(2 ψήφοι)

Το πρώτο μετάλλιο

Το πρώτο μετάλλιο

Μαμά, μαμά, ξύπνησα θα πάμε τώρα στην πισίνα;
Η μεγάλη μέρα για τον μικρό είχε φτάσει, εδώ και μία βδομάδα του είχαν ανακοινώσει οι προπονητές ότι το Σάββατο θα γίνονταν οι επιδείξεις των ακαδημιών κολύμβησης και μετά θα έπαιρναν μετάλλια. Μεγάλη μέρα λοιπόν για έναν μικρό 4χρονο κολυμβητή.
Σηκωθήκαμε πήραμε πρωινό και μετά από πολλές ερωτήσεις του μικρού «μαμά πότε θα φύγουμε», «μαμά μην ξεχάσεις το σκουφάκι μου», φύγαμε όλοι η οικογένεια για την πισίνα.

Φτάνοντας εκεί έβλεπες μικρά παιδάκια σε διάφορες ηλικίες να τρέχουν χαρούμενα στα αποδυτήρια για να ετοιμαστούν. Μαγιό, μπουρνούζι, σαγιονάρες σκουφάκι και στη σειρά να περιμένουν πότε θα τα φωνάξουν να βουτήξουν.

Ο χώρος γύρω από την πισίνα γεμάτος με πάγκους και καθίσματα όπου γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, αδέλφια περίμεναν να χειροκροτήσουν το δικό τους παιδί. Παντού άκουγες φωνές «να ο Κώστας», «εκεί, εκεί είναι η Μαρία να τη βουτάει», «έφερες τη μηχανή;», «εσύ πάρε φωτογραφίες, εγώ πάω απέναντι για βίντεο», «αχ ευτυχώς έχουν και φωτογράφο, να πάρουμε μετά τις φωτογραφίες οπωσδήποτε». Άνθρωποι χαμογελαστοί που περίμεναν να καμαρώσουν το δικό τους παιδάκι στις επιδείξεις, να τα χειροκροτήσουν όλο καμάρι, να βουρκώσουν για το μετάλλιό τους.

Σκέφτομαι πόσο κυνικά έβλεπα κι εγώ πριν χρόνια όλα αυτά, τότε που δεν είχα παιδί.... Τότε θα έλεγα: Ναι σιγά, επιδείξεις είναι, δεν πάνε και στους ολυμπιακούς, γιατί μεγαλοποιούν τόσο πολύ κάτι, τσάμπα θα τα αγχώσουν... Τέτοια χαρά πια για το μετάλλιο, αφού δεν είναι αγώνας όλα θα πάρουν και μάλιστα όλα θα πάρουν χρυσό μετάλλιο... Αυτές οι σκέψεις ήταν κάποτε και δικές μου αυτές τις σκέψεις τις έχω ακούσει κι από άλλους... Και πως αλλάζουν οι καιροί, τώρα ήμουν κι εγώ σε αυτές τις επιδείξεις που όλοι θα έπαιρναν ένα χρυσό μετάλλιο για τη συμμετοχή τους, για να χειροκροτήσω όλο καμάρι το δικό μου παιδί. Και την περίμενα κι εγώ αυτή τη μέρα μαζί του, νιώθοντας την ανυπομονησία του κι ανυπομονώντας κι εγώ.

Μια-δυο φορές σηκώθηκα από τη θέση μου για να τον δω καλύτερα εκεί που περίμενε τη σειρά του. Πολλοί γονείς πηγαινοέρχονταν για να πουν κάτι στα παιδιά, να ενθαρρύνουν τα πιο μικρά στην αναμονή για τη βουτιά στην πισίνα. Πλησίασα κι εγώ δειλά στο χώρο που περίμενε, κάπου σκεφτόμουν μήπως νιώσει άσχημα αν πάω κοντά, από την άλλη ήθελα να δω μήπως κάτι χρειαζόταν, μήπως στενοχωριόταν περιμένοντας, μήπως ήθελε να δει ότι είμαστε εκεί. Με κοιτάζει, με χαιρετάει από μακριά και φωνάζει «μαμά δεν ήρθε η σειρά μου;» Τον καθησυχάζω ότι σε λίγο θα τον φωνάξει ο προπονητής του. Φτιάχνουν ομάδες από 6-7 παιδάκια κάθε φορά και μπαίνουν στην πισίνα.

Μετά από λίγη ώρα σηκώνεται ο γιος μου, βλέπω τον προπονητή του που του κάνει νόημα, βγάζει το μπουρνούζι, είναι έτοιμος να βουτήξει. Σηκώνομαι να χειροκροτήσω, η μηχανή στο χέρι να τραβήξω φωτογραφίες, τι κι αν φοράει σωσίβιο με 5 τουβλάκια, πηγαίνει μόνο ένα μήνα κι όμως τα καταφέρνει. Διασχίζει την πισίνα, βγαίνει, κάνει μια βουτιά και πάλι πίσω. Κι εγώ όρθια με ένα παράξενο, πρωτόγνωρο καρδιοχτύπι περηφάνιας να ακολουθώ με την κάμερα τη διαδρομή του. Ολοκληρώνουν τη διαδρομή, βάζουν τα μπουρνούζια, τον χαιρετάμε, χαμογελάει. Τους έχουν φτιάξει ένα μικρό βάθρο με μπουκέτα από μπαλόνια δεξιά κι αριστερά, Ανεβαίνουν όλα στη σειρά και τους φοράνε το μετάλλιό τους. Οι γονείς μαζεύονται μπροστά και φωτογραφίζουν τους μικρούς περήφανους κολυμβητές που χαμογελούν και κοκκινίζουν όλο καμάρι.

Τον παίρνω από το χέρι και πηγαίνουμε στα αποδυτήρια.
-Μαμά, δεν κολύμπησα γρήγορα;
-Ναι αγάπη μου, ήσουν πολύ καλός.
-Πήρα μετάλλιο μαμά, το είδες; Ήμουν γρήγορος και πήρα μετάλλιο.

Χαμογελάω, τον αγκαλιάζω και τον φιλάω. Είναι τόσο χαρούμενος για το μετάλλιό του, όπως κι όλα τα πιτσιρίκια που αρνούνται να το βγάλουν από πάνω τους!
Όταν βγαίνουμε από τα αποδυτήρια τρέχει στον πατέρα του τον αγκαλιάζει και προχωράμε όλοι μαζί προς την έξοδο. Εκεί σε ένα μεγάλο τραπέζι οι φωτογραφίες των μικρών κολυμβητών περιμένουν τους περήφανους γονείς που ψάχνουν εναγωνίως να βρουν εκείνη του δικού τους παιδιού. Ψάχνουμε κι εμείς, βρίσκουμε τις φωτογραφίες του και φεύγουμε για να γυρίσουμε σπίτι.

Στη διαδρομή στο αυτοκίνητο αποκοιμιέται, φορώντας ακόμη το μετάλλιο πάνω από το μπουφάν του. Χαμογελώ κοιτάζοντάς τον περήφανη για το μικρό του κατόρθωμα...

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

 

Φανή Παναγιωτοπούλου

Λατρεύει τα παιδιά γι' αυτό και επέλεξε να εργαστεί με παιδιά διδάσκοντας ξένες γλώσσες και μαθαίνοντας τους ό,τι περισσότερο μπορούσε για τον κόσμο. Σπούδασε Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια Μεταπτυχιακή ειδίκευση καθηγητών Γαλλικής γλώσσας του ΕΑΠ. Μιλάει 3 ξένες γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Σαν καλό κορίτσι εκτός από τα γαλλικά φρόντισε να ολοκληρώσει και τις σπουδές στο πιάνο. Της αρέσει η μουσική, οι εκδρομές και το διάβασμα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο αγοριών, 5 και 2 ετών.

Top5
Kid Rock

Της ...

- Μπιχλιμπίδα μου, χαμήλωσε λιγάκι την τηλεόραση......

Τα παιδιά βλέπουν. Τα παιδιά πράττουν. Αυτό είναι το

...

Το καλοκαίρι είναι εδώ! Η παραλία γεμίζει παιδάκια,

...

1. Ανακοινώστε ότι είναι ώρα για φαγητό.

2.

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom