13.11.2014
(20 ψήφοι)

Προωρότητα - Η Δική Μου "Φωνή" | Λένα Φίλη

Γράφει:
Προωρότητα - Η Δική Μου "Φωνή" | Λένα Φίλη

Είναι λίγος ο χρόνος ή πολύς που βρίσκομαι εδώ μακριά από εσένα και τη φιλόξενη μήτρα σου; Αλήθεια, δεν μπορώ να ξέρω.

Πόσο μακριά είναι η στιγμή του πρόωρου αποχωρισμού μας; Πόσο καιρό είμαι εδώ; Από πότε υπάρχω σε αυτό το μικρό, γυάλινο κόσμο που με περικλείει με αυτή την απαραίτητη για την ζωή μου διάφανη σκληρότητα; Δεν έχω αίσθηση του χρόνου. Δεν μετρώ το χρόνο με τα δευτερόλεπτα, με τις ώρες, με τις ημέρες όπως εσύ. Για μένα ο χρόνος είναι ταυτόχρονα μια στιγμή και μια αιωνιότητα μαζί. Η τεχνητή εναλλαγή φωτός και σκοταδιού για μένα δεν σημαίνουν τίποτα, παρά μια προσπάθεια εξωτερικής επιβολής της αίσθησης ημέρας και νύχτας. Δεν με αφορά τώρα η μέρα και η νύχτα. Ο χρόνος μου και ο κόσμος μου όλος περικλείονται μέσα σε αυτή τη γυάλινη, διάφανη θερμοκοιτίδα.

Νιώθω το σώμα μου απέραντο. Πού «τελειώνω» άραγε; Που είναι τα όρια της ύπαρξής μου; Είμαι τόσο μικρός, τόσο ελάχιστος, τόσο πρόωρος και νοιώθω οδυνηρά άπειρος. Πού «τελειώνω»; Θα τελειώσει ποτέ αυτή η αγωνία;  

Έχω ανάγκη από την αγκαλιά σου. Μόνο το απαλό σφίξιμο των χεριών σου γύρω από το σώμα μου θα μπορούσε να μου δώσει την ασφάλεια των ορίων που αποζητώ. Δεν θέλω να νιώθω άπειρος, θέλω να νιώθω πεπερασμένος και πλήρης μέσα στην αγκαλιά σου. Παρηγορούμαι με το μακρόστενο μαξιλάρι, με το οποίο με τυλίγουν, αλλά δεν είναι το ίδιο. Μειώνει το φόβο του απείρου, αλλά δεν έχει ψυχή, δεν έχει καν τη μυρωδιά σου.

Ίσως αναρωτιέσαι αν έχω συνείδηση της ύπαρξής μου. Ναι, έχω. Χωρίς καμία αμφιβολία. Δεν μπορώ να σου το αποδείξω, όμως ο πόνος από τα τρυπήματα στο δέρμα μου σε κάθε απίθανο σημείο του σώματος μου είναι υπαρκτός. Τις περισσότερες φορές είναι ένας βουβός πόνος, χωρίς δάκρυα και πάντα απαρηγόρητος.

Νιώθω τη βελόνα όταν βυθίζεται μέσα μου, νιώθω τον καθετήρα να με διαπερνά, νιώθω το cpap στο προσωπάκι μου, νιώθω τη μόνιμη πεταλούδα στο χέρι μου και το τσιρότο που την συγκρατεί, την ένεση στην φτέρνα μου και στο κεφάλι μου, τη μάσκα που μου σκεπάζει τα μάτια.

Νιώθω, αλλά δεν βλέπω το ζεστό, τεχνητό φως. Δεν έχω ξέρω καν αν αυτή η ψευδαίσθηση της τεχνητής ζέστης κάνει περισσότερο ή λιγότερο τρομακτική την πραγματικότητα μου. Το νευρικό μου σύστημα ήταν από τα πρώτα που αναπτύχθηκαν κατά την εμβρυική μου ζωή και τα νεύρα μεταφέρουν κάθε ερέθισμα στον εγκέφαλο μου. Και κάθε επώδυνο ερέθισμα μετατρέπεται σε υποσυνείδητη ανάμνηση που θα με ακολουθεί στο εξής.

Χέρια αναστατώνουν την ύπαρξη μου. Χέρια απαλά, προσεκτικά. Μοιάζουν με τα δικά σου, αλλά δεν είναι τα δικά σου. Είναι αυτά που χώνουν τις βελόνες και με πονούν, αλλά και που με φροντίζουν, με καθαρίζουν, με πλένουν, με τυλίγουν. Κάπου κάπου με χαϊδεύουν με μια βιαστική στοργή. Είναι μια όαση στην μοναξιά μου, ένα ερέθισμα που απαλύνει κάπως τη ρουτίνα, τη σωματική και ψυχική μου αγωνία. 

Μέσα στον γυάλινο κόσμο μου εισδύουν ήχοι μονότονα επαναλαμβανόμενοι, μηχανικοί. Μπιμπ... Μπιμπ... Μπιμπ... Αντικατέστησαν τη ζεστή φωνή σου, που άκουγα για μήνες. Συχνά ψίθυροι, χαμηλόφωνες κουβέντες ανακατεύονται με τους ήχους των μηχανημάτων. Η ηρεμία των ήχων αυτών είναι μέρος της ρουτίνας μου, είναι μια κάποια στοιχειώδης ασφάλεια.

Άλλοτε όμως οι φωνές δυναμώνουν, αποκτούν ένταση και αγωνία, γίνονται ιατρικές εντολές που πρέπει να εκτελεστούν άμεσα. «Στο χειρουργείο, τώρα! Δεν έχουμε χρόνο να ενημερώσουμε τους γονείς! Είπα, τώρα!». Μορφές που τρέχουν, σούρσιμο από ρόδες, μια θερμοκοιτίδα που απομακρύνεται από δίπλα μου με ταχύτητα. Και μετά, τι; Θα επιστρέψει νικητής; Ή θα «φύγει» ηττημένος από την προωρότητα;

Συχνά οι φωνές γίνονται διαφορετικές, ευχάριστα διαφορετικές. Μια οχλαγωγία εξαπλώνεται στο χώρο, τρυπά τον γυάλινο κόσμο μου και με ξαφνιάζει. Ακούω πολλές φωνές, δυνατές, χαμηλές, γλυκές, σοβαρές, φοβισμένες, αγωνιώδεις, συχνά ακόμη και ανακουφισμένες, χαρούμενες. Μια φορά ήταν σπαρακτικές, πένθιμες...

Ακούω τη δική σου φωνή. Είναι σαν σε όνειρο, αλλά τη διακρίνω. Η μνήμη μου από την εμβρυική μου ζωή δε με ξεγελά. Όπου να' ναι θα νιώσω και εκείνο το πρωτόγνωρο αίσθημα ζεστασιάς. Και εκείνη τη μυρωδιά από εσένα που θα ξεχυθεί σαν κύμα στον γυάλινο κόσμο μου. Έχω συνδυάσει αυτή τη φωνή και τη μυρωδιά με το χάδι που θα ακολουθήσει στο μικροσκοπικό ποδαράκι μου. Είναι τόσο όμορφο το συναίσθημα που θέλω να κουνήσω το χεράκι μου προς εσένα. Είμαι αδύναμος, δεν τα καταφέρνω.

Όμως ο ήχος, η μυρωδιά και το άγγιγμα σου είναι αυτή τη στιγμή ο παράδεισός μου. Η απαλή χροιά της φωνής σου, τα «σ' αγαπώ» τα ανακατεμένα με δάκρυα και γελάκια, η ενοχική «συγνώμη, που δεν άντεξα παραπάνω στην εγκυμοσύνη», τα διστακτικά χάδια, το χαμηλόφωνο τραγούδι. Ξεχνώ αυτές τις λίγες στιγμές την αγωνία μου και τον πόνο μου. Παίρνω δύναμη. Αλήθεια. 

Θέλω να σου πω, ότι έχω ανάγκη την ηρεμία και την αισιοδοξία σου. Με τρέφουν, με δυναμώνουν. Έχω ανάγκη από τη θετική σου ενέργεια, από την πίστη σου ότι όλα θα πάνε καλά και μόνο καλά. Όση ανάγκη έχω το οξυγόνο, τα φάρμακα, το προστατευμένο περιβάλλον της θερμοκοιτίδας, άλλη τόση ανάγκη έχω να είσαι εσύ ήρεμη.

Με ταράζουν οι καυγάδες, οι απαιτήσεις, οι συγκρούσεις με τους γιατρούς, τα «γιατί εκείνο και γιατί το άλλο». Δεν τα θέλω, δεν τα χρειάζομαι.  

Αν μπορούσα να σου μιλήσω, θα σου έλεγα να έχεις εμπιστοσύνη σε αυτούς που με φροντίζουν και να είσαι σίγουρη ότι είμαι σε καλά χέρια. Εδώ μέσα περισσεύει η αγάπη και το ενδιαφέρον. Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Ίσως η δυσπιστία σου να μην σε αφήνει μερικές φορές, αλλά πρέπει να προσπαθήσεις... για μένα.

Οφείλεις να είσαι αισιόδοξη. Προσπάθησε να μη λυγίσεις, να μη μεμψιμοιρήσεις. Μου το χρωστάς.

Έχω ανάγκη την ψυχραιμία σου και την καλή σου διάθεση.

Θέλω μέσα στο χάδι και στη φωνή σου να νιώθω τη δύναμη σου. Τώρα παλεύω για την πρόωρη ζωή μου.

Αλλά ακόμη και αν έρθουν στιγμές και λυγίσεις, εγώ θα συνεχίσω, γιατί θέλω να ζήσω. Εκείνες τις στιγμές της αδυναμίας και της παράδοσης, θα σου δώσω εγώ δύναμη.

Θα είμαι δυνατός και για μένα και για σένα, μέχρι να με πάρεις στην αγκαλιά σου και για πάντα.

 


"Αχ να 'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου

Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου"

 

 

 

 

 

 

[Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε με αφορμή την 17η Νοεμβρίου που έχει θεσπιστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας και αφιερώνεται  σε όλα τα πρόωρα γεννημένα μωράκια]

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...
(Από τη
...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom