(3 ψήφοι)

Μίνι (χιουμοριστικός) οδηγός για ανυποψίαστους γονείς (0 μηνών – 3 χρονών)

Γράφει:
Μίνι (χιουμοριστικός) οδηγός για ανυποψίαστους γονείς (0 μηνών – 3 χρονών)

 

Πρώτη εβδομάδα:
Επιστροφή στο σπίτι μετά το μαιευτήριο.
Συναισθήματα χαράς και ευδαιμονίας, σαλόνι γεμάτο σακούλες δώρων για το μωρό, γλάστρες, ανθοδέσμες, μπαλόνια, αρκούδια, diaper cakes.
Μέχρι εδώ όλα καλά.
Και έρχεται το πρώτο βράδυ στο σπίτι…
Το μωρό ξυπνάει συνέχεια. Το μωρό κλαίει συνέχεια. Το μωρό κάνει κακά συνέχεια. Το μωρό τρώει συνέχεια…
Και αναρωτιέσαι: ποιος άλλαξε τη ρύθμιση και το θείο βρέφος που κοιμόταν γαλήνια στο πυρεξάκι του όσο ήσασταν στο μαιευτήριο, τώρα έχει μεταμορφωθεί σε ένα λιλιπούτειο Γαργαντούα που σου θυμίζει το Γκρινιάρη από τα στρουμφάκια….
Όπως σοφά μου είχε πει ο παιδίατρος μας όταν βρέθηκα στην αντίστοιχη κατάσταση : Τα μωρά περιμένουν να βεβαιωθούν ότι τα πήρες σπίτι. Μετά εμφανίζουν τον πραγματικό τους εαυτό!!!

Πρώτος μήνας:

Μετά την προσαρμογή των πρώτων ημερών και αφού έχεις πια βαθιά κατανοήσει ότι η ζωή στο σπίτι με το μωρό δεν είναι ακριβώς όπως στις διαφημίσεις των πάμπερς, έρχεται το δεύτερο χαστούκι: κολικοί.
Νωρίς το απόγευμα αρχίζει η πρώτη γκρίνια και το κλάμα χτυπάει κόκκινα εκεί, κατά τις 9 το βράδυ…. Υπομονή, υπομονή και ατελείωτα πήγαινελα στο σαλόνι με το μωρό στον ώμο και το χέρι να χτυπάει απαλά και ρυθμικά την πλατούλα του μωρού. (Δεν το πιστεύεις αλλά 4 κιλά αρκούν για να έχεις πιασμένη ωμοπλάτη για μέρες…)

Και περνάνε οι μέρες, άλλοτε εύκολα, άλλοτε δύσκολα…

Και έρχονται οι 6 μήνες:
Εισαγωγή στις στερεές τροφές.
Το έχεις κάνει εικόνα: Εσύ και το μωρό σου καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον, το παιδί στο υπέροχο ντιζαινάτο καθισματάκι φαγητού, με πεντακάθαρη ποδίτσα στο λαιμό, να ανοίγει το στοματάκι του και να τρώει με όρεξη την γεμάτη βιταμίνες φρουτόκρεμα που του έχεις ετοιμάσει με βιολογικά φρούτα και την έχεις σερβίρει σε υπέροχο μπολάκι με το μικιμάους .
Ναι, εντάξει, δεν γίνεται έτσι ακριβώς σε όλες τις περιπτώσεις και οφείλω να σας προειδοποιήσω.
Υπάρχει και το ενδεχόμενο το μωρό να μην είναι φαν των βιταμινών και η εικόνα να προσιδιάζει σε πεδίο μάχης, με πασαλειμμένες κρέμες παντού, πάνω στο μωρό, πάνω στο κάθισμα, πάνω στην ποδιά, στο πάτωμα και φυσικά…πάνω σας. Και πάνω στα μαλλιά σας.
Σημείωση: ο λεκές από φρουτόκρεμα ΔΕΝ βγαίνει -ότι και να λένε το σκιπ και το αριέλ-. Δεν θέλω να σας ταράξω αλλά εγώ από ένα σημείο και μετά τα τάϊζα γυμνά.

1ος χρόνος:
Το μωρό περπατάει. Η τελοσπάντων προσπαθεί να περπατήσει.
Εκτός από το χαριτωμένο της υπόθεσης που είναι η εικόνα ενός στρουμπουλού μπόμπιρα που ταλαντεύεται σε κάθε του βήμα γελώντας, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, λιγότερο χαριτωμένη.
Αυτή της πιασμένης μέσης της μαμάς που περνάει το 80% της ημέρας της σκυμμένη, κρατώντας τα χεράκια του μωρού και κόβοντας αέναες βόλτες γύρω γύρω στο σπίτι, στο πάρκο, στο mall. Παντού.

1,5 χρόνος:
Τo μωρό περπατάει κανονικά πια. Βασικά τρέχει. Ή μάλλον τρέχει σαν να μην υπάρχει αύριο. Που σημαίνει ότι δεν κοιτάει πουθενά, παίρνει σβάρνα τα πάντα στο πέρασμά του και αλίμονο αν υπάρχουν σκάλες, σκαλάκια ή άλλες παγίδες στο χώρο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι: το σπίτι οχυρώνεται σαν να περιμένει επέλαση Βησιγότθων. Το τραπεζάκι του σαλονιού καλύπτεται από παχιά κουβέρτα. Οι γωνίες πάσης φύσεως καλύπτονται από αφρώδες πλαστικό. Οι σκάλες κλείνουν με κάγκελα. Οι πρίζες μπουκώνουν με ειδικά καλύμματα – γιατί εκτός των άλλων έχει αρχίσει και η περίοδος εξερεύνησης του κόσμου, η αλλιώς αγγίζω και μαθαίνω. Επομένως οτιδήποτε μπορεί να αγγίξει το μωρό αλλά να πάθει αντί να μάθει, πρέπει να είναι ασφαλισμένο όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό περιλαμβάνει ντουλάπες, συρτάρια, τα καλά σου βάζα, τα ωραία σου κηροπήγια και ό,τι είχες στο σπίτι που θύμιζε σπίτι και όχι παιδότοπο. Το καθιστικό σου για λίγο καιρό θα είναι διακοσμημένο με πλαστικούς κύβους και λούτρινα ζωάκια- ελπίζω να μη σε πειράζει.

2ος χρόνος:
Παιδικός σταθμός. Ήρθε η ώρα το παιδάκι σου να πάει σχολείο.
Με συγκίνηση, φαντάζεσαι ότι θα μπει με χαρά στο σχολικό και θα σου κουνήσει το χεράκι καθώς θα πηγαίνει να συναντήσει τους νέους του φίλους.
Και πάλι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Για την ακρίβεια, υπολόγισε ότι για περίπου 15 ημέρες, ο μπόμπιρας θα κλαίει σπαραξικάρδια καθώς τον αποχαιρετάς, εσύ θα προσπαθείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου ως ώριμος ενήλικας, μετά θα μπαίνεις στο αμάξι σου και θα κλαις χωρίς να σε βλέπουν οι άλλοι, θα έχεις αγωνία για το πώς περνάει και για το αν συνεχίζει τον θρήνο και αφού τον αφήνεις. (Συνήθως πάντως δεν συνεχίζεται ο οδυρμός μετά την απομάκρυνση του κοινού, στο λέω για να στενοχωριέσαι λιγότερο…)

2-3 χρόνια:
Για άλλη μια φορά προσαρμοστήκατε στη νέα καθημερινότητα.
Η οποία διακόπτεται πάρα πολύ τακτικά. Αυτή τη φορά από τις ιώσεις. Γαστρεντερίτιδα, ωτίτιδα, βρογχίτιδα, βρογχιολίτιδα και όλα τα κολλητικά εις – ίτιδα είναι δυστυχώς καλά μας φιλαράκια τον πρώτο χρόνο που το βλαστάρι μας πάει σχολείο. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μιλάς με τον παιδίατρο στο τηλέφωνο πιο συχνά από ότι με την κολλητή σου.
Κουράγιο και περαστικά.

3 χρόνια:
Από την πάνα στο βρακάκι.
Με λίγα λόγια: Αγοράστε τα διπλά βρακάκια από ότι υπολογίζατε, στρώστε υποστρώματα παντού, ξεστρώστε τα χαλιά, βάλτε έξτρα βρακάκια σε όλες σας τις τσάντες, εφοδιάστε όλα τα σημεία ενδιαφέροντος με μωρομάντηλα και να είστε έτοιμες ότι η ατάκα «θέλω τσίσα και κακά» μπορεί να ακουστεί όπου και να βρίσκεστε, ήτοι: στην τράπεζα, στη λαϊκή, στο σούπερ μάρκετ, στο mall, στην καφετέρια, στην ταβέρνα, στην παραλία... Anywhere.
Και είναι ανελαστικό. Πιστέψτε με.

Αλλά όπως λένε και τα χαρτιά με τις παρενέργειες των φαρμακευτικών σκευασμάτων : τα παραπάνω αφορούν το σύνολο των περιπτώσεων και συνήθως δεν απαντώνται όλα σε ένα άτομο.

Μην πείτε όμως ότι δεν σας προειδοποίησα!!! :)

Cheers!

 


Διάβασε κι αυτό:

«Αγαπητοί μελλοντικοί γονείς»


 

 

Λυδία Ζάνη

Με λένε Λυδία και είμαι -θέλω να πιστεύω- καλά. Γεννήθηκα το σωτήριο έτος 1981 και ομολογώ ότι από τότε έχουν αλλάξει πολλά τόσο στην Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και πάνω μου. Αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στο ένδοξο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα να εργάζομαι στον κλάδο του PR – Marketing και προσπαθώ με μεγάλη αποτυχία να χωρέσω μέσα σε ένα 24ωρο όλα τα φιλόδοξα σχέδια μου!
Λατρεύω να βουλιάζω στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και στις αγκαλιές των παιδιών μου! Ως μαθήτρια, είχα ως αγαπημένο μου μάθημα την έκθεση με ελεύθερο θέμα κι έτσι, ως μεγάλη πια, μου αρέσει να πιάνω μολύβι και χαρτί ή έστω πληκτρολόγιο και οθόνη και να γράφω ανενόχλητη τα πάτερημά μου!

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...
(Από τη
...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom