20.11.2016
(3 ψήφοι)

Το ταμπού της μητρότητας | της Ρούλας Κεφάκη

Γράφει:
Το ταμπού της μητρότητας | της Ρούλας Κεφάκη

 

Στο διάστημα της μαθητικής μου ζωής δύο ήταν τα βασικά αντικείμενα ενδιαφέροντος στις μαραθώνιες κουβέντες με τις φίλες μου: τα αγόρια και οι πανελλήνιες. Κάποια χρόνια αργότερα, ως φοιτήτρια, το επίκεντρο των ατέλειωτων συζητήσεων στο σαλόνι του σπιτιού μου στη Θεσσαλονίκη ήταν αντίστοιχο: τα αγόρια και η σχολή. Μετά την αποφοίτηση, αναλαμβάνοντας πλέον τον ρόλο της εργαζόμενης και μπαίνοντας σε μία σταθερή σχέση, τα -για πρώτη φορά πιεσμένα χρονικά- ραντεβού μας συνοψίζονταν σε θέματα δουλειάς –πόσες ώρες δουλεύουμε και πόσα λεφτά δεν παίρνουμε.

Μια δεκαετία μετά, ο ρόλος της εργαζόμενης αντικαταστάθηκε με εκείνον της μάνας και αυτόματα, λες και πατήθηκε ένα κουμπί που συνόψιζε όλα τα σημαντικά θέματα του κόσμου σε ένα, αυτό της γονεϊκότητας, όλες οι συζητήσεις αφορούσαν το παιδί. Με την καθημερινότητα να περιλαμβάνει την απόλυτη φροντίδα ενός μικρού ανθρώπου, ύψιστη ευθύνη και πρωτόγνωρα συναισθήματα, το ενδιαφέρον είχε πλέον μετατοπιστεί εκεί. Όπως συνέβη στο παρελθόν με τις σπουδές, τη δουλειά και τους γκόμενους.

Όσο όμως συζητούσα για σπουδές, δουλειά και γκόμενους κανείς δε μου είπε ότι πρέπει επειγόντως να βρω κι άλλα ενδιαφέροντα. Όσο κυνηγούσα την καριέρα κανένας δεν επέμενε ότι πρέπει να κάνω ένα διάλειμμα γιατί θα χάσω τον εαυτό μου. Πουθενά δε διάβασα ότι ο ρόλος της φοιτήτριας ή της εργαζόμενης δεν πρέπει να με ορίζει ως άνθρωπο.

Ως μάνα πλήρους απασχόλησης όμως, φαίνεται πως είναι ζήτημα χρόνου να αποχαιρετίσω όλα τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα μου, την προσωπικότητά μου ολάκερη και να θαφτώ κάτω από το ασήκωτο βουνό της μητρότητας. Θα ξεχάσω τι με ευχαριστεί, αφού μόνο το παιδί θα μου προσφέρει χαρά, θα πάθω μονομανία, θα χάσω κάθε επαφή με τον άντρα μου και αύριο-μεθαύριο-σε 15 χρόνια όταν ο κανακάρης μου θα φύγει από το σπίτι θα κοιτάζω τους τέσσερις τοίχους βυθισμένη στην κατάθλιψη.


Όλα αυτά θα μου συμβούν γιατί είμαι «μόνο» μάνα. Σε αυτά τα δεινά καταδίκασα τον εαυτό μου επειδή σταμάτησα να εργάζομαι και δεν υποφέρω για αυτό, επειδή κάνω καλή παρέα με τον γιο μου κι ας μην είναι ενήλικας, επειδή δεν τον στέλνω παιδικό για να ησυχάσει το κεφάλι μου γιατί ήσυχο είναι.

Μ' αρέσει να γράφω, να πηγαίνω σινεμά, να βλέπω ηλίθια ριάλιτι, να ακούω ροκ, να επισκέπτομαι τους δικούς μου στην Κρήτη, να βγαίνω για καφέ με αγαπημένους ανθρώπους, να πίνω μαργαρίτα. Τα ίδια πράγματα μου άρεσαν και στην προ παιδιού ζωή μου.

Δε θέλω να πάω γυμναστήριο, να μάθω πλέξιμο ή κατασκευές με πηλό, δε θέλω να συναντηθώ με ανθρώπους με τους οποίους δε με ενώνει τίποτα ουσιαστικό για να υποκριθώ ότι έχω κοινωνική ζωή. Τίποτα από αυτά δεν έκανα στην προ παιδιού ζωή μου.

Γιατί πρέπει να πιεστώ να γίνω κάποια άλλη από αυτή που είμαι για να μην είμαι «μόνο» μάνα; Πώς προέκυψε αυτό το ταμπού σε μία κοινωνία όπου η γυναίκα κριτικάρεται από τη γυναίκα; Από τους προηγούμενους, ελεύθερους ενοχών ρόλους της ζωής μου, κανένας δεν περιλάμβανε τόσες διαφορετικές πτυχές, απαιτήσεις κι εναλλαγές, τόση ποικιλία και μάθηση, τόσο συναίσθημα και κωμώδραμα!

Εξακολουθώ να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ανέλυε επί ώρες περίπλοκα γκομενικά προβλήματα. Που ξενυχτούσε διαβάζοντας και γελώντας με τις φίλες του για να τελειώσει το Πανεπιστήμιο. Που έκανε το επαγγελματικό του όνειρο πραγματικότητα δουλεύοντας ως αθλητική συντάκτρια. Και όχι, δε νιώθω μικρότερη, λιγότερη, κατώτερη από πριν. Είμαι ο ίδιος άνθρωπος, αλλά τώρα πια σε μία άλλη, βελτιωμένη ελπίζω εκδοχή, που λέγεται μάνα. Κι ας είναι «μόνο».

 

  

 


Top Story:

Ναι, σε καταλαβαίνω. Τελεία.


 

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 Terms & Conditions


Ρούλα Κεφάκη

Από το Ηράκλειο στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στην Αθήνα, ήταν από τα κορίτσια που ξέρουν από νωρίς τι δουλειά θα κάνουν και όχι από εκείνα που ονειρεύονται να γίνουν μάνα. Το μητρικό ένστικτο παρέμενε καλά κρυμμένο μέσα στα γήπεδα πίσω μια μπάλα βόλεϊ, μέχρι που βγήκε δειλά στην επιφάνεια με τη γέννηση του ανιψιού της. Τα τελευταία 4 χρόνια αντί για δημοσιογράφος δηλώνει μάνα και έχει κάνει τα πάντα στο μάξιμουμ: έχει αγαπήσει περισσότερο από ποτέ, αγκαλιάσει, παρηγορήσει, διαβάσει, αμφισβητήσει, παίξει (ω, παίξει!) περισσότερο από ποτέ. Κι έχει ανοίξει φύλλο περισσότερες φορές από ποτέ. Είναι μάνα και πάντα, πάντα, θα είναι αδερφή.

Πρόσφατα από: Ρούλα Κεφάκη

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...
(Από τη
...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Summer Wine | BRIGHTSONG OF THE DAY

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom