(10 ψήφοι)

One Of These Days

One Of These Days

Αυτή η μέρα που εσύ νιώθεις σαν να έχεις βουτήξει σε έναν λάκκο με λάσπη.
Αυτή η μέρα που ζεις τους εφιάλτες της παιδικής σου ηλικίας, εκείνους που σε ήθελαν να βγαίνεις με τις πυτζάμες στον δρόμο για να πας σχολείο.
Αυτή η μέρα που θες να πηδήσεις και να πας στην επόμενη.

Να πάρεις ανάσα, να την κρατήσεις μέχρι να σου τελειώσει η μέρα και να κοιμηθείς για να ξεχάσεις.
Αυτή η μέρα που νιώθεις πως αλλού είναι το σώμα σου, αλλού η ψυχή, αλλού το μυαλό σου.
Αυτή η μέρα που τα παπούτσια σε σφίγγουν, το παντελόνι ασφυκτιά, το πουκάμισο είναι μισό-τσαλακωμένο και τα μαλλιά σα να έχεις βγει από σάουνα.
Αυτή τη μέρα λοιπόν παίρνεις τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα.

Πώς συμβαίνει αυτό, δεν θα καταλάβω ποτέ.

Πώς γίνεται να βλέπεις τον εαυτό σου, τυχαία διότι το αποφεύγεις συστηματικά κατά τα λοιπά, στον καθρέφτη και να σιγο-τραγουδας «που 'ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια, που 'χες λουλούδια μέσ' την καρδιά», να νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι που θυμάσαι αυτό το τραγούδι, να βλέπεις τη φράπα φάτσα της κόρης σου και στο καπάκι τη σταφίδα τη δικιά σου.... και παρόλα αυτά να ακούς από τρίτους πως «σήμερα είσαι όμορφη, έκανες κάτι?»
Μα, ναι. Βέβαια έκανα.

Λοιπόν άκου να μαθαίνεις για να κάνεις και εσύ:

7.00 σηκώθηκα από ουρλιαχτό της κόρης μου που είδε στον ύπνο της άσχημο όνειρο.
7.05 είχε ξεχάσει το όνειρο και ζήταγε τα παιχνίδια.
7.06 ήθελε άλλα παιχνίδια
7.07 το μετάνιωσε και ήθελε άλλα παιχνίδια.
7.08 αποφασίζεις πως αυτή η μάχη είναι άνιση και της κατεβάζεις όλα τα κουτιά από τη ντουλάπα.


Κουρνιάζεις στον καναπέ, την κοιτάς και αποζητάς την αγκαλιά της δικής σου μαμάς, να σε πάρει στοργικά στα χέρια της και να σε κοιμίσει. Και πάνω που τα βλέφαρα κλείνουν ακούς μια άλλη φωνή να φωνάζει «μαμά, έλα. Έλα μαμά σου λέω». Και νιώθεις πως τα πόδια δεν θα σε υπακούσουν ποτέ και το παιδί θα μείνει εκεί να φωνάζει μέχρι να έρθει η πρόνοια και να σε καταγγείλει για εγκατάλειψη. Με κάποιο μαγικό τρόπο τα πόδια βρίσκουν τον δρόμο στις παντόφλες και σηκώνεσαι.

Και αρχίζει δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων. Ποια θα πάρει τον Μίκυ και ποια τη Μίνι. Και αρχίζει ένας ατέρμονος διάλογος και εσύ μιλάς τόσο σοβαρά που σε λίγο θα πιστέψεις πως από την απόφασή σου θα κριθεί το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ένα γερό χαστούκι σε επαναφέρει στη πραγματικότητα. Είναι το πουλάκι-ξυπνητήρι που είχες βάλει, δήθεν νωρίς, για να ξυπνήσεις να κάνεις με ησυχία το ντους σου πριν ξυπνήσουν, να γίνεις όμορφη (λέμε τώρα) και να πας γραφείο. Και «τσιου τσιου» το ξυπνητήρι και «αχ βαχ» εσύ.

«Κορίτσια, καθήστε λίγο ήσυχα τώρα γιατί πρέπει να πάω στο μπάνιο».
Με το που κλείνει η πόρτα του μπανιού, θαρρείς και ζωντανεύουν όλα τα άψυχα αντικείμενα στο σαλόνι. Ποδοβολητά, γέλια, κλάματα, τσιρίδες, παιχνίδια με μπαταρίες, ετοιμοθάνατα παιχνίδια με τελειωμένες μπαταρίες, τηλέφωνα, ο γατούλης από το tablet και τα γατιά σου που ξέχασες να ταΐσεις. Όλα αυτά μαζί σε ένα συνονθύλευμα τραγουδιών και φωνών. Και εσύ με τους αφρούς στο μπάνιο να βγάζεις αφρούς από τα αυτιά.

Και έρχεται η στιγμή που βγαίνεις από το μπάνιο. Και ανοίγεις τη πόρτα και αντικρίζεις κάτι που κάποτε λεγόταν σαλόνι. Τώρα είναι απλά ένας χώρος γεμάτος με αντικείμενα.
Τρέχεις να γλυτώσεις τη γάτα από τα χέρια της κόρης σου και πατάς και ένα lego, στηρίζεσαι στο ένα πόδι, γλιστράς στο χαλί και πέφτεις κάτω.
Τρέχουν και οι δυο να σε φιλήσουν για να γίνει καλά το «ποζαράκι» και για μια στιγμή νιώθεις πως είσαι άρχοντας του σύμπαντος. Περνάει γρήγορα η στιγμή αυτή, γιατί ξέχασες να βγάλεις το snooze από το ξυπνητήρι και το πουλάκι ξανά-κελάηδησε. Σου φεύγει η γλύκα και σου ξανάρχεται η πίκρα.
Σέρνεσαι στο δωμάτιο, ντύνεσαι και βάφεσαι υποτυπωδώς.

Δέχεσαι αδιαμαρτύρητα τις απαιτήσεις να πάνε με τις πυτζάμες στον παιδικό. Πραγματικά δεν έχεις και άλλη επιλογή και τις βάζεις στο αμάξι. Με τις πυτζάμες. Τα μαλλιά αχτένιστα και ένα ίχνος από μουστάκι γάλακτος στο πάνω χείλος τους. Σκέφτεσαι, για ένα μονάχα λεπτό, το τι θα πουν οι δασκάλες αλλά σου περνάει γρήγορα γιατί δεν μπορείς να ακούσεις ούτε καν τη σκέψη σου.

Τραγούδια, κλάματα, καραμέλες, σκυλάκια, γατάκια.... για όλα μιλάς σε εκείνο το τέταρτο μέχρι να φτάσετε στο σχολείο.
Τις παραδίδεις στα έμπειρα χέρια της δασκάλας, κατεβαίνεις κουτρουβαλώντας τις σκάλες μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ........ ηρεμία.

Ησυχία.

Μόνη σου χωρίς να χρειαστεί να μιλάς για τη Ντόρα, να λες τα ονόματα των δρόμων που περνάς και να εξηγείς τι κάνουμε στις εκκλησίες.
Κάνεις ένα απλό φρεσκάρισμα του μακιγιάζ σε κάθε ένα από τα χιλιάδες φανάρια που περνάς και φτάνεις στο γραφείο.
Βάζεις την άλλη μάσκα. Αυτή τη σοβαρή του γραφείου.

Και κάπου σε έναν διάδρομο ακούς τη μαγική ατάκα «ξεκούραστη φαίνεσαι σήμερα, φρέσκια-φρέσκια».

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom