(6 ψήφοι)

Ζωή, το παιδί!!!

Ζωή, το παιδί!!!

«Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!»

Μια φωνή τσιριχτή, γεμάτη άγχος, φόβο, θυμό, ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων ενός πατέρα που δεν θέλει να αυτοαποκαλείται υπερπροστατευτικός, αλλά που σκέφτεται όλα τα πιθανά αρνητικά σενάρια που μπορούν να συμβούν στο παιδί του, και προσπαθεί να τα προλάβει ως ένας άλλος σούπερμαν.

«Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!» και ας είναι εκείνος δίπλα στην μικρή που προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο έπιπλο με τα CD για να πιάσει τις πλαστελίνες.

«Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!» με φωνή τρεμάμενη και τσιριχτή. Και ας βρίσκεστε σε εξωτερικό χώρο, περιτριγυρισμένοι από ανέμελο κόσμο που απολαμβάνει την βόλτα του ή το οτιδήποτε άλλο.

«Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!» και ας βρίσκεσαι σε άλλο δωμάτιο, τηγανίζεις κολοκυθάκια, βάφεις μαλλιά, οτιδήποτε τέλος πάντων.

«Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!» και ας κάνει το παιδί κάτι που έχει κάνει κατ'επανάληψη και χωρίς κανένα κίνδυνο κατά την άποψή σου.

- Σταμάτα βρε παιδί μου, δεν θα πάθει τίποτα!
- Μα κινδυνεύει δεν την βλέπεις, θα χτυπήσει!!!!!!!
- Δεν θα χτυπήσει, χαλάρωσε! Το έχει ξανακάνει!
- Μην μου λες χαλάρωσε!!!!!! Θα χτυπήσει!
- Αν φοβάσαι τόσο πολύ, πήγαινε εσύ και μάζεψε την. Αφού βλέπεις ότι η ίδια της η μάνα δεν φοβάται, εσύ γιατί φοβάσαι βρε πουλάκι μου;
- Αυτό είναι που με φοβίζει σε σένα που είσαι τόσο αναίσθητη και χαλαρή....
- .....(δεν απαντάς, κάνεις πως δεν το άκουσες)
- Δεν την βλέπεις; Θα πέσει από τον καναπέ και θα χτυπήσει με την γωνία στο τραπεζάκι.
- Βρε φάε την γλώσσα σου που θα πέσει! Το έχει κάνει τόσες φορές, δεν πέφτει!
- Όταν πέσει όμως να ξέρεις εσύ θα φταις! (=που δεν την προσέχεις όσο θα έπρεπε)
- Μωρέ ποιος μιλάει...Εμένα δεν μου έχει πέσει ποτέ το παιδί να χτυπήσει. Ενώ δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για σένα....Εξάλλου παιδί είναι, θα πέσει, θα χτυπήσει...δεν έγινε και τίποτα....όλα στο πρόγραμμα είναι. Δόξα τω Θεώ να λέμε που το παιδί δεν έχει χτυπήσει ποτέ σοβαρά. Σε παρακαλώ μην σε πιάνει υστερία με το παιδί. Συγκρατήσου.
- .......

 

Και περνάει λίγος καιρός χωρίς υστερίες. Και πάτε για μπάνιο στην θάλασσα. Και για δευτερόλεπτα το παιδί έχει κρυφτεί πίσω από την καρέκλα θαλάσσης και παίζει με τα κουβαδάκια.

- «Ζωή, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ; ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ».
Ο πανικός ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του πατέρα. Η διπλανή παρέα γυρνάει και ψάχνει με ανησυχία να δει που είναι το δικό σου το παιδί και να διαπιστώσει τελικά, χάθηκε, δεν χάθηκε αυτό το έρμο το παιδί.

Εσύ, παθαίνεις ένα μικρό εγκεφαλικό από το ξαφνικό της ερώτησης και τον πανικό στην φωνή του πατέρα. Κοιτάς πρώτα στην θάλασσα να δεις μήπως πνίγεται το παιδί σου και δεν το πήρες πρέφα, η αναίσθητη μάνα. Μέχρι να την δεις πίσω από την καρέκλα να παίζει και να πάει η καρδιά σου στην θέση της, έχεις ζήσει κινηματογραφική ταινία απαγωγής, κοινωνικό δράμα χαροκαμένης μάνας κλπ κλπ.
- Πίσω από την καρέκλα είναι ρε συ Νίκο. Μου' κοψες τη χολή. Σήκω τα πόδια σου και ψάξτην πριν βγάλεις κραυγή αγωνίας έχασα το παιδί μου....Έλεος πια!!!
- Μα δεν την έβλεπα και ανησύχησα....

 

Και περνάνε οι μέρες και οι εβδομάδες, με μίνι υστερίες που πλέον έχεις συνηθίσει και αγνοείς. Ζεις σκηνές απείρου κάλλους ειδικά στις διακοπές. Με φίλους άτεκνους που φρικάρουν με την ιδέα του πατέρα να ζει αυτό το συνεχές μαρτύριο της ανησυχίας και που αναρωτιούνται αν και οι ίδιοι θέλουν να το ζήσουν αυτό. Με φίλους που παίζουν το ρόλο του βοηθού/προστάτη του παιδιού για να προλάβουν την υστερία του πατέρα.

 

Και αναρωτιέσαι που και που: Είμαι πραγματικά τόσο αναίσθητη ενώ ο πατέρας της νοιάζεται πραγματικά; Μήπως να αγχωθώ για εκείνη την κοκκινίλα στο βλέφαρό της; Μήπως είναι σοβαρό; Και για το ροχαλητό, μήπως να την πάω στον γιατρό μήπως έχει κληρονομήσει τα κρεατάκια μου; Και να ζητήσω από την παιδίατρο να κάνουμε την εξέταση αίματος όπως μου είπε η πεθερά μου; Και να ψάξω για το κολυμβητήριο και μουσικοκινητική δραστηριότητα. Και το φαγητό που τρώει στον παιδικό δεν είναι βιολογικό. Και αν δεν πίνει το γάλα και δεν μου το λένε. Και πόσες ώρες κοιμήθηκε το μεσημέρι; Και μήπως της μείνει ψυχολογικό τραύμα που την τραβάγανε με το ζόρι να μπει στον παιδικό σταθμό και έκλαιγε και εγώ δεν έκανα τίποτα στην πόρτα; Και μήπως ο παιδικός δεν είναι καλός και δεν έκανα καλή επιλογή; Και, και......

- «Ζωή, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!»
Δεν δίνεις σημασία.....μετά γυρνάς και βλέπεις το παιδί να σκαρφαλώνει στα βράχια της παραλίας να ακολουθεί τα μεγαλύτερα παιδιά της παρέας....Και σηκώνεσαι να πας να την μαζέψεις γιατί που να ψάχνεις τώρα αγροτικό γιατρό στις μικρές Κυκλάδες και σούπερ Πούμα να σε μεταφέρει στην Αθήνα....

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what! Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της. Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom