(32 ψήφοι)

Το δικό μου θαύμα της ζωής...

Γράφει:
Το δικό μου θαύμα της ζωής...

Από μικρό παιδί ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω μαμά. Όχι δασκάλα, αστροναύτης, μπαλαρίνα, αλλά μαμά. Θα είχα τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι, θα τα αγκάλιαζα και θα τα φιλούσα όλη την ώρα, θα τους μαγείρευα λιχουδιές, θα τα έντυνα με τα πιο όμορφα ρούχα, θα τα πήγαινα σε πάρκα, παραλίες, θέατρα, μουσεία, θα τους διάβαζα ιστορίες και το βράδυ θα τα νανούριζα στην αγκαλιά μου, δεν θα τα μάλωνα ποτέ. Τα δικά μου τα παιδιά θα ήταν τα πιο ευτυχισμένα στον κόσμο. Θα ήμουν η καλύτερη μαμά!

Τον πατέρα των παιδιών μου τον είχα βρει απ' τα δεκαεφτά, έρωτας τρελός από την πρώτη ματιά, όμορφος με μακριά μαλλιά, κολλητά τζιν και άρβυλα, γλυκός, στοργικός, υπεύθυνος και το κυριότερο απ' όλα ήμουν τρελά ερωτευμένη, το μόνο που έλειπε τώρα ήταν ένα μωρό.

Στα 26 χορέψαμε τον χορό του Ησαΐα. Μήνες πριν το γάμο αντί να ψάχνω νυφικά και αίθουσες δεξιώσεων εγώ χάζευα μωρουδιακά και έκανα όνειρα! Το πράσινο φως είχε ανάψει! Θα γινόμουν μητέρα! Περιττό να το πω πως έπεσα με τα μούτρα. Γόνιμες μέρες, θερμόμετρα, μαξιλάρια κάτω απ την λεκάνη, κατακόρυφους μετά την επαφή, δεν πα να κατουριόμουνα σαν τρελή, δεν σηκωνόμουν απ το κρεβάτι αν δεν περνούσαν 4 ώρες, ο κόσμος να χάλαγε, καλύτερα να τα' κανα επάνω μου! Άρχισα να διαβάζω τα ζώδια ψάχνοντας για κρυφά μηνύματα, κάθε όνειρο που έβλεπα ήταν προφητικό, κάθε πονάκι στην κοιλιά, κάθε πρήξιμο του στήθους πριν την περίοδο ήταν σημάδι. Ναι αυτός θα είναι ο μήνας, το ένιωθα, αφού και οι θηλές μου σαν να είχαν σκουρύνει, το δέρμα μου έλαμπε, το έβλεπα!

Και μετά αδιαθετούσα... Έβλεπα την κηλίδα στο χαρτί και δεν το πίστευα και εκεί καθισμένη στην τουαλέτα ξεσπούσα σε κλάματα, πονούσε η μέση μου, πονούσε η κοιλιά μου, πονούσε η καρδιά μου. Κάθε μήνα βίωνα την ελπίδα και μετά την απώλεια. Στον χρόνο επάνω άρχισα να τρέχω στους γυναικολόγους, απ' τον έναν γιατρό στον άλλο. Σε εκείνους στηριζόμουν και περίμενα να συμβεί το θαύμα. Στα 29 χειρουργήθηκα για ενδομητρίωση και δύο μήνες αργότερα χειρουργήθηκε και ο σύζυγος για κιρσοκήλη χωρίς καμιά βελτίωση. Αλλάζουμε γιατρό, παρακολούθηση ωορρηξίας, προγραμματισμένες επαφές και 4 σπερματεγχύσεις άνευ λόγου και αιτίας μιας και το σπέρμα μας ήταν ελάχιστο και μετά την πρώτη ώρα έπνεε τα λοίσθια.

32 χρονών πλέον ξεκινάμε την πρώτη μας εξωσωματική! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη! Δύο τέλειες βλαστοκύστες βρισκόταν στην μήτρα μου, τι μπορούσε να πάει στραβά? Ήμουν νέα ωραία και έτοιμη! Αυτή θα ήταν η προσπάθεια που θα με έκανε μητέρα! Σχεδόν ήμουν έγκυος! Επιτέλους! Πανωλεθρία... έκανα ένα χρόνο να συνέλθω...

33 χρονών ξεκινάμε την δεύτερη, πιο προσγειωμένη αυτή την φορά. Έχω επιλέξει γιατρό μετά από πολύ ψάξιμο και πλέον ξέρω πως υπάρχει και η πιθανότητα αποτυχίας. Αρνητικό... Προετοιμασμένη, ναι δεν λέω, αλλά ήταν χαστούκι και πόνεσε...

Πάμε για άλλα! Έχουν μείνει 3 εμβρυάκια στην κατάψυξη και τα θέλουμε! Λίγους μήνες αργότερα ξεκινάμε προετοιμασία με ανανεωμένες τις ελπίδες. Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη τρεις και τον τσακώσαμε δεν λέει ο σοφός λαός? Ε, ποια είμαι εγώ για να τους αμφισβητήσω? Αποψύχονται και μεταφέρονται και τα 3! Αυτή θα είναι η φορά, το ξέρω, το νιώθω με όλο μου το είναι, ακούω το σύμπαν να συνωμοτεί. Έντεκα μέρες η διάθεσή μου ανεβοκατέβαινε σαν ασανσέρ. Είμαι... Δεν είμαι... είμαι... δεν είμαι .... Χριστέ μου γιατί δεν περνάνε οι μέρες;

Ξημερώνοντας η μεγάλη μέρα είχα τόσο άγχος που δεν μπορούσα να μιλήσω από το τρέμουλο. Δίνω αίμα και επιστρέφω σπίτι όπου και θα με πάρουν τηλέφωνο το μεσημέρι από το κέντρο για το αποτέλεσμα. Ο σύζυγος πρέπει να πάει στην δουλειά. Είμαι μόνη και πηγαινοέρχομαι σαν το αγρίμι, ακούω τηλέφωνο και πετάγομαι. Δύο η ώρα με παίρνουν από το κέντρο «κυρία Τάδε συγχαρητήρια χοριακή 127». Δεν μπόρεσα να μιλήσω. Ένας κόμπος μου έκλεινε τον λαιμό.........127........ Θεέ μου τα καταφέραμε, ψελλίζω κάτι σαν ευχαριστώ και το κλείνω. Σηκώνω μηχανικά το ακουστικό και αρχίζω τα τηλέφωνα, πρώτα τον άνδρα μου, μετά τους γονείς μου, την πεθερά μου, τους φίλους μας. Τους ακούω να τσιρίζουν απ' την χαρά τους, να παραληρούν από ενθουσιασμό. Σε λίγη ώρα το σπίτι μας κατακλύζεται από ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, αγκαλιές, φιλιά, κλάματα. Ναι! Επιτέλους μετά από 8 χρόνια ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!

Λίγες μέρες αργότερα ήταν τα γενέθλια μου. Μου έφεραν ρούχα εγκυμοσύνης αρκετά για να γεμίσουν μια ντουλάπα, τα ράφια μου γέμισαν βιβλία με φωτογραφίες εγκύων και μωρά στα εξώφυλλα τους, κουκλάκια, αρκουδάκια, μα το καλύτερο δώρο απ' όλα ήταν ένα μικρό μαύρο χαρτάκι με μια κουκίδα στη μέση, την δικιά μου κουκίδα αυτή που φώλιαζε στην κοιλιά μου. Έκλεινα τα 34 και ήμουν ευτυχισμένη, ερωτευμένη και πάνω απ΄ όλα ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΗ! Όλα πήγαιναν καλά και ανυπομονούσα να ακούσουμε καρδιά.

Ήμουν στη δουλειά και πληκτρολογούσα ένα κείμενο στον υπολογιστή μου όταν ένιωσα μια ροή. Σηκώνομαι μουδιασμένη και πάω στην τουαλέτα. Μια τεράστια κόκκινη κηλίδα ήταν εκεί στο εσώρουχο μου. Όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, βαθιές αναπνοές. Παίρνω τηλέφωνο στο κέντρο και μου αυξάνουν τα χάπια, ξάπλα και την άλλη μέρα υπέρηχο. Όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, μα κάθε φορά που σηκώνομαι για τουαλέτα νιώθω τα αίμα να τρέχει. Λίγες ώρες μετά άρχισαν τα πήγματα. Αυτό δεν είναι καλό... δεν είναι καλό .... Παναγιά μου βόηθα... Όσο περνάει η ώρα η ροή μεγαλώνει, όσο και αν κάθομαι ακίνητη αυτή δεν σταματάει. Έκλαιγα όλη την νύχτα και την επόμενη στον υπέρηχο μου επιβεβαίωσαν αυτό που φοβόμουν, οι μικρή μου κουκίδα δεν ήταν πια εκεί.

Μα που πήγε όλος ο αέρας? Πνίγομαι... πρέπει να φύγω από εδώ... Αραγε έστειλα το φαξ πριν φύγω απ την δουλειά? Πήρε ο Παπαδόπουλος για το συμβόλαιό του? Κοιτάζω πάλι τον γιατρό και ξανά τον υπέρηχο. Ψάξε καλύτερα του λέω.
- Ρενάκι μου λυπάμαι δεν υπάρχει τίποτα.
- Ψάξε! Η χοριακή ήταν τριψήφια μπορεί να είναι δύο...
- Λυπάμαι, πρέπει να πάμε για καθαρισμό
Δεν μπορεί να μου συμβαίνει αυτό, δεν γίνεται!

Από κει και πέρα μουδιάζω, ακολουθώ υπάκουα την νοσοκόμα, δίνω αίμα, κάνω καρδιογράφημα ξαπλώνω ανοίγω τα πόδια μου και μετά το χάος.

Οι μέρες περνούσαν και γω θα έπρεπε να ξαναμπώ στους κανονικούς μου ρυθμούς μα δεν μπορούσα, ασφυκτιούσα, ένοιωθα να με πνίγει το άδικο. Γιατί, γιατί, γιατί... Το στομάχι μου ένας κόμπος στην αρχή, μα όσο περνούσε ο καιρός χειροτέρευε, δεν μπορούσα να φάω, αναγούλιαζα έκανα εμετό, όλα τα είχε η Μαριoρή η νεύρωση την μάρανε. 'Εφτασαν μέρες που το μόνο που χρειάζονταν ήταν μια βαθιά εισπνοή για να τα βγάλω. Πήγα σε γαστρεντερολόγο, συνέστησε γαστροσκόπηση, ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού απεφάνθη. Και δως του τα φάρμακα και οι αντιβιώσεις. Καμία βελτίωση, υπομονή θα περάσει μου έλεγε, αλλά εγώ εξακολουθούσα να είμαι αγκαλιά με την λεκάνη. Δεύτερη γαστροσκόπηση, συγχαρητήρια δεν υπάρχει πλέον το ελικοβακτηρίδιο. Εγώ γιατί ξερνάω? Υπομονή θα περάσει........ και πέρασε μετά από λίγους μήνες.

Μετά την αποβολή δεν είχα κανονική περίοδο. Πότε στις 10 πότε στις 25 πότε στις15 μέρες. Ορμονικό έλεγε ο γυναικολόγος θα στρώσει. Δύο εβδομάδες από τον καθαρισμό πήγα να με δεί. Όλα καλά, η μήτρα επανέρχεται στο φυσιολογικό της μέγεθος. Εγώ γιατί φουσκώνω? Ορμόνες, θα επανέλθουν...

Ο καιρός περνάει και αρχίζω να σκέφτομαι για το αν θα μπορούσαμε να ξαναπροσπαθήσουμε. Το αντέχει η τσέπη μας? Το αντέχουν τα νεύρα μας? Θα μπορούσα ποτέ να νιώσω ευτυχισμένη χωρίς να γίνω μητέρα? Θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε?

Παρασκευή των Χαιρετισμών και η φίλη και συνάδελφός μου επιμένει να πάω μαζί της στην Παναγία Δέξια για να παρακολουθήσουμε την λειτουργία. Δεν πολυγουστάρω, αλλά ντέφι να γίνει, απέναντι είναι, αν και γω δεν τα πάω καλά με παπάδες και εκκλησίες, ένα κεράκι θα ήθελα να το ανάψω μέρες που είναι. Μπαίνουμε μέσα, ανάβουμε τα κεράκια μας, βρίσκουμε μια γωνιά και στεκόμαστε. Κοιτάζω ελαφρώς αμήχανα τριγύρω στην αρχή τον κόσμο και μετά τις αγιογραφίες. Η Παναγία βρεφοκρατούσα, η Παναγία βρεφοκρατούσα, η Παναγία βρεφοκρατούσα όπου και αν γύριζα το κεφάλι μου υπήρχε μια εικόνα με την Παναγία να κρατά αγκαλιά το μωρό Της και έτσι ξαφνικά εγώ, η υπεράνω όλων αυτών, έβαλα τα κλάματα. Έκλαιγα, έκλαιγα με κείνο το κλάμα το βουβό, ότι κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό βρήκε διέξοδο, δεν μπορούσα να το σταματήσω. Όταν πια στέρεψα παρακάλεσα την Παναγία με όλο μου το είναι να με αξιώσει μια μέρα να γίνω και γω μητέρα και αν πάλι δεν είναι γραφτό να με βοηθήσει να το αποδεχτώ γιατί πραγματικά δεν άντεχα άλλο. Έφυγα από εκεί άδεια και συγχρόνως γεμάτη. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Η κοιλιά μου φουσκώνει, όσο και αν την ρουφάω αυτή δεν πάει πουθενά. Κόσμος σηκώνετε στο λεωφορείο να καθίσω. Πόσες ορμόνες με μπουκώσανε ρε γμτ? Πότε θα νιώσω και πάλι το σώμα μου δικό μου? Περπατάω χιλιόμετρα κάθε μέρα, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, φυτοζωώ με μακαρόνια και μήλα (το στομάχι μου δεν σήκωνε άλλες τροφές), θέλω να ξαναμπώ στα παντελόνια μου! Κάποια στιγμή ανακαλύπτω πως έχουν περάσει πάνω από 30 μέρες που δεν έχω περίοδο. Κάτι βαρύ σαν καρπούζι με πιέζει προς τα κάτω. Με ζώνουν τα φίδια. Όχι πάλι κύστες δεν θα το αντέξω..........

Μεγάλη Πέμπτη βρίσκομαι στο σαλονάκι του γυναικολόγου μου μαζί με το ανήσυχο στεφάνι μου και περιμένουμε. Αποφεύγω να κοιτάξω τις εγκυμονούσες, εστιάζω σε μια κυρία με φουντωμένο πρόσωπο που κουνά μανιωδώς μια βεντάλια. Όταν έρχεται η σειρά μου θέλω να μπω μέσα μόνη μου, δεν θέλω να με δει το αγόρι μου να κλαίω γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, θα τα μπήξω.

Για άλλη μια φορά ξαπλώνω ανοίγω τα πόδια και περιμένω. Σιωπή... ανασηκώνω το κεφάλι και βλέπω τον γιατρό να κοιτά την οθόνη του υπερήχου σαν χάνος. Το ήξερα! Κάτι κακό συμβαίνει!
- Είναι και ο άνδρας σου μαζί?
- Ναι.
- Φώναξέ τον.
Κατεβάζω την φούστα, σηκώνομαι, τα πόδια μου δεν με βαστάνε, άραγε πεθαίνω? Ξαναμπαίνουμε μέσα. Ξαναξαπλώνω, ξαναανοίγω τα πόδια μου και περιμένω.
Ο γιατρός γυρνάει την οθόνη προς το μέρος μας και μου λέει: Ορίστε η κύστη σου!

Δεν πιστεύω στα μάτια μου εκεί μπροστά μας ένα κανονικά σχηματισμένο μωρό κουνάει χέρια πόδια!!! Έχει κεφάλι, σπονδυλική στήλη, μας μουντζώνει με 5 δάχτυλα. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η εικόνα έχει μείνει εκεί από προηγούμενο υπέρηχο. Δεν μπορεί να είναι δικό μας!
Δεν το πιστεύω.... Δεν το πιστεύω .......

Σε τρεις μέρες έμπαινα στον 5ο !!! τελικά ήταν δύο!!! Δεν ξέρω που κρύφτηκε το δεύτερο και δεν το είδαμε ούτε πως ξέφυγε απ τον καθαρισμό, αυτό που ξέρω είναι πως όσο εγώ θρηνούσα για το μωρό που έχασα, παρά τις αντιξοότητες, ένα δεύτερο μεγάλωνε μέσα μου!!!

Πέρασα το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης μου νοιώθοντας σαν λαθρεπιβάτης στο τρένο προς την μητρότητα. Σε κάθε στάση έτρεμα πως θα μ' ανακαλύψουν και θα με πετάξουν έξω με τις κλωτσιές. Δεν χάιδεψα την κοιλιά μου, δεν γλυκομίλησα στο μωρό μου, δεν έκανα όνειρα για το μέλλον. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να φτάσω στον προορισμό μου.

Και έφτασα!!!

7 το πρωί την μεγάλη μέρα πήραμε την βαλιτσούλα μου και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο. Δεν ήμουν έτοιμη. Δεν είχα αρκετό χρόνο μπροστά μου για να συνηθίσω την ιδέα. Το περίμενα μια ζωή, μα τώρα που επρόκειτο να συμβεί εγώ ήμουν τρομοκρατημένη.

Φοβόμουν την επισκληρίδιο (είχα ακούσει πως η βελόνα είναι τόσο μεγάλη σαν αυτή του πλεξίματος), φοβόμουν το γεγονός πως θα έχω επίγνωση του τι γίνεται στο χειρουργείο και για να πω την αλήθεια φοβόμουν και λίγο την στιγμή που το μέσα θα συναντούσε το έξω. Και αν δεν τα καταφέρω να την φροντίσω καλά; Και αν μου πέσει απ τα χέρια; Και αν κλαίει το βράδυ και δεν την ακούω; Αν πάθει κάτι στον ύπνο της και δεν την πάρω χαμπάρι; Και αν δεν την λατρέψω με την πρώτη ματιά; Και αν δεν με λατρέψει αυτή; Χριστέ μου τι σόι μάνα θα γίνω;

Τρεις ώρες μετά ξεκινάμε για το χειρουργείο. Τελείωσαν τα ψέματα, κάνω τον σταυρό μου και αφήνομαι στα χέρια τους. Δέκα λεπτά αργότερα μου λένε συγχαρητήρια κοριτσάκι και μου φέρνουν ένα ζαρωμένο μαϊμουδάκι που τσιροκοπάει σαν τρελό. Τι ένοιωσα εκείνη την στιγμή; Τίποτα. Δεν συγκινήθηκα, δεν δάκρυσα, δεν έσκασα καν ένα χαμόγελο. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είχε γίνει πραγματικότητα, δεν την λάτρεψα με την πρώτη ματιά.

Κάποια στιγμή με πήγαν στο δωμάτιό μου. Λίγο μετά έφεραν και την μικρή. Κάπως καλύτερα τα πράγματα. Την πήρα μηχανικά στην αγκαλιά μου, την χάιδεψα και την φίλησα όπως θα έκανα σε κάθε μωράκι που θα μου έδιναν, η μαία με βοήθησε και την έβαλα στο στήθος, η μικρή το άρπαξε και άρχισε να το ρουφάει με μανία λες και όλη της η ζωή εξαρτιόνταν απ αυτό.

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Έχετε βρεθεί ποτέ σε βαγόνι την ώρα που ενώνεται με την μηχανή; Ακούς έναν δυνατό θόρυβο και τραντάζεσαι τόσο πολύ που πιστεύεις πως θα πέσεις από την θέση σου. Αυτό ακριβώς συνέβη εκείνη τι στιγμή, τραντάχτηκα συθέμελα, το βαγονάκι μου συνδέθηκε με μένα για να ξεκινήσουμε το δικό μας ταξίδι, όλοι μου οι φόβοι και οι ανασφάλειες έκαναν φτερά. Ήμουν μητέρα, αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι που με κοιτούσε με ένα μάτι σαν τον Αρτέμη Μάτσα ήταν δικό μου, ολόδικό μου και δεν μπορούσε να μου το πάρει κανείς. Πέρασα τις υπόλοιπες μέρες στην κλινική μαλώνοντας με τις μαίες γιατί μου την έφερναν τελευταία και την έπαιρναν πρώτη, γιατί μου την έφερναν φαγωμένη, γιατί είναι δικιά μου και δεν μου την άφηναν λιγάκι παραπάνω.

Τώρα τέσσερα χρόνια μετά ζω στο δικό μου ροζ συννεφάκι και δεν σκοπεύω να κατέβω από κει σύντομα. Μόνο να φανταστώ μπορούσα το πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις ένα πλάσμα, να ζεις και να αναπνέεις γι αυτό.

Όλα αυτά που περάσαμε ήταν δύσκολα δεν λέω, αλλά μέσα από αυτά μεγάλωσα, ωρίμασα, ανακάλυψα πως ήμουν πιο δυνατή απ' όσο πίστευα, υπήρξε μεγάλο σχολείο για μένα η υπoγονιμότητα.

Και το κυριότερο όλων...
Έγινα μητέρα!!!!!!

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας τις δικές σας ιστορίες πατήστε ΕΔΩ

 

Ειρήνη Θ.

Είναι ψηλή, κοκκινομάλλα, με ζουμερές καμπύλες, κάπως ασύμμετρα κατανεμημένες, αλλά και όλη αυτή η υπερβολή με την συμμετρία και τις σωστές αναλογίες την βρίσκει κάθετα αντίθετη!

Ζει και βασιλεύει στην μεγάλη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη και ασχολείται με τις βόλτες τα ψώνια το θέατρο. Βασικά το πρόγραμμα περιλαμβάνει κυρίως βόλτες με την κορούλα της (ναι, είναι υπερήφανη μητέρα μια τετράχρονης «μη μου άπτου» ντίβας) σε πάρκα και παιδικές χαρές, ψώνια στη λαϊκή, στο σούπερ μάρκετ, άντε και το πολύ έναν καραγκιόζη ή κουκλοθέατρο μια-δυο φορές το μήνα. Αλλά και αυτά βόλτες ψώνια και θέατρο είναι, ας μην τα σνομπάρουμε όλα.

Τα δύο τελευταία χρόνια είναι αραχτή στο σπίτι και ασχολείται με τα αγαπημένα της χόμπι, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα. Αν καταφέρει να ξεκλέψει λίγο χρόνο, διαβάζει βιβλία, σερφάρει στο ίντερνετ και γράφει για να περνάει η ώρα.

Για τυχόν περαιτέρω απορίες σχετικά με το άτομό της μην διστάσετε να ρωτήσετε! Αν είστε αρκετά αδιάκριτοι μπορεί και να σας απαντήσει...

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...
(Από τη
...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom