(22 ψήφοι)

Σοφές κουβέντες (not) | Σοφία Ξανθοπούλου

Σοφές κουβέντες (not) | Σοφία Ξανθοπούλου

Αχ μαμά μου!
Πόσες φορές στη ζωή μου είπα θυμωμένη «εγώ ΑΥΤΟ δεν το πω ποτέ στα παιδιά μου».
Πόσες φορές είπα πως ΕΓΩ θα είμαι καλύτερη μητέρα.

Πόσες φορές σε αδίκησα, σε στεναχώρησα.

Και πόσες, αμέτρητες φορές μέσα στην ημέρα, εγώ γίνομαι εσύ τελικά.
Νομίζω πως δεν υπάρχει φράση να μην σου έχω αντιγράψει.
Α, ίσως μια.

Κρατώ σθεναρές αντιστάσεις στο «μην μου αφήνεις το χέρι και σε αρπάξουν οι γύφτοι» (χωρίς ρατσιστική διάθεση, να εξηγούμαι!).

 Ε, αυτό λέω να μην το πω, ας εφεύρω και καμιά δικιά μου, λίγο πιο soft, λιγότερο εκφοβιστική. Όπως το «μη μου αφήνεις το χέρι γιατί θα στεναχωρηθώ»... μπα, δεν θα πιάσει αυτό.

«Μη μου αφήνεις το χέρι και σε χάσω».... μπα, τίποτα δεν θα σημαίνει. Σκασίλα της και αν την χάσω.
«Μη μου αφήνεις το χέρι γιατί θα σε μαλώσω»....χμμ...τότε είναι που θα μου το αφήσει.
Μπα, τελικά στους γύφτους θα καταλήξω.

Εν τω μεταξύ, όσο περνάει ο καιρός θυμάμαι ατάκες προπολεμικές – τρόπος του λέγειν διότι γεννηθείσα μόλις το '75 (insert puppy eyes here!)-.

Την θυμάμαι να μου λέει «τι θα πει που είναι τα παπούτσια σου? Κάποιοι σκύλοι τα τραβούσαν.»
Την είχα αναλύσει πολλές φορές τη φράση αυτή αλλά ποτέ δεν τη κατάλαβα.
To begin with, τότε δεν είχαμε σκύλους. Αργότερα αποκτήσαμε έναν. Αλλά και πάλι, ένας ήταν. Και ήταν και θηλυκιά.
Επίσης, γιατί να ασχοληθούν οι σκύλοι με τα παπούτσια μου?
Και τέλος, εφόσον τους είδε να τα τραβάνε ας μου πει που τους είδε να πάω να τα πάρω.


Όταν με ρωτάνε οι κόρες μου που είναι οι πλαστελίνες τους, δαγκώνω τη γλώσσα μου, μετράω μέχρι το δέκα και απαντώ με ήρεμη φωνή «εκεί που τις αφήσατε».
Αλλά, μεταξύ μας, δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα κρατιέμαι! 

Από την άλλη σκέφτομαι. Τι έγινε και αν μερικές φράσεις δεν είναι politically correct? Τι έγινε και αν όλοι οι παιδοψυχολόγοι του κόσμου σε συμβουλεύουν να μην μιλήσεις έτσι και να μην μιλήσεις αλλιώς? Τι έγινε και αν όλες σου οι φίλες σε κοιτάνε στραβά όταν ξεστομίσεις την προπολεμική ατάκα της μάνας σου? (Όταν είναι παιδικές σου φίλες βέβαια. Αρχίζει το δούλεμα το 2013 και τελειώνει το 2053).

 

Εσύ πως νιώθεις όταν τις λες?

Γιατί εγώ προσωπικά κατακλύζομαι από συναισθήματα γλύκας, αφοσίωσης, ζεστασιάς, συνέχειας.
Κατακλύζομαι από την μυρωδιά της νυχτικιάς της μαμάς μου όταν έτρεχα στην αγκαλιά της.
Από τα ζεστά χέρια της όταν με αγκάλιαζε και μου έλεγε με όλο της το είναι «σε αφήνω εγώ βρε να σε πάρει κανείς από κοντά μου?»
Από τα γελαστά της μάτια όταν μου έλεγε πως δεν ξέρει, δήθεν, που είναι τα παπούτσια μου.
Aπό το κρυφό χαμόγελο που προσπαθούσε να κρύψει όταν έλεγε «αν το κάνεις αυτό θα σου θυμώσω και δεν θα σου μιλήσω ξανά σήμερα»
Από το συναίσθημα που ένιωθα, και νιώθω ακόμα, πως η μαμά μου είναι η εξυπνότερη, η καλύτερη, η ομορφότερη (ε, καλά, υπερβολές τώρα) μητέρα του κόσμου.
Και δεν 'πα να έλεγε πράγματα κόντρα στο πνεύμα της σημερινής εποχής?

 

Με αυτά και με άλλα πολλά την αγάπησα τόσο. Γιατί τα λόγια έχουν δύναμη αλλά η ψυχή έχει μεγαλύτερη.
Και η ψυχή σου ρε μάνα ήταν ολότελα δοσμένη στα παιδιά σου.
Μια ζωή έδινες και ποτέ δεν ζήταγες. Έδινες αγάπη, συντροφιά, προστασία, λεφτά (σας γείωσα, το ξέρω, αλλά ήταν σημαντικό κ αυτό!)
Και δεν μας ζήταγες τίποτα.
Όπως και στα εγγόνια σου. Δεν τα ρωτάς ποτέ αν σε αγαπάνε. Τα ρωτάς πάντα αν ξέρουν πόσο τα αγαπάς ΕΣΥ.

Γιατί εσύ δεν είχες ποτέ «εγώ». Ούτε εγωισμό, ούτε πείσμα. Μονάχα απόθεμα αγάπης.

Τα μισά από αυτά που νιώθω για σένα, αν τα νιώσουν οι κόρες μου για μένα θα είμαι η πιο ευτυχισμένη μητέρα στον κόσμο. Και ας μην μου τα πούνε ποτέ. Όπως δεν στα έχω πει εγώ.
Ας τα γράψουν απλά σε ένα χαρτί με την ελπίδα κάποια στιγμή να το βρεις, όπως έχω και εγώ.

Αν το διαβάσεις ποτέ αυτό, σε αγαπώ.

 

*Αλλά για να είμαι σίγουρη πως το ξέρεις, θα στο πω σήμερα από κοντά...

 

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom