(3 ψήφοι)

Έργα και ημέρες (3) στον παιδικό

Έργα και ημέρες (3) στον παιδικό

 Σαν βγεις στον πηγαιμό για το σχολείο θα' ναι σίγουρα μακρύς ο δρόμος, ακόμη κι αν το σχολείο (παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο) είναι στην παρακάτω γωνία, άσχετα αν το παιδί σου είναι 6 μηνών (ή και λιγότερο) ή 3 χρονών (ή και περισσότερο). Εσένα της μάνας, αυτές οι μέρες/ώρες θα σου φαίνονται σαν ταινία του μακαρίτη του Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μία μέρα».

 

 Νιώθω την ανάγκη να σας διηγηθώ την προσωπική μου εμπειρία, όχι γιατί μπορεί να διαφέρει από αυτές άλλων μανάδων αλλά γιατί έτσι το βγάζω από μέσα μου, ξορκίζω το φοβερό «τέρας» που ορθώνεται μπροστά στα μάτια του μυαλού και της ψυχής μου.

 Ε, λοιπόν το κοριτσάκι μου το μονάκριβο πήγε σχολείο. Για την ακρίβεια, την πήγαμε με το «έτσι θέλω» μιας και οι συνθήκες δεν μας επέτρεπαν την περαιτέρω παραμονή της στο σπίτι με την γιαγιά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως και συζήτησης με τον παιδίατρο και με άλλες μαμάδες, αποφασίσαμε η «περίοδος προσαρμογής» να γίνει μέσα στο καλοκαίρι και όχι από Σεπτέμβρη, κυρίως λόγω της έξαρσης των ιώσεων. Δυστυχώς λόγω εποχής και ιδιαιτερότητας της κατάστασης, δεν υπήρχε δυνατότητα δημοσίου. Ο ιδιωτικός σταθμός ήταν μονόδρομος μιας και η περίοδος του καλοκαιριού έθετε μεγάλο πρόβλημα για εμένα και τον πατέρα της. Δεν υπήρξε ποτέ θέμα «κοινωνικοποίησης», δεν την φάγαμε αυτή την καραμέλα καθώς θεωρούσαμε ότι το παιδί μας έχει μεγαλώσει ως ένα αρκούντως κοινωνικό παιδί, είναι η «μασκώτ» στην περιοχή που μένουμε, χαιρετάει αδιακρίτως τους πάντες και πιάνει ψιλή κουβεντούλα ακόμη και με τον ντελιβερά!

Ωστόσο η ανάγκη να «πάρει μια ανάσα η ταλαίπωρη γιαγιά» αλλά και να αναπτύξει περαιτέρω τις ήδη ανεπτυγμένες ικανότητες και δεξιότητες της, παρουσιάστηκε αδήριτη κι έτσι μόλις 34 μηνών το Ιουλί, ένα παιδί πανέξυπνο (κουκουβά) αλλά αρκετά καλομαθημένο, έπρεπε να πάει σχολείο!


Το θέμα επιλογής του κατάλληλου σταθμού, θα μπορούσε κάλλιστα να το παρομοιάσω με Ομηρικό έπος. Ψάξιμο παντού και κατά βάση στο internet για τα διαπιστευτήρια του κάθε ενός. Οι γνώμες και οι απόψεις να δίνουν και να παίρνουν στα γκρουπ και στα fora.
Άλλες θετικές, άλλες αρνητικές αλλά όλες καθαρά υποκειμενικές. Αρχικά μου συστήθηκε ένας σταθμός εκτός περιοχής μου, σε όμορο δήμο με αρκετά καλές «περγαμηνές».
Το ραντεβού με την ιδιοκτήτρια κλείστηκε και οι πρώτες εντυπώσεις αρκετά καλές. Πλούσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, πολλές δραστηριότητες και ένα κόστος που «τρωγότανε» (με λίγη σως για να γλιστράει!!!). Ξεκινήσαμε την λεγόμενη «εβδομάδα προσαρμογής».

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
Πρώτη μέρα μπήκαμε μέσα χωρίς κλάματα. Κυριάρχησε η άγνοια, το είδε ως εκδρομή και έφυγε για εξερεύνηση του νέου χώρου. Εγώ απ' έξω στον αυλόγυρο να κάνω κύκλους σαν φυλακισμένη στο «express του μεσονυχτίου», να καπνίζω αρειμανίως και να έχω χτυπήσει ένα τούρμπο καπουτσίνο φρέντο σε χρόνο dt.
Οι 2 ώρες μου φάνηκαν αιώνας. Η καρδιά μου να χτυπάει και το στόμα μου τσαρούχι απ' τα τσιγάρα. Στο 2ωρο βάρεσα τα κουδούνια, την πήρα να την πάω στη γιαγιά και έφυγα σφαίρα για το γραφείο. Όλα ΟΚ!

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Την ψυλλιάστηκε την δουλειά το γατόνι. Τι εκδρομές και βλακείες! Η μάνα και ο πατέρας κάπου με «παρκάρουν». Κλάμα έξω από την πόρτα και βλέμμα πληγωμένου κουταβιού. «θέλω τη μαμά μου, μαμά μου μη φεύγεις» και άλλες τέτοιες «μαχαιριές» στην καρδιά. Όχι, δεν μεγάλωσα αποκλειστικά εγώ το παιδί μου μιας και οι χαλεποί καιροί (και μια καταθλιψάρα του κερατά διαγνωσθείσα εκ των υστέρων) με ανάγκασαν να γυρίσω στη δουλειά μόλις στους 3 μήνες μετά την γέννα. Έκτοτε το αποχωριζόμουν για πολλές ώρες καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου και το παιδί πηγαινοερχόταν στις γιαγιάδες, βάσει προγράμματος (το ΣΚ έπαιρναν ρεπό).

Αυτή τη φορά όμως ήταν καινούργιο το «κοσκινάκι» και το παιδί δε «μάσησε». Επέλεξα να μη μείνω στην αυλή το μαρτυρικό δίωρο αλλά να πάω σε παράπλευρο καφέ να περιμένω με το κινητό ανά χείρας. Φιγούρα τραγελαφική η μάνα. Δύο οι φρέντο καπουτσίνο και ένα πακέτο τσιγάρα. Εσωτερικός μονόλογος που γινότανε και εξωτερικός και οι πελάτες του καφέ έτοιμοι να καλέσουν τους «κυρίους με τις άσπρες ρόμπες που δένουν πισώπλατα». Στο 2ωρο νταν, έφοδο στο σχολείο και παραλαβή του παιδιού που με κοιτούσε σχεδόν με μίσος. Κουβέντα δεν της πήρα στην διαδρομή προς την γιαγιά. Το έριξα στο γεγονός ότι η δασκάλα και η γιαγιά ήταν συνονόματες (Μαρία) αλλά η μικρή με κατακεραύνωσε.
«Μαρία είναι ΜΟΝΟ γιαγιά» (ούτε καν η Παναγία ένα πράμα!!!).

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ (και φαρμακερή!)
Ο επιτάφιος θρήνος ξεκίνησε από το σπίτι. Κεφαλοκλείδωμα για να ντυθεί και κλάμα απαρηγόρητο σε όλο το δρόμο. Μεγάλη εφεύρεση τα μαύρα γυαλιά που έκρυβαν το βουβό κλάμα μου. Εξω από την πόρτα, προσπάθεια για απόδραση και γάτζωμα από αυτά που σου αφήνουν μελανιές. Στην απελπισία έκανα να φύγω και εκεί που γύρισα πλάτη ξαφνικά 2 χέρια να την αρπάζουν από την αγκαλιά μου! ΣΟΚ! Ακόμη απορώ πώς κρατήθηκα και δεν γύρισα 2 ανάστροφες στον «απαγωγέα». Μου εξήγησαν στα πεταχτά ότι «έτσι πρέπει» και άκουσα την πόρτα να κλείνει. Για περίπου 5 λεπτά στεκόμουν από πίσω εμβρόντητη.

Εγώ εισιτήρια βγάζω η γυναίκα και δεν ξέρω ποια παιδαγωγική μέθοδος επιτάσσει την «αρπαγή» του υστεριαζόμενου παιδιού από τα χέρια της μάνας. Μόλις συνήλθα από το σοκ και αφού διαολόστειλα τον άντρα μου που συνηγορούσε στη «μέθοδο», κάθισα στα σκαλιά και έκανα 3 κλικ αριστερά. Μέσα μου χτυπούσαν χιλιάδες καμπανάκια.

Το ένστικτό μου, μου έλεγε ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Όλοι μου λέγανε «κάθε αρχή και δύσκολη» αλλά εδώ κάτι ΔΕΝ μου καθότανε. 'Εμεινα στον αυλόγυρο και έστησα αυτί. Ξεχώρισα το κλάμα της κόρης μου και ανάκατες φωνές. Παιδιών και δασκάλων. Καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Συνειδητοποίησα ότι για 3η συνεχή μέρα η δασκάλα της είχε καταφτάσει σχεδόν 1 ώρα μετά από εμάς και ήταν πάντα βιαστική για να μου μιλήσει. Έκανα μια βόλτα στην εσωτερική πίσω αυλή, σκεπτόμενη ότι για 2η συνεχή μέρα τα παιδιά δεν είχαν βγει στο προαύλιο, σε μια εντελώς σκιερή αυλή. Είδα βρωμιά και ακαταστασία. Τις κούνιες διπλωμένες στον ιστό τους να στολίζονται από ένα άλλο ιστό...αράχνης!!!

Έκανα rewind τη συζήτηση με την ιδιοκτήτρια, πόσο είχα εντυπωσιαστεί με τις τόσες δραστηριότητες, γιόγκα, μπαλέτα , θεατρικά παιχνίδια αλλά παιχνίδι στην αυλή???

Το παλιό καλό παιχνίδι στην αυλή με τον καθαρό αέρα και τον ηλιάκο? Γιατί ένα 3τρίχρονο χρειάζεται όλα τα παραπάνω??? Μήπως δεν θα' ρθουν χρόνια και καιροί για να τρέχει σαν το Βέγγο για όλες τις δραστηριότητες? Βρωμιά και ακαταστασία σε μια αυλή που παίζουν παιδιά? Γόπες στο πάτωμα στα μάτια μιας μάνας που έχει ακούσει το παιδί της να ουρλιάζει κάνοντας πλύση στομάχου? Και όλα αυτά επί πληρωμή κιόλας??? Ε όοοοοοοοχι!


Για να μην μακρηγορώ και σας κουράζω φύγαμε την ίδια στιγμή και με την ορμή που είχαν οι πολιορκημένοι στην έξοδο του Μεσολογγίου. Ευτυχώς που δεν είχα δώσει την , διόλου ευκαταφρόνητη (ήτοι 250 ευρώπουλα) προκαταβολή γιατί θα τα έκλαιγα μέχρι την 2α Παρουσία.
Την ίδια κιόλας μέρα και παρά την ψυχική μου φόρτιση, την έκανα κοπανιστή από την δουλειά και πήγα σε άλλο ιδιωτικό σταθμό της πόλης μου που είχα δει κατά την αναζήτηση μου. Μικρότερο αλλά καθαρό, απλούστερο αλλά οικογενειακό, με λιγότερο «μπάνικες» δασκάλες και παιχνίδια αλλά με το χαμόγελο στο στόμα και έτοιμες να αγκαλιάσουν το παιδί που ήταν, απολύτως λογικά, παιγμένο...

Επηρεασμένη βαθύτατα από περιστατικό που είχε διαδραματιστεί με κόρη γνωστού μου προσώπου, ρώτησα στο άσχετο αν λόγω ηλικίας και εποχής που αρχίζουμε, θα πάρει μέρος στην καλοκαιρινή σχολική γιορτή. Θα μου πείτε «μα ήταν αυτό κριτήριο επιλογής;;;» Απάντηση: για μένα ήταν. Τι να τις κάνω τις περίτεχνες δημιουργίες αν δεν είναι του παιδιού μου???? Τι να τις κάνω τις γιορτές υπερπαραγωγή αν δεν συμμετέχει και το δικό μου τσιλιβιθρόνι ατσουμπαλάκι κάνοντας, έστω, τα δικά της;;; Μου είπαν ναι και μάλιστα τονίζοντας ότι οι γιορτές είναι για ΟΛΑ τα παιδιά!

Με τα λίγα, με τα πολλά γραφτήκαμε, πήγαμε 2 μέρες πάλι ως δοκιμαστικό και γυρνώντας έβλεπα ένα παιδί που, αν μη τι άλλο, δεν ήταν δυστυχισμένο. Δεν θα πω παραπάνω για την ώρα. Θα κρατήσω μικρό καλάθι μιας και πιάστηκα Κώτσος την πρώτη φορά και το «δις εξαμαρτείν ουκ γυναικός σοφής».

Αυτά που κρατάω ως προσωπικά συμπεράσματα από την «διαβολοβδομάδα» προσαρμογών είναι τα εξής:

α) όσο μικρότερα, τόσο καλύτερα. Για το παιδί τουλάχιστον γιατί ο γονιός και 15 χρονών να σε στείλει στο σταθμό, ένα ντουβρουτζά θα τον πάθει, β) δεν έχω καταλήξει αν τα σκηνικά που βίωσε τα θυμάται και αν της έχουν αφήσει κάποιο «σημαδάκι» , εμένα πάντως μου βγήκαν 5 νέες άσπρες τρίχες, κάνω βροχόσπασμο από το πολύ κάπνισμα και θα κόψω και τους απανωτούς φρέντο γιατί είμαι ένα βήμα πριν το Δαφνί!!!! Και γ) (και σημαντικότερον) πρέπει στη ζωή μου κάποια στιγμή να πάψω να εντυπωσιάζομαι από το «φαίνεσθαι» και να ποντάρω στο «είναι»..

Στη ζωή μου, ως παιδί, έκανα τα πάντα όλα και συνέφερα! Μπαλέτα, πιάνα, 3 ξένες γλώσσες, άπειρα φροντιστήρια και όλα με την ψυχή στο στόμα, την δική μου και της μάνας μου. Δεν πειράζει το παιδί μου να μην γίνει πυρηνικός επιστήμονας. Το μόνο που θέλω, σε αυτή την ηλικία τουλάχιστον είναι να μάθει να λειτουργεί στην ομάδα (καθότι μοναχοπαίδι) και να ΠΑΙΖΕΙ μέχρι τελικής πτώσεως. Μόνο αυτό μένει να μας θυμίζει τα μικράτα μας. Το ξέγνοιαστο παιχνίδι!

Σήμερα ήταν η 1η μέρα που το λουλούδι μου έφυγε με το σχολικό. Μπήκε αδιαμαρτύρητα, κάθισε στη θεσούλα της και μου έγνεψε χαιρετισμό από το παράθυρο. Μόλις έστριψε στη γωνία το σχολικό λύθηκα στα κλάματα γραφική ΚΑΙ στη γειτονιά μου!!!


Αν ήμασταν τίτλοι τέλους σε ταινία, από πίσω θα ακουγόταν το "Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν, λίγο έξω από τον σταθμό (τον παιδικό), θα θυμάμαι που μου είπες γεια σου μάνα σ' αγαπώ»!

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

Κατερίνα Αραβανοπούλου

Η Κατερίνα είναι μια 30 goin' (μτφ. 30 φεύγα) μάνα μιας μικρής κουκλίτσας που την φωνάζει Ιουλί γιατί είναι το παντοτινό της καλοκαιράκι!

Μια εργαζόμενη μαμά με πρόβλημα διαχείρισης χρόνου και συναισθημάτων που γράφει άλλοτε για να γελάει κι άλλοτε για να κλαίει (και τα 2 εξίσου καθαρτικά), μια μαμά σε μόνιμη αναζήτηση του bright side of life (whatever that is!), μια ανεπίδεκτη μαθήτρια όσον αφορά στο ψυχαναλυτικό homework (my apologies to my shrink) αλλά όπως λέει και μια ψυχή "blogging is cheaper than your shrink"!

Πρόσφατα από: Κατερίνα Αραβανοπούλου

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom