(6 ψήφοι)

Εκείνη η στιγμή, όλη μου η ζωή

Εκείνη η στιγμή, όλη μου η ζωή

Πριν από πέντε χρόνια ήρθε να φωτίσει τον κόσμο μου ο γιος μου... ο τοκετός του ήταν η πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής μου...

Το πρωί των γενεθλίων του βρήκα στο τραπέζι ένα τριαντάφυλλο με ένα σημείωμα του καλού μου: «σε ευχαριστώ για ό,τι έκανες για να έρθει ο γιος μας στον κόσμο».

Με συγκίνησε! Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σκέφτομαι από τότε που γέννησα: δώρο για τα γενέθλια πρέπει να παίρνει και η μαμά, εκτός από το παιδί...

Να γιατί το πιστεύω:

Πέρασα μία εγκυμοσύνη εξαιρετική από ιατρικής πλευράς. Αν εξαιρέσει κανείς τις ενέσεις ηπαρίνης που έκανα καθημερινά και είχαν γεμίσει μελανιές την κοιλιά μου, ήταν όλα τέλεια. Ο μικρούλης μας τέλειος στις μετρήσεις του, γλυκύτατος στις κινήσεις του, υπέροχος στη μία όλη και όλη φωτογραφία της φατσούλας του που κατορθώσαμε να πάρουμε (δεν βόλευε η θέση του πλακούντα).
Προβλεπόμενη ημερομηνία τοκετού 8/3/2008. Ήταν δίσεκτο το 2008 και δεν ήθελα με τίποτα να γεννήσω στις 29 Φεβρουαρίου.

 

Εκείνη την ημέρα όμως, 29/2 που συμπλήρωνα τις 39 εβδομάδες, το nesting syndrome είχε χτυπήσει κόκκινο. Είχα πλύνει και σιδερώσει κουρτίνες και καλύμματα καναπέδων, τις κουρτίνες τις είχα κρεμάσει και ξεκίνησα να βάζω τα καλύμματα κατά τις 11 το βράδυ. Και αφού έχω βάλει όλα τα καλύμματα, αποφασίζω ότι πρέπει να αλλάξω και σεντόνια στο κρεβάτι. Και όπως τα στρώνω, νιώθω κάτι να κυλάει στα πόδια μου...λίγο αιματάκι με βλέννη. Έναν πανικό τον έπαθα είναι η αλήθεια, παρά τα μαθήματα που είχα κάνει με τη μαία μου. Πήρα κατευθείαν το γιατρό μου, ο οποίος εκείνη την ώρα ξεγεννούσε άλλη! Μου είπε ότι είναι σημάδι έναρξης της διαδικασίας αλλά μπορεί και να καθυστερήσει ο τοκετός. Δεν περνούν 5 λεπτά, και άλλες εκκρίσεις.

Κατά τις δύο τα ξημερώματα έσπασαν τα νερά. Ο γιατρός μου είπε ότι υπήρχε ακόμη χρόνος, αφού δεν πονούσα, οπότε προσπαθήσαμε με τον καλό μου να κοιμηθούμε λιγάκι. Το άλλο πρωί στις 8 ήμασταν κιόλας στο μαιευτήριο.

Και εκεί ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον απόλυτο χαμό! Καμία άλλη δεν ήθελε να γεννήσει στις 29/2, προφανώς, έτσι όλα τα ραντεβού είχαν έρθει να γεννήσουν την 1η Μαρτίου!!! Δίνω τα στοιχεία μου, με πάνε σε ένα δωματιάκι, γδύνομαι και φοράω την κομψή ρομπίτσα, κάνω το ντουσάκι μου και ....έτοιμη!

 

Πάμε στα δωμάτια των οδυνών. Στην αρχή σε δίκλινο. Μου βάζουν μία πεταλούδα, μου βάζουν και τον καρδιοτοκογράφο και ακούγαμε συνεχώς τον μικρούλη. Έρχεται και η μαία μου, μου βάζει να μυρίζω αιθέριο έλαιο κανέλλας (λένε ότι ηρεμεί – απίστευτη η μαία μου!) και περιμένουμε. Πόνος καθόλου! Δίπλα η κοπέλα να βογκάει και εγώ να μην καταλαβαίνω τίποτα. Σε λίγο άδειασε μονόκλινο και με πήγαν εκεί. Άνετοι όλοι, να κάνουμε πλακίτσες.
Σιγά σιγά ήρθαν οι πόνοι. Στην αρχή ανεκτοί. Στη συνέχεια έντονοι. Και από ένα σημείο και μετά πρωτόγνωροι, ανυπόφοροι...σαν να σκίζεται η μέση μου στα δύο, φοβεροί πόνοι πίσω στην πλάτη...η διαστολή μόνο 2. Να μου λέει ο γιατρός μου να κάνω επισκληρίδιο αλλά εγώ φοβόμουν ότι θα καθυστερήσει η εξέλιξη του τοκετού και έτσι αρνήθηκα.....οι πόνοι όμως ήταν τόσο έντονοι που μου ερχόταν αναγούλα κάθε φορά. Η μαία μου να προσπαθεί να με ανακουφίσει με τις ασκήσεις γιόγκα που κάναμε επί 6 μήνες...καμία τύχη!

 

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή κατά τις 12 το μεσημέρι και εξαντλημένη από τους πόνους ζήτησα την επισκληρίδιο, αφού ο γιατρός μου με διαβεβαίωσε ότι δεν θα μας καθυστερήσει αλλά μάλλον θα με χαλαρώσει και θα βοηθήσει. Μέχρι να έρθει ο αναισθησιολόγος μου φάνηκε ότι πέρασαν αιώνες. Μου μίλησε πολύ γλυκά (καλή του ώρα όπου και αν είναι) μου είπε να κάτσω, να μείνω ακίνητη και...ούτε που κατάλαβα τίποτα! Δεν πέρασαν 3 λεπτά και ένιωσα μία απίστευτα όμορφη αίσθηση, κάτι ζεστό να κυλάει στα πόδια μου και να μουδιάζω...και πόνος καθόλου. Τι ανακούφιση ήταν αυτή...
Ήμασταν μόνοι μου με το γιατρό μου, η μαία είχε βγει έξω, το ίδιο και ο βοηθός γιατρός. Ακούγαμε τους ήχους της καρδιάς του μωρού.

 

Ξαφνικά, διακρίνω πτώση του ρυθμού. Γυρνώ και κοιτώ το μόνιτορ και βλέπω 120...110...95...78...65...και μετά τίποτα. Τίποτα, κανένας ήχος, τίποτα. Ο γιατρός μου είχε σηκωθεί από την καρέκλα και νόμισα ξαφνικά ότι του φύτρωσαν χέρια...αύξησε τη ροή του ορού ενυδάτωσης, έψαξε μάσκα οξυγόνου, δεν τη βρήκε, χτύπησε το κουδούνι και τη ζήτησε, πήρε τηλέφωνο τη μαία και της είπε «έλα, έχουμε βραδυκαρδία» και ταυτόχρονα μου έλεγε να γυρίσω πρώτα στο αριστερό πλάι, να ψάχνει με τον καρδιοτοκογράφο να βρει το μωρό, τίποτα, μετά ανάσκελα, πάλι τίποτα, μετά δεξιά....τίποτα. Ακούω από το μεγάφωνο «οξυγόνο στο 8 αμέσως»...από εκεί και ύστερα καταλήφθηκα από έναν πανικό πρωτόγνωρο, τρόμο, ότι χάθηκε το παιδάκι μου, ότι δεν ζει...

Μου έβαλαν τη μάσκα και μέσα σε παραζάλη τους άκουγα να μου ζητάνε να πάρω βαθιές ανάσες. Ανέπνεα σαν να ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που έκανα στη ζωή μου...και δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα, δάκρυα απόλυτου πανικού. Δεν είχα αίσθηση του χρόνου, ούτε του τι συμβαίνει γύρω μου. Είχαν βρει από ώρα τους παλμούς του παιδιού και εγώ δεν το είχα καταλάβει. Η μαία μου ήταν από πάνω μου και μου έλεγε να ηρεμήσω, ότι μόνο για 3 λεπτά τον είχαμε χάσει, ότι κουνιόταν και γι αυτό δεν τον έβρισκαν και εγώ να της λέω μόνο «τον είχαμε χάσει για ώρα, νόμισα ότι πέθανε». Ο γιατρός μου, αφού σιγουρεύτηκε ότι οι σφίξεις του παιδιού επανήλθαν, προσπαθούσε και αυτός να με ηρεμήσει. Και εγώ να σκέφτομαι πόσο εγωίστρια ήμουν, που ήθελα να γεννήσω φυσιολογικά με κάθε θυσία και διακινδύνευσα τη ζωή του παιδιού μου. Και να του λέω «πάρτον, κάνε μου καισαρική, δεν με νοιάζει, πάρτον».
Ευτυχώς, κράτησε την ψυχραιμία του. Όταν ηρέμησα λίγο (τελείως δεν ηρέμησα ποτέ) μου είπε ότι δεν φοβήθηκε μήπως χάσει το μωρό, δεν πεθαίνουν έτσι τα παιδιά, ότι θα μπορούσε να το βγάλει με καισαρική μέσα σε τρία λεπτά αν συνέχιζε η βραδυκαρδία, απλά αγχώθηκε ότι δεν θα έβρισκε χειρουργείο ελεύθερο, με το χαμό που γινόταν.

 

Πέρασε έτσι η ώρα, ο μικρός μία χαρά, η μαμά του μέσα σε ελεγχόμενο, πλέον, πανικό. Η διαστολή είχε φτάσει 4, μικρή ακόμη. Κατά τις δύο το μεσημέρι, ένιωσα ξανά πόνο. Τους το είπα και ήρθε ο αναισθησιολόγος, ο οποίος με διαβεβαίωσε ότι το προηγούμενο συμβάν δεν είχε να κάνει με την επισκληρίδειο. Έτσι, μου έκαναν επαναληπτική δόση. Δεν περνάνε 10 λεπτά και πέφτουν πάλι οι σφυγμοί του παιδιού, για λίγο αυτή τη φορά. Δεν το κατάλαβα εγώ, άκουσα τη μαία να το λέει.

 

Από εκείνη τη στιγμή έχασα κάθε έλεγχο, τα θυμάμαι όλα σαν μέσα σε σύννεφο. Με εξετάζει ο γιατρός μου, χωρίς να πιστεύει και ο ίδιος ότι μπορεί να έχει προχωρήσει η διαστολή, και, ω του θαύματος, η διαστολή έφτασε στο 10!!! Μέσα σε 20 λεπτά από το 4 στο 10, τελεία διαστολή! Ωραία, μου λένε, ξεκινάς να σπρώχνεις. Η ώρα ήταν 14:20.

 

Όσο και να μου έλεγαν ότι είναι φυσιολογικό να πέφτουν οι σφυγμοί κατά τις συσπάσεις, γιατί έγινε απότομα η διαστολή και ζορίζεται λίγο το μικρό, όσο και να με καθησύχαζαν, μία φωνή μόνο άκουγα μέσα μου: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ, ΒΓΑΛΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΩΣΕΙΣ». Και άρχισα να σπρώχνω «σαν να σπρώχνουν δέκα μαζί», μου είπε μετά ο γιατρός μου!! Απίστευτος και αυτός και η μαία μου, να μου δίνουν κουράγιο και να μου λένε ότι όλα πάνε καλά και εγώ να μην τους πιστεύω. Αυτό που ηρέμησε το θολωμένο μου μυαλό ήταν η στάση της προϊσταμένης. Μία γυναίκα γύρω στα 50, καλή της ώρα, που ήρθε από δεξιά μου και με βοηθούσε στις εξωθήσεις. Και εκείνη τη δύσκολη ώρα, μέσα στον πανικό μου, αισθάνθηκα μεγάλη ανακούφιση και σιγουριά με μία γυναίκα δίπλα μου, που σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί, θα έχει γεννήσει και εκείνη, να μου δίνει κουράγιο και να μου λέει ότι όλα πάνε τέλεια.
Εγώ σε κάθε σύσπαση να σπρώχνω μέχρι που νόμιζα ότι θα σκάσω. Αφού από την πίεση και το μεγάλο διάστημα που κρατούσα την ανάσα μου, έχανα τον κόσμο για κάποια λεπτά, έχανα την επαφή, δεν άκουγα...καλά, όλα σε εμένα έτυχαν;
Ευτυχώς, από το πολύ σπρώξιμο προχώρησε γρήγορα η διαδικασία. Αφού είχα κατεβάσει χαμηλά το παιδί με πέντε – έξι εξωθήσεις, με μετέφεραν με το φορείο στην αίθουσα τοκετών (ένας χαζούλης που από την τρεχάλα και τη βιασύνη του στούκαρε το κρεβάτι στους τοίχους!!!).
Μου έδεσαν τα πόδια και συνέχισα να σπρώχνω (και να χάνω επαφή κάθε φορά). Δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο είχε εξελιχθεί ο τοκετός, ο γιατρός μου να μου λέει συνέχεια ότι όλα πάνε καλά και εγώ να συνεχίζω να ακούω τη φωνή «ΒΓΑΛΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΩΣΕΙΣ». Πολύ κακό πράγμα ο πανικός... Εκείνη τη στιγμή, ακούω το συνάδελφο του γιατρού μου να μου λέει «γεννήθηκε το κεφάλι». Σαν να πάτησε ένα μαγικό κουμπί και ηρέμησα λίγο. Και ξαφνικά, στο επόμενο σπρώξιμο και χωρίς να το περιμένω, άκουσα το κλάμα του...

 

Και αμέσως όλα ξαστέρωσαν...ξημέρωσε μία νέα μέρα. Έκλαιγε ο μικρός έκλαιγα και εγώ με αναφιλητά και το μόνο που μπορούσα να ψελλίσω ήταν «αγάπη μου, αγάπη μου».

Μου τον έδωσαν αγκαλιά, ο γιατρούλης μου έκοψε το λώρο και κοίταξα στα μάτια του μωρού μου...είχε σταματήσει να κλαίει και προσπαθούσε να με κοιτάξει. Ο χρόνος είχε σταματήσει, το μόνο που υπήρχε ήταν το μωρό μου, και εγώ σκεφτόμουν «είναι πολύ όμορφος» (χάλια ήταν αλλά δεν το κάνω θέμα!!!). Εκείνη η στιγμή, όλη μου η ζωή. Ο κύκλος της προηγούμενης ζωής μας είχε κλείσει και άνοιγε ένας νέος.
Του σκουπίσαμε τα μαλλάκια από τα υγρά και τον βάλαμε στο στήθος. Άνοιξε μία στοματάρα και άρπαξε αμέσως τη θηλή!
Ο άντρας μου ήταν δίπλα μου, είχαμε αποκτήσει το παιδάκι μας και χαμογελούσαμε ευτυχισμένοι. Ο μικρούλης μας βγήκε με το λώρο τυλιγμένο στο λαιμό του, ίσως αυτή να ήταν η αιτία της βραδυκαρδίας, ίσως έκανε κάποια κίνηση που πίεσε το λώρο.
Όλα αυτά είχαν ξεχαστεί...μου τον άφησαν πολλή πολλή ώρα, να τον χορτάσω. Μετά τον πήραν για να τον πλύνουν και για να τον δείξουν στους δικούς μου.

 

Το μωρό μας γεννήθηκε 3050 γραμ. και 53 εκ., την 1η Μαρτίου 2008, ημέρα Σάββατο, στις 14:45. Το βιβλιάριό του γράφει ώρα γέννησης 14:50, εγώ όμως κοίταξα το ρολόι απέναντι από το κρεβάτι την ώρα που ο χρόνος είχε σταματήσει... την ώρα που τον άκουσα να κλαίει.

 

Από τότε που έγινα μαμά, από τότε που κατάλαβα τι σημαίνει «να βγάζεις την καρδιά από το σώμα σου και να την αφήνεις να πορευτεί μόνη της», όπως λέει χαρακτηριστικά μία αγαπημένη φίλη, στα δικά μου γενέθλια κάθε χρόνο δίνω ένα φιλί στη δικιά μου μαμά, γεμάτο αγάπη, γεμάτο επίγνωση του τι πέρασε τη μέρα που με έφερε στον κόσμο, γεμάτο αναγνώριση των προσπαθειών που έκανε, για να γίνω ο άνθρωπος που έγινα...

Ας είναι καλά οι μανούλες όλου του κόσμου! Και κάθε χρόνο, στα γενέθλια των παιδιών, ας αναγνωρίζουν οι μπαμπάδες με αγάπη αυτό το επιπλέον 9μηνο που «έζησαν» τα παιδάκια τους μέσα στη μανούλα...

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας την εμπειρία του δικού σας τοκετού πατήστε ΕΔΩ

 

Λ.Μ. Δημητροπούλου

Η Λυδία-Μυρτώ Δημητροπούλου γεννήθηκε πριν από 40 φθινόπωρα.

Ήταν το «καλό παιδί» της οικογένειας, παντρεύτηκε το «καλό παιδί» μιας άλλης οικογένειας και έκανε τρία «καλά παιδιά», μέχρις αποδείξεως του εναντίου, στη δικιά της οικογένεια.

Παλαντζάρει επικίνδυνα μεταξύ νομικής, ιατρικής και οικοκυρικών.

Ζει μία, αυτό που λέμε, «γεμάτη ζωή», με διαπιστωμένο πλέον τον κίνδυνο της υπερχείλισης (από το πολύ το γέμισμα, καταλάβατε!)...

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom