31.10.2014
(12 ψήφοι)

Το βάρος της μητρότητας

Το βάρος της μητρότητας

Από την Kristin Shaw

Τέσσερα είναι τα κιλά που έχασα στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου γιατί δεν μπορούσα να φάω τίποτα εκτός από βάφλες, δημητριακά, γκοφρέτες και κράκερ. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η εγκυμοσύνη μπορεί να κάνει μια γυναίκα να αισθάνεται τόσο άρρωστη για τόσον πολύ καιρό. Δεν μπορούσα να δω φως στο βάθος του τούνελ καθώς κουλουριαζόμουν στον καναπέ κι αναρωτιόμουν αν το μωρό ήταν καλά στην υγεία του, γιατί ένιωθα σαν να με είχε πατήσει οδοστρωτήρας.

Τεσσεράμισι κιλά ήταν η εκτίμηση για το βάρος που θα είχε ο γιος μου όταν θα γεννιόταν. Οι γιατροί πίστευαν ότι θα ήταν πολύ μεγάλος για το σώμα μου. Καθώς ήμουν σε προχωρημένη ηλικία εγκυμοσύνης, με έβαλαν να κάνω υπερηχογραφήματα κάθε εβδομάδα. Αυτό με βόλευε. Μπορούσα έτσι να κατευνάζω το άγχος μου για το αν ο ομφάλιος λώρος είχε τυλιχτεί γύρω απ' το λαιμό του, για το αν ερχόταν ανάποδα ή για το αν η καρδιά του χτυπούσε κανονικά.

Τέσσερα κιλά ήταν το βάρος του όταν γεννήθηκε. Βάρος ακριβώς τέσσερα κιλά και ύψος 50 εκατοστά. Κράτησα απαλά το κεφάλι του όταν τον έβαλαν επιτέλους στην αγκαλιά μου, και ήταν ελαφρύς σαν πούπουλο. Τον κρατούσα άτσαλα ενώ μάθαινα σιγά σιγά πώς να τον αλλάζω, πώς να τον φασκιώνω και πώς να τον θηλάζω. Τον κρατούσα αγκαλιά για ώρες, μέχρι που με πονούσαν τα χέρια μου. Τα τέσσερα κιλά έμοιαζαν δέκα στο τέλος μιας δύσκολης μέρας όταν ήμουν νέα μητέρα. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, τα χέρια μου δυνάμωναν, το ίδιο και η αυτοπεποίθησή μου ως μητέρας.

Έξι κιλά λιγότερα από όσο ζύγιζα πριν μείνω έγκυος έφτασα όταν ήμουν στο ζενίθ του επιλόχειου στρες, όταν πάλευα με το άγχος μου και δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα βρω χρόνο να φάω. Δεν μου πέρασε απ' το μυαλό ότι δεν θα έπρεπε να χωράω τόσο γρήγορα στο παλιό μου τζιν. Αυτά τα έξι κιλά αντιπροσώπευαν όλη την ανησυχία, τον φόβο και το στρες που βάραιναν το κορμί μου, και την ίδια στιγμή ο γιος μου είχε φτάσει να ζυγίζει έξι κιλά.

Είκοσι δύο κιλά είναι το σημερινό βάρος του πεντάχρονου γιου μου.

Είκοσι δύο κιλά αγόρι. Είκοσι δύο κιλά αγάπης και ευφυΐας και γλύκας και περιέργειας, σε μια συμπαγή μπάλα ενέργειας.

Σήμερα το πρωί, σήκωσε τα χέρια του για να τον πάρω αγκαλιά, και μου φάνηκαν πιο κοντά μου και πιο μεγάλα από ποτέ, σαν να τον κοιτούσα μέσα από μεγεθυντικό φακό. Λύγισα τα γόνατά μου για να τον σηκώσω.

Θα μπορούσα να πω «όχι, μεγάλωσες πια».

«Όχι, πρέπει να περπατήσεις».

«Όχι, έχω ένα σωρό άλλα πράγματα να κουβαλήσω».

Αλλά δεν είπα όχι. Μετακίνησα τα άλλα πράγματα που κρατούσα και βρήκα έναν τρόπο να κουβαλήσω κι αυτόν. Ανάσανα την αγορίστικη μυρωδιά του από ιδρώτα και σαπούνι και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου, γιατί ξέρω ότι το να τον κρατάω στην αγκαλιά μου είναι ένα προνόμιο που θα απολαμβάνω για λίγο μόνο ακόμα. Δεν είμαι έτοιμη να θρηνήσω το τέλος των μωρουδιακών του χρόνων, να υποδεχτώ τα χρόνια που θα είναι μεγάλο παιδί, ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν θέλω να σταματήσει να μεγαλώνει. Καθώς μεγαλώνει εκείνος, μεγαλώνω κι εγώ. Μόνο έχοντας την ευκαιρία να τον βλέπω να αναπτύσσεται μπορώ κι εγώ να μάθω πώς να είμαι καλύτερη μητέρα, με τον καιρό και πολλή εξάσκηση.

Τον τελευταίο καιρό θέλει πιο συχνά να τον παίρνω στην πλάτη μου. Κι εγώ λέω ναι. Ναι, πάντα ναι. Όσο μπορώ να τον σηκώνω, θα το κάνω.

Τον νιώθω πιο βαρύ, παρόλο που έχω κερδίσει αυτό το βάρος με τον χρόνο που έχω επενδύσει και με το να σηκώνω συχνά το μικρό του σώμα για πάνω από πέντε χρόνια. Οι μυς στα χέρια μου δεν είναι από τις σπάνιες επισκέψεις μου στο γυμναστήριο αλλά από τα πέντε χρόνια που σηκώνω ένα όλο και μεγαλύτερο βάρος, κάθε μέρα.

Αισθάνομαι δέος μπροστά σ' αυτήν την εποχή που φεύγει τόσο γρήγορα και προσπαθώ να απομνημονεύσω το πρόσωπό του παρόλο που αλλάζει μπροστά στα μάτια μου. Αγγίζω το μωρουδίστικο, απαλό δέρμα στα μπράτσα του και αποτυπώνω την αίσθησή του στο μυαλό μου πριν σταματήσει να θέλει να το κάνω αυτό. Κρατάω το χέρι του με κάθε ευκαιρία καθώς του μαθαίνω να περνάει το δρόμο με ασφάλεια. Και τον παίρνω αγκαλιά και τον κουβαλάω όποτε θέλει. Πηδάει στην αγκαλιά μου από όπου κι αν στέκεται, με εγκατάλειψη, ξέροντας ότι θα τον πιάσω οπωσδήποτε.

Τον αφήνω να με ρίχνει κάτω και να φιλάει τα «βαβά» μου και να μου ανακατεύει τα μαλλιά. Τον αφήνω να μου ζωγραφίζει το δέρμα και δεν διαμαρτύρομαι όταν κολλάει επάνω μου όπως καθόμαστε στον καναπέ κάποιο ζεστό απόγευμα και βλέπουμε παιδικά. Δεν με ενοχλεί που γέρνει επάνω μου ή που θέλει να με ακουμπάει με το ένα του χέρι όταν τρώει. Δεν θ' αργήσει ο καιρός που δεν θα το θέλει πια.

Η φράση που έχει κολλήσει στο μυαλό μου είναι «Μια μέρα, θα τον αφήσεις κάτω και δεν θα τον ξαναπάρεις αγκαλιά ποτέ πια...» γιατί θα έχει μεγαλώσει πολύ γι' αυτό. Το ίδιο κι εγώ.

Λυγίζω λοιπόν τα γόνατά μου και τον σηκώνω.

Και τον κρατάω σφιχτά για όσο περισσότερο μπορώ.

 

 

[Το διαβάσαμε εδώ - photo via]

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ. 

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

Μυρτώ Αθανασοπούλου

Η Μυρτώ Αθανασοπούλου δεν ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις;". Σπούδασε Θεατρολογία και Μετάφραση και για χρόνια δουλεύει ως επιμελήτρια κειμένων. Της αρέσουν τα βιβλία, τα γλυκά, το κέντρο της πόλης, τα δέντρα και η θάλασσα. Έχει μια μικρή κόρη και θέλει να την κάνει συνέχεια να γελάει.

Top5
Mom 2 Mom

Μετά από πέντε χρόνια

...
(Από τη
...

«Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μας» έγραφε ένα απο τα

...

Βρέθηκα για πρώτη φορά στη

...

γράφει η Janie

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom