(8 ψήφοι)

Υπάρχει φως στο τούνελ

Υπάρχει φως στο τούνελ

Λόγω επαγγέλματος περιβάλλομαι από γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν παιδιά και παλεύω να προσθέσω ένα λιθαράκι σ' αυτή τους την προσπάθεια. Η δική μου μάνα με γέννησε στα 42 της χρόνια μετά από προσπάθειες 11 χρόνων.

Είχα την τύχη να κάνω και τα δυο μου παιδιά χωρίς να χρειαστεί να προσπαθήσω πολύ. Ως μοναχοπαίδι, δεν μπορούσα να διανοηθώ να μείνω χωρίς παιδιά ή μόνο με ένα. Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς παιδιά.

Μόλις γεννήθηκε ο γιος μου και γυρίσαμε σπίτι, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα από μωρά.

Πώς να καταλάβω ότι έχει κάνει πιπί του; Γιατί κλαίει συνέχεια; Τον κοιτάζω και με πιάνει πανικός: «Θεέ μου, τι ευθύνη ανέλαβα;», αναρωτιέμαι και βάζω τα κλάματα.
Την πρώτη φορά που τον καθάρισα, από τον πανικό και το άγχος τύλιξα τη λερωμένη πάνα μαζί με την πετσέτα του και τα έβαλα μαζί στο πλυντήριο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε μόλις τελείωσε η πλύση.

Όταν λες: «εγώ πότε θα γίνω μάνα;» «θέλω να κάνω παιδάκι», όλοι σου λένε «ναι, ναι να κάνεις». Κανείς δε σου λέει ότι το μωρό έχει κολικούς. Ότι βγάζει δόντια μέχρι δύο χρονών. Άσε τα ξενύχτια. Για να μη πούμε για πυρετούς κλπ.
Τρελός πανικός!!!!!!

Όσο περνάει ο καιρός, όμως, ανακαλύπτεις δυνάμεις που δεν φανταζόσουν πως διαθέτεις. Μπορείς να ξυπνάς με το παραμικρό κιχ του παιδιού σου, να πηγαίνεις στη δουλειά με ελάχιστο ή καθόλου ύπνο, να κάνεις ταυτόχρονα δύο, τρία ή περισσότερα πράγματα έχοντας αναπόσπαστο κομμάτι της σιλουέτας σου κολλημένο στη μία πλευρά σου, το μωρό σου.

Όταν έμεινα έγκυος στην κόρη μου, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα ήταν να έχω κορίτσι. Δεν ήξερα πώς να καθαρίζω και να φροντίζω κορίτσια. Άσε που έχοντας δώσει όλη σου την αγάπη στο πρώτο σου παιδί, αναρωτιέσαι πώς θα μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το καινούριο μικρό που δε μιλάει αλλά ουρλιάζει συνεχώς, είναι λαίμαργο μέχρι εμετού και ηρεμεί μόνο στην αγκαλιά σου. Και όλα αυτά με το Βασίλη 2,5 χρονών στην άλλη μεριά της αγκαλιάς σου να σου λέει: «μαμά, παπαπώ (σ'αγαπώ)».

Για τον επόμενο χρόνο φρόντιζα τη Μαριλίνα νιώθοντας απλά την ευθύνη για αυτό το μωρό που εξαρτάται από μένα και πρέπει να το φροντίζω αφού το γέννησα. Ένα περίεργο μείγμα αισθημάτων ευθύνης, τύψεων και κούρασης με έκαναν να μη νιώθω λατρεία για το δεύτερο παιδί μου, όπως ένιωθα για το γιο μου. Είμαι κακιά μάνα; Ή ταλαιπωρημένη εργαζόμενη μάνα δύο μωρών;

Με τον καιρό το μωρό άρχισε να γελάει, να μιλάει, να αγκαλιάζει, να δίνει φιλάκια. Και τότε το μείγμα αισθημάτων μετουσιώθηκε σε αγάπη και η αγάπη σε έρωτα. Έρωτα και για τα δύο μου παιδιά.

Ο Βασίλης βοήθησε τη Μαριλίνα να αρχίσει να κάθεται, να μπουσουλάει, να σηκώνεται, να περπατάει και να μιλάει. Έμπαινε στην κούνια της και έπαιζαν. Τη βοηθούσε να βγαίνει από την κούνια της και να κατεβαίνει στο κρεβάτι του και να παίζουν. Τη διόρθωνε όταν έκανε λάθη στις λέξεις που έλεγε. Πολύτιμη η συνδρομή του μεγάλου αδερφού! Παρόλα αυτά, τα τέσσερα πρώτα χρόνια πέρασαν αργά. Με πολύ τρέξιμο, σκύψιμο, αγωνία και αϋπνίες. Πολλές αϋπνίες!!!!

Μόλις όμως η Μαριλίνα έπαψε να είναι μωρό και άρχισε να γίνεται παιδάκι, τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται.

Ο ρόλος της μαμάς άρχισε να περιορίζεται στα απαραίτητα για την επιβίωση, την καθαριότητα και τη βόλτα. Και οι ευχάριστες στιγμές άρχισαν να γίνονται περισσότερες και οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις να περιορίζονται.

Όσο τα παιδιά είναι μικρά, είναι τόσες οι ευθύνες που δεν απολαμβάνεις τις χαρές του να έχεις παιδιά. Σχεδόν ξεχνάς πόσο πολύ λαχταρούσες να τα αποκτήσεις. 

Πολλές φορές στη δουλειά μου, έβλεπα τη λαχτάρα των γυναικών να αποκτήσουν παιδί, το πάθος τους σε σημείο εμμονής και αυτοσκοπού που μου ερχόταν να τους φωνάξω: «Κορίτσια, χαλαρώστε και απολαύστε τη ζωή σας πριν γίνετε μητέρες. Γιατί από τη στιγμή που μένεις έγκυος μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου, ξεχνάς την ψυχική γαλήνη, για πάντα! Δεν ηρεμείς ποτέ πια!»

Σήμερα, ο Βασίλης είναι 8 χρονών και η Μαριλίνα 6. Ο Βασίλης μαθαίνει στη Μαριλίνα πώς να κάνει ποδήλατο, να σκαρφαλώνει στα δέντρα, φτιάχνει πρωινό και για τους δύο, κάνει μπάνιο μόνος του και κάνει και την αδερφή του. Με βάζουν για ύπνο και παίζουν οι δυο τους ή βλέπουν παρέα τηλεόραση.
Έχω περάσει στο ρόλο του συνοδού και συνοδοιπόρου στη ζωή τους. Αρχίζουν και γίνονται ανεξάρτητοι.
Προχθές, Καθαρή Δευτέρα, ο Βασίλης πέταξε για πρώτη φορά χαρταετό μόνος του. Εγώ έλειπα στη δουλειά. Με περίμεναν και οι δύο να τους καμαρώσω. Η Μαριλίνα μου έδειχνε τα λουλούδια που είχε μαζέψει.
Τι περήφανη μαμά που ένιωσα! Τα παιδιά μου μεγαλώνουν. Τα διαμάντια μου!

Μπορώ και τρώω και κοιμάμαι πια χωρίς διακοπές. Ε, για να 'μαστε ειλικρινείς, σχεδόν χωρίς διακοπές. Η Μαριλίνα ακόμα αρέσκεται στο να σκαρφαλώνει στην πλάτη μου ή στην αγκαλιά μου την ώρα που πάω να βάλω μια μπουκιά στο στόμα.

Όταν δε, έρχεται η ώρα του ύπνου, γίνεται μάχη για το ποιος θα πρωτοξαπλώσει στην αγκαλίτσα της μαμίτσας. Κι αυτά τα φλογερά φιλιά που ανταλλάσουμε;

Τότε νιώθω ότι ο ρόλος μου και η αγάπη μου δεν θα είναι ποτέ συνοδευτικά. Θα είναι πάντα ουσιαστικά για τη ζωή τους όπως και αυτοί οι δύο είναι η χαρά και η πεμπτουσία της ζωής μου. Όπως και κάθε μάνας άλλωστε!

Με ρωτάνε: «μαμά, ποιον αγαπάς πιο πολύ;»
Τους απαντάω: « Η καρδιά μου είναι χωρισμένη σε δύο κομμάτια. Το ένα γράφει Βασίλης και το άλλο Μαριλίνα».

Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου...

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πρόσφατα από: Κρίστη Αγαπητού

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom