστειρώσεων, θηλασμών, αλλαγμάτων και ζοφερών αμφιβολιών περί του τι γίνεται τώρα, που ανοιγόκλεισε δυο φορές τα μάτια του το μωρό? Τι μπορεί να συμβαίνει?

Ευτυχώς για μένα διάλεξα μια δίαιτα πρωτεΐνης που προσωπικά με "πήγε". Έπαιξε το ρόλο του βέβαια και το ψητοπωλείο της γειτονιάς μου, που φτιάχνει υπέροχα καλαμάκια από μπούτι κοτόπουλου. Αλλιώς δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να κάνω άλλη δίαιτα εκτός ίσως από της Παναγίας (να τρώω τα πάντα και να λέω "Αχ Παναγία μου").

Το βάρος μου λοιπόν, με έχει απασχολήσει χρονικά ως εξής :
- Έπαιρνα περίπου 2-3 κιλά το χρόνο, οπότε μου πήρε περίπου 10 χρόνια να δημιουργήσω το υπερβάλλον.
- Προσπάθησα επί 20 χρόνια να με δεχτώ και να με αγαπήσω - το είχα καταφέρει, εν μέρει όμως. Ας πούμε καλύτερα ότι με είχα απλά συμπαθήσει.
- Μου πήρε 5 μήνες να το χάσω.

Κι έμεινα να κοιτάζω πίσω τα 20 χαμένα χρόνια γιατί δεν ήξερα ότι κόπιαζα περισσότερο να με δεχτώ απ' ότι θα κόπιαζα για να αδυνατίσω και να με αγαπήσω περισσότερο.
Αν και... ο λόγος που χαίρομαι που αδυνάτισα κάπως είναι γιατί βγαίνω καλύτερη στις φωτογραφίες μαζί της και δεν κρέμονται τα ... γλυκάδια μου.

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Piperia

Θα ήθελε πολύ να μας συστηθεί σαν μια καλή αρθρογράφος, που έχει να πει πολλά και σημαίνοντα. Αλλά όμως...πλένει πιάτα όπως κι εσύ, σφουγγαρίζει, καθαρίζει (χωρίς κανένα ιδιαίτερο ταλέντο ούτε σ' αυτά), βλέπει τούρκικα σίριαλ γιατί την χαλαρώνουν όταν έχει κουραστεί να σκέφτεται, δουλεύει, έχει ένα παιδί, τρέχει και δεν φτάνει κι επικαλείται την κατανόηση σου αγαπητέ αναγνώστη του Bright Side of Mom για όσα θα διαβάζεις. Αρχικά είχε επιλέξει να υπογράφει με nickname Pleno_piata_opos_ki_esy, ώστε να μην μπορείς με τα κείμενά της να την στείλεις να πλύνει κανένα πιάτο!!!! Τελικά επέλεξε κάτι πιο...πικάντικο και καυτερό!!! Είναι όμως αισιόδοξη πως μέσα από την απλή καθημερινή και καθόλου επιτηδευμένη ή σνομπ ματιά της, θα βρεις δικές σου σκέψεις, πράγματα που εκνευρίζουν κι εσένα ή που σε κάνουν να χαίρεσαι και να συγκινείσαι.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom