(3 ψήφοι)

Ξεριζωμός του καλοκαιριού (ο) | Νάνσυ Κορακίδου

Ξεριζωμός του καλοκαιριού (ο) | Νάνσυ Κορακίδου

Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα (ναι ξέρω αυτό το ευλογημένη όλο και πιο μακρινό σού ακούγεται όμως εγώ θα συνεχίσω να το λέω μπας και μας πείσω όλους κάποια στιγμή πως ναι, είναι ευλογημένη!) που έχουμε τη χαρά, κάθε που φτιάχνει ο καιρός, να κάνουμε μικρές ή μεγάλες αποδράσεις γύρω από τον τόπο διαμονής μας και να απολαμβάνουμε τον Ήλιο, το φως και τη θάλασσα. Από τον Απρίλιο και μετά, ακόμα και τις σημερινές εποχές, όπου βρεθείς και όπου σταθείς και αφού εξαντληθούν όλα τα φλέγοντα ζητήματα (τι γίνεται με τρόικα, θα τα καταφέρει ο Γιάνης ή τσάμπα ποζάρει, πότε επιστρέφει η Μενεγάκη στην εκπομπή της κλπ.) αναφέρεται και η πρόταση / ερώτηση των διακοπών αλλά προσαρμοσμένη στο κλίμα της εποχής.

Αν έχεις διαβάσει ως εδώ καινούργιε μου και μοναδικέ μου αναγνώστη, έχει ήδη σχηματιστεί στο στόμα σου εκείνο το χαμόγελο της ευτυχίας γιατί και εσύ έχεις αρχίσει να κάνεις όνειρα για το καλοκαίρι. Γκουγκλάρεις στα κρυφά οπότε έχεις κενό στο γραφείο και ψάχνεις εκείνον τον μικρό και εφικτό οικονομικά παράδεισο που θα φιλοξενήσει την κορμάρα σου (για να είσαι αναγνώστης μου σίγουρα έχεις κορμάρα) και όποτε σου δίνεται η ευκαιρία, συζητάς με τους κολλητούς σου, τα κελεπούρια που έχεις βρει άρα ξέρεις ακριβώς τι σου περιέγραφα στην πιο πάνω παράγραφο. Αν όμως μοναδικέ μου αναγνώστη, είσαι παράλληλα και γονιός και ιδίως παιδιού κάτω του ενός έτους, σου έχω νέα: θέλω να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία που ίσως σου αλλάξει το ρου της ιστορίας σου ξερωγω (να κάτι τέτοιες φράσεις που τσαμπουνάω, μου έχουν πει πως είναι πολύ πιασάρικες, για πες και εσύ;).

Πριν 5 σχεδόν χρόνια αρχίσαμε με το αγόρι μου (δεν θα τον λέω άντρα μου να ξέρεις!) να σχεδιάζουμε τις πρώτες μας διακοπές σαν νέοι γονείς. Το κοριτσάκι μας ήταν 7 μηνών, ήταν ένα ήσυχο, καλόβουλο μωρό και πληρούσαμε όλες τις ιδανικές συνθήκες για οικογενειακές διακοπές. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εννοείται είχαμε φύγει μονοήμερες και εκδρομές αλλά κυρίως σε σπίτια φίλων και γνωστών που όσο να πεις, είχαμε τις ευκολίες μα κυρίως και τη βοήθεια όλων αυτών. Ο προορισμός είχε βρεθεί, η λατρεμένη Αντίπαρος, το ίδιο και η παρέα: ένα πολυαγαπημένο μας ζευγάρι και η κόρη τους μας και ο ενθουσιασμός μας (αμφότεροι) ήταν τεράστιος και ξεκίνησαν πάραυτα οι ετοιμασίες.

Να κάνω μια παρένθεση, θα κάνω και δεύτερη κάποια στιγμή γιατί όλο κάτι ξεχνώ να σου πω και το θυμάμαι άσχετη στιγμή, όταν εγώ μιλώ για ετοιμασίες διακοπών, βάλε στο νου σου μια νταλίκα και κρατά την για ώρα ανάγκης. Εννοώ μοναδικέ μου και κορμάρα αναγνώστη μου πως το traveling light, τσου, δεν το έχω με τίποτα. Δεν ξέρω τι είναι η ατάκα «πήρα ένα back pack και έριξα δυο ρούχα μέσα!», τσου, ζαμέ των ζαμών.

Αυτό σημαίνει πως συγκέντρωνα πράγματα και έφτιαχνα λίστες με τα απαραίτητα τουλάχιστον ένα μήνα πριν ενώ την ημέρα την αναχώρησης το αμάξι θεωρούσες πως μάλλον θα εκραγεί από το πολύ φόρτωμα. Αρχικά ήταν αμάξι μεγάλων διαστάσεων (είπαμε πριν 5 χρόνια, ακόμα θεωρούσαμε πως είχαμε λεφτά) και όμως ξεχείλιζαν από τα παράθυρα, τα σφηνωμένα φουσκωτά για την παραλία (για την προστασία του μωρού από τον ήλιο βρε αγάπη!), οι βαλίτσες με ρούχα του μωρού μα μέχρι και καρέκλες και φαγητά μην σου πω για το μωρό.

Ναι αγαπημένε μου αναγνώστη, πήγαινα σε ένα νησί με φρέσκα κρέατα και λαχανικά και εγώ ο ψάρακλας είχα κουβαλήσει από την Αθήνα κρέατα και λαχανικά μη και φύγει το μωρό από το ρέγουλο «τρώω μόνο θερμοκηπίου ». Τι άλλο είχα μαζί μου; Έτσι για να ξεφτιλιστώ περισσότερο, σου λέω πως είχα πάρει πάνες –πολλές πάνες- λες και πήγαινα στην άκρη του χάρτη και δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ πολιτισμό. Είχα πάρει παιδικά φάρμακα, ότι παιδικό φάρμακο υπήρχε και ας μην μπορούσε να το πιει το 7 μηνών παιδί μου, για να είμαι έτοιμη για παν ενδεχόμενο λοιμού ξερωγω που θα χτυπούσε. Είχα πάρει άπειρα παιχνίδια θαλάσσης και μη άσχετα αν το μωρό ήταν σε τέτοια φάση ηλικίας που και ένα και μόνο παιχνίδι αν είχαμε πάρει μαζί μας, ευτυχισμένο θα ήταν. Και τέλος, είχα πάρει και άπειρα ρούχα για το παιδί κυρίως γιατί α) θεωρούσα πως όλη μέρα το παιδί μου θα έκανε κακά και εμετούς οπότε 40 αλλαξιές τη μέρα της χρειάζεται και β) την υπόλοιπη μέρα, το πιο πάνω παιδί, θα έκανε πασαρέλα στα στενά του νησιού για να δείξει την καλοκαιρινή κολεξιόν οπότε ναι, βάλε άλλες 40 αλλαξιές τη μέρα.

Αυτά και άλλα πολλά και για εμάς τους ενήλικες είχαμε εκείνο το πρωινό, στο ξεχειλισμένο αμάξι (αφού μας είδε ένα γείτονας να κουβαλάμε μέσα στην νύχτα και να φορτώνουμε και θεώρησε πως μετακομίζουμε κρυφά για να το σκάσουμε #σεμεγαληεκτιμησημαςεχειοτυπος). Έχουμε σφηνώσει το μωρό πίσω στο κάθισμα του, κάπου στις αποσκευές, κουβαλάμε και στα πόδια την τσάντα πρώτης ανάγκης (πάνες, σκόνη γάλακτος, νερό, μωρομάντηλα κλπ) και ενθουσιασμένοι και χαρωποί ξεκινάμε για το παρθενικό μας, οικογενειακό ταξίδι.


Το ταξίδι με το πλοίο θεωρητικά πήγε πρίμα, το μωρό κοιμόταν, όταν δεν κοιμόταν έτρωγε, όταν δεν έτρωγε έκανε κακά, όταν δεν έκανε κακά έκανε τσίσα και τσουπ, φτάσαμε Αντίπαρο. Τα υπέροχα δωμάτια μας περίμεναν, με την καλύτερη ταβέρνα του νησιού ακριβώς στα πόδια μας (αμ δε που δεν θα φερμάραμε από την πρώτη στιγμή την καλύτερη ταβέρνα του νησιού), με τα ψυγεία των δωματίων μας γεμάτα οινοπνεύματα και κρασιά για βραδινές κατανύξεις στο μπαλκόνι για την τετράδα των ενηλίκων, όλα ζάχαρη.

Όχι μοναδικέ μου και κορμάρα αναγνώστη μου, τέτοια γαματοσύνη δεν είχαν οι παρθενικές μας διακοπές. Ή μάλλον είχαν αλλά είχαν και άλλα : είχαν κουνούπια (όπως κάθε νησί το καλοκαίρι μωρή χάιδω, πρωτάρα μάνα) πράγμα που σημαίνει πως οκ, χρησιμοποίησα τον 17 κιλά εξοπλισμό μου σχετικό με τα κουνούπια όμως δεν μπορούσα να ξεμυτίσω πουθενά το παιδί χωρίς κουνουπιέρα και τα σχετικά. Το δωμάτιο ήταν δίπατο, πράγμα που σημαίνει πως το 7 μηνών παιδί που μόλις είχε ξεκινήσει να μπουσουλάει, ήθελε να ανεβοκατεβαίνει 47 φορές τη μέρα και στα δυο επίπεδα, μπουσουλώντας και εγώ δίπλα του. Είχε πολλά κρασιά και ποτά και υπέροχη παρέα που αν καθόσουν μαζί της τα βράδια, ήθελες να μιλάς μέχρι το πρωί, όμως για μια μάνα που ξυπνούσε 6 το πρωί, το να κοιμάται κάθε βράδυ στις 4, δεν το λες ξεκούραση, ε;

Και έφτασα την τέταρτη μέρα των διακοπών να έχω κρασάρει από την κούραση και να περιμένω πως και πώς να γυρίσω στην Αθήνα για να πάω δουλειά να ξεκουραστώ. Θα μου πεις γιατί δεν πήγαινα νωρίτερα για ύπνο και να άφηνα την τριάδα; Αρχικά κάποιες φορές το έκανα όμως α) είμαι κουτσομπόλα και θέλω να τα ξέρω /ζω όλα και β) στο είπα ήδη, είναι από τις παρέες που κάνεις δεν θα έφευγε, αν με πιάνεις ;-) . Και είχε και υπέροχη ταβέρνα κάτω από τα πόδια μας, που όντως την τιμήσαμε (πρώτη φορά κλαίει ταβερνιάρης επειδή φεύγω από νησί, μα το Θεό) όμως και πάλι, την θες την αλλαγή σου από το σκηνικό «κρεμασμένο χταπόδι να λιάζεται και εσύ κάτω από την ομπρέλα πίνεις ούζα». Και την κάνεις την αλλαγή και πας ένα βράδυ σε ένα γαμάτο πολυνησιακό (ναι ρε φίλε, εδώ κουβάλησα κρέατα από την Αθήνα, τη μλκ με τα γκουρμέ εστιατόρια δεν θα κουβαλούσα; ) και το παίζεις ελεύθερος και ωραίος όμως παλιά και χαλαρός με το μωρό στο καρότσι, έχει μάθει να είναι στο καρότσι και όλα πρίμα ώσπου το εν λόγω μωρό, ανεβάζει πυρετό και κάνει εμετό... ναι, μέσα στο κυριλέ πολυνησιακό που λέγαμε.
Και φεύγεις , πας στο δωμάτιο και ανακαλύπτεις πως το μωρό βγάζει δόντι, όχι, δόντια, δυο, τα βλέπεις. Και μιλάς με την παιδίατρο και εκείνη σε ενημερώνει πως για όσο το παιδί έχει πυρετό, δεν θέλει ήλιο και καλύτερα να μείνουμε μέσα. Και οκ πας εναλλάξ με το αγόρι, ο ένας για μια βουτιά και ο άλλος με το μωρό. Όμως έλα που πάντα στην βάρδια του αγοριού στη θάλασσα, δεν είχε σήμα! Βρε πάντα! Και η δική σου βάρδια έμενε μισή γιατί δεν προλάβαινες, μετά ήταν το μπάνιο του παιδιού, να φάει (ναι τα κρέατα που είχα φέρει από Αθήνα, ακόμα θα μου το χτυπάς;), να κοιμηθεί κ.ο.κ.

Και αφού πέρασαν οι δυο μέρες εγκλεισμού λες, τώρα ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλλαώρα, θα βγω και εγώ όμως όχι, τσου, με τίποτα. Το μωρό βγάζει δόντι, δόντια καλύτερα και πάλι πυρετός και πάλι εγκλεισμός και ξανά το πρόγραμμα που ανάφερα παραπάνω. Παράλληλα συνεχίζονταν τα ξενύχτια (είπαμε καλή παρέα, τι δεν κατάλαβες;) και εγώ να έχω γίνει σαν τη σταφίδα από την ταλαιπωρία (στα μούτρα γιατί στο κορμί τοποθετήθηκα, την τίμησα την ταβέρνα).

Κάποια στιγμή, τέλειωσαν οι μέρες των διακοπών (επιτέλους Παναγία μου γιατί δεν άντεχα τέτοια κλεισούρα και σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά, την τελευταία μέρα των διακοπών το Λυδόνι μας, έπεσε από τον καναπέ πάνω στην πλάκα της Καρύστου, με το κούτελο προσγειώθηκε το μανάρι μου. Ναι έγινε αγνώριστο ...και έτσι αγνώριστο το γυρίσαμε την επομένη στην Αθήνα ...με πέντε έξτρα δόντια (το ένα έσκασε μύτη στο πλοίο της επιστροφής) και με ένα έξτρα κούτελο πάνω στο παλιό της κούτελο.
Και όταν η γιαγιά της έφριξε που τη είδε έτσι και είπε την ατάκα «αν είναι δυνατόν, όλη μέρα γλεντοκοπούσατε; Κανείς δεν πρόσεχε το πουλάκι μου;» ε ναι, τότε έβαλα τα κλάματα με την ησυχία μου.


Οπότε αγαπημένε μου, μοναδικέ και κορμάρα αναγνώστη μου, την επομένη φορά που θα γκουγκλάρεις «που να πάω με το 7 μηνών παιδί μου», πάρε καλή παρέα τουλάχιστον μαζί σου. Θα σου χρειαστεί. 

 

 

*Αφιερωμένο στην παρέα της Αντιπάρου. Πέρα από τις υπερβολές που λέω, γιατί τέτοιος τύπος είμαι, ήταν από τις ωραιότερες διακοπές της μανουλίστικης ζωής μου. 

 

 

 

 

[photo]

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

Νάνσυ Κορακίδου

Γεννήθηκα πριν από περίπου 40 χρόνια, δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το περίπου, το αφήνω φλου για το σασπένς στη σχέση μας. Είμαι το τρίτο παιδί και το μόνο κορίτσι που αυτό σημαίνει πως αγωνίστηκα από το « μπορώ να έχω άλλο ένα κομμάτι πίτσα που τα φάγατε όλα;» μέχρι το «ποιος θα με πάει στο πάρτι που ο μπαμπάς δεν με αφήνει να πάω μόνη μου;». Τα οικονομικά δεν με κέρδισαν ποτέ (δεν τα κατηγορώ για αυτό) αν και έλιωσα παντελόνια για να περάσω στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αντί αυτού, τα τελευταία χρόνια πουλάω σπίτια, όχι δικά μου και μεγαλώνω την εξάχρονη κόρη μου και τον μπαμπά της (ναι και αυτόν, οι άντρες είναι πάντα παιδιά άλλωστε!) και έχω και ένα σκύλο που λατρεύω σαν παιδί αλλά ο ψυχαναλυτής μου είπε να μην σας το πω με το καλημέρα. Συνήθως γράφω για όλα τα παραπάνω και για όλα όσα με πάνε παρακάτω...ελπίζω. Α ναι.. και αυτό, ελπίζω πάντα!

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom