18.11.2014
(5 ψήφοι)

Προς την έξαλλη μητέρα στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ

Προς την έξαλλη μητέρα στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ

Της Lisa Sadikman

Σε βλέπω να βγαίνεις έξαλλη από το σούπερ μάρκετ κουβαλώντας το γιο σου που κλαίει, ενώ άλλα τρία παιδιά κάτω των 7 ετών τρέχουν πίσω σου στο πάρκινγκ. Σε βλέπω χωρίς καρότσι, χωρίς σακούλες. Βλέπω το θυμό να βάφει κατακόκκινο το πρόσωπό σου καθώς αφήνεις το παιδί στο καυτό καλοκαιρινό πεζοδρόμιο κάπως υπερβολικά απότομα, για να ψάξεις τα κλειδιά σου. Σε βλέπω να το σπρώχνεις προς το αυτοκίνητο και να του φωνάζεις να Μπει. Αμέσως. Μέσα.

Βλέπω την οργή στα μάτια σου καθώς περνάω αργά από μπροστά σου ψάχνοντας για μια θέση. Σε βλέπω χωρίς την πανοπλία σου κι αυτό με σοκάρει, όχι επειδή σε κατακρίνω, αλλά γιατί μου είναι όλα τόσο οικεία, αυτό το βλέμμα, αυτό το συναίσθημα. Το έχω ζήσει – πίστεψέ με.

Όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν γύρω στα 2, έπαθε κρίση μέσα στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ. Ήθελε να κατέβει. Τεντωνόταν, ουρλιάζοντας, με πρόσωπο κατακόκκινο, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα σφιχτά λουριά του παιδικού καθίσματος. Προσπάθησα να της πω ότι φτάνουμε και ότι θα κατέβαινε απ' το αυτοκίνητο σε λίγο. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι χρειαζόμασταν κι άλλο γάλα, αλλά δεν έλεγε να σταματήσει. Οι κραυγές της αντηχούσαν στο αυτοκίνητο, και με κατάπιναν σαν απότομο κύμα. Τότε ξέφυγα. Της ούρλιαξα να σταματήσει να ουρλιάζει. Έστριψα το τιμόνι και σταμάτησα σε μια άκρη του δρόμου, κολλώντας το αυτοκίνητο στη στενή νησίδα. Δεν είχα κανένα σχέδιο, μόνο θυμό και πίκρα και αγανάκτηση. Όρμησα στην πίσω πόρτα, την άνοιξα με δύναμη και την έλυσα, φωνάζοντας όλη αυτή την ώρα. Καθώς έβγαινε απ' το κάθισμά της και καθόταν πίσω, ήθελα να τη βουτήξω και να την ταρακουνήσω και ποιος ξέρει τι άλλο. Αντί γι' αυτό, έκλεισα την πόρτα και πήγα να κάτσω στη θέση του οδηγού. Δεν θα πηγαίναμε σούπερ μάρκετ. Δεν ήμουν καν σίγουρη για το πώς θα γυρίζαμε στο σπίτι.

Δέκα χρόνια μετά, ακόμα παλεύω με τις συναισθηματικές προκλήσεις της μητρότητας. Ξυπνάω το πρωί και προσπαθώ να έχω καλή διάθεση, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα χάσω την υπομονή μου όταν τσακώνονται οι μεγάλες, ότι δεν θα φωνάξω στην 3χρονη όταν αρνείται για τρίτη φορά να κλείσει το συρτάρι με τα μαχαίρια. Ο θυμός μού αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα και ενοχές στην καρδιά. Σιχαίνομαι αυτό το συναίσθημα και βάζω στοίχημα ότι το σιχαίνεσαι κι εσύ, αλλά μερικές φορές ο κόσμος τυλίγεται στις φλόγες και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο απ' το να στέκεσαι μες στη μέση, φλεγόμενη.

Σε κοιτάζω ευθέως, προσπαθώντας να σε κάνω να με δεις που σε κοιτάζω. Να δεις το πρόσωπό μου μέσα απ' το παράθυρο γιατί ίσως, ίσως, αυτό το βλέμμα που θα ανταλλάξουμε να μπορεί να διαλύσει το θυμό σου. Καμιά φορά χρειαζόμαστε απλώς αυτό: να μας δουν, στις πιο λαμπρές, στις πιο καθημερινές ή στις πιο σκατ*νιες στιγμές μας ως γονείς. Τότε κάτι αλλάζει, είτε από περηφάνια είτε από ευγνωμοσύνη, είτε από ντροπή είτε από θλίψη, και ξαναμπαίνουμε στον εαυτό μας μέσα απ' τα μάτια των άλλων. Ανασυντασσόμαστε.

Καθώς περνάω, εξακολουθώ να σε κοιτάζω απ' τον πλαϊνό καθρέφτη. Τότε, σε βλέπω να κάνεις ένα βήμα μακριά απ' το γιο σου, αυτόν με τον οποίο είσαι έξαλλη, αυτόν που σε έκανε να αφήσεις στη μέση την εξόρμηση για σχολικά ή για καινούργια παπούτσια ή για χαρτί υγείας. Σε βλέπω να πηγαίνεις πίσω απ' το αυτοκίνητο, πίσω απ' τα παιδιά που μπαίνουν μέσα και να στέκεσαι εκεί, ήσυχα, βγάζοντας καπνούς. Δεν λες κουβέντα, δεν κάνεις ούτε μια κίνηση. Ελέγχεις τον εαυτό σου. Είναι ένα απ' τα πιο δύσκολα πράγματα που κάνουμε εμείς οι μαμάδες: κρατιόμαστε, χαλιναγωγούμε το θυμό μας και τη θλίψη μας και τη μοναξιά μας. Το κάνουμε για μας και για τα παιδιά μας. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η αγάπη μας είναι μεγαλύτερη και φωτεινότερη και καλύτερη από ένα παρατημένο καρότσι στο διάδρομο του σούπερ μάρκετ.

Βρίσκω να παρκάρω λίγο πιο κάτω και σβήνω τη μηχανή. Όταν κοιτάζω πίσω, έχεις ήδη φύγει. Δεν ξέρω τι έγινε μέσα στο αυτοκίνητο αφού είχαν μπει όλα τα παιδιά μέσα και είχαν φορέσει τις ζώνες τους και είχαν κλείσει όλες οι πόρτες. Μπορεί να έκλαιγες πάνω στο τιμόνι ή να μοίρασες τιμωρίες ή να έκανες κήρυγμα στα παιδιά για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε είδα να παλεύεις με την οργή σου εκεί στο πάρκινγκ, αντί να την ξεσπάσεις πάνω στα παιδιά σου. Κι αυτό μετράει. Πραγματικά μετράει. Το ξέρω. Το έχω ζήσει κι εγώ.

 

[via]

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

Μυρτώ Αθανασοπούλου

Η Μυρτώ Αθανασοπούλου δεν ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις;". Σπούδασε Θεατρολογία και Μετάφραση και για χρόνια δουλεύει ως επιμελήτρια κειμένων. Της αρέσουν τα βιβλία, τα γλυκά, το κέντρο της πόλης, τα δέντρα και η θάλασσα. Έχει μια μικρή κόρη και θέλει να την κάνει συνέχεια να γελάει.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...
(Από τη
...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Fifth Harmony - Work from Home ft. Ty Dolla $ign | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom