26.02.2016
(1 Ψήφος)

Θέλετε να παίξουμε μαζί; | της Choco Bloom

Γράφει:
Θέλετε να παίξουμε μαζί; | της Choco Bloom

Έλα μαμά! Έλα μπαμπά! Ελάτε να παίξουμε...ΜΑΖΙ! Παίξτε μαζί μας!

Να, όπως τότε που:

...ανυπομονούσαμε να χιονίσει κι όταν τελικά χιόνισε, πέσαμε στα χιόνια, φτιάξαμε τον δικό μας χιονάνθρωπο και προσπαθούσατε μάταια να μας εξηγήσετε, για ποιο λόγο, δεν μπορούμε αυτόν τον συγκεκριμένο χιονάνθρωπο, να τον πάρουμε σπίτι... για πάντα.

...έκανες έναν Πειρατή, μαμά, συμμετέχοντας μαζί μου στο θεατρικό παιχνίδι μας κι ήσουν ο πιο αστείος και ο πιο τρυφερός Πειρατής, που έχω συναντήσει και καθόλου δεν με τρόμαξες, αντίθετα με πήρες μαζί σου στα μαγικά ταξίδια σου.

...μετατρέψαμε μια απλή Τρίτη, στο «δικό μας Σάββατο» και κάναμε σκασιαρχείο, εμείς από το σχολείο κι εσείς από το γραφείο και πήγαμε εκδρομούλα και παίξαμε, παίξαμε, παίξαμε.

...καθόμαστε με τις ώρες στην αγαπημένη μας παραλία κι εξερευνούμε το βυθό, «βοηθάμε» κοχυλάκια και καβουράκια, να βρουν τη μαμά τους, μαζεύουμε λογής-λογής θησαυρούς, για το δικό μας σεντούκι και γελάμε πολύ, όταν ξαφνικά εκεί που περπατάμε κι είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, όλο και κάποιος πέφτει «κατά λάθος» στο νερό και το παιχνίδι αρχίζει ξανά.

...πηγαίνουμε θέατρο και κινηματογράφο και παίρνουμε ποπ-κορν και χυμό και σοκολάτα και ζούμε τις περιπέτειες των ηρώων στη σκηνή και την οθόνη και είναι τόσο όμορφο όταν βλέπουμε εσάς μαμά, μπαμπά να δακρύζετε και να συγκινείστε σαν μικρά παιδιά.

...γινόμαστε «τρανοί εξερευνητές» και κάνουμε τις πιο σπουδαίες ανακαλύψεις, στους πιο απίθανους τόπους. Σε παλιά, κατοχικά κρησφύγετα, όπου τρυπώνουμε με τους φακούς μας και γινόμαστε θαρραλέοι πολεμιστές κι εσύ νομίζεις μαμά, πως μέσα στο σκοτάδι δεν φαίνεται πως έχεις χάσει το χρώμα σου, από το φόβο. Μα δεν ξέρεις πως όταν έχουμε μαζί μας τον μπαμπά, τίποτα δεν μπορεί να μας νικήσει;

...στα γενέθλιά μας, συνήθως, βουτάμε δαχτυλάκια στην τούρτα, πριν ξεκινήσει επίσημα το πάρτι. Το δικό μας πάρτι έχει πάντα πιο πολλή  πλάκα.

...εμείς «κρυβόμαστε» μέσα στο σπίτι κι εσείς πηγαίνετε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να μας ψάξετε και ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε, πώς γίνεται να είναι η κουρτίνα, πάντα μα πάντα, το τελευταίο μέρος που ψάχνετε, για να μας βρείτε τελικά εκεί και να γίνουμε όλοι μια αγκαλιά.

...ταξιδεύουμε με το αυτοκίνητο και πλάθουμε ιστορίες, με τη φαντασία μας. Τα σύννεφα γίνονται δεινόσαυροι, τα δέντρα στις βουνοπλαγιές είναι δάση τρομακτικά, πριγκίπισσες καλπάζουν πάνω σε πολύχρωμα άλογα και μιλάμε και λέμε αστεία και διαφωνούμε, για θέματα σοβαρά. Πόσα πατατάκια επιτρέπεται να φάμε το Σαββατοκύριακο; Και πόσες ταινίες μπορούμε να δούμε; Και ας κοιμηθούμε πολύ αργά (και ας κλείνουν τα ματάκια μας τελικά, από τη νύστα, πολύ νωρίς).

...κάνουμε τις κουβέρτες μας ινδιάνικη σκηνή και τρυπώνουμε μέσα, με τους φακούς μας και διαβάζουμε τα αγαπημένα μας παραμύθια. Κι ακολουθούμε το «Μίσκα» στο ταξίδι του, παίζουμε με το «Λουκά», τον πιο καλόκαρδο λύκο, μας παρασύρει ο «Πινόκιο» με τις σκανδαλιές του και πάντα ξέρουμε πως το παραμύθι, που θα μας συντροφεύει πάντα είναι εκείνο που η μαμά λέει «Θα σ'αγαπώ ό,τι κι αν γίνει». Και ξέρουμε κι εμείς πως είναι αυτή η πιο μεγάλη αλήθεια της ζωής μας. Η δική σας αστείρευτη αγάπη.

...παριστάνουμε τους ζαχαροπλάστες και τους μάγειρες και μετατρέπουμε την κουζίνα σε παιδότοπο και αναρωτιόμαστε μήπως έπεσε παραπάνω αλάτι στο κέικ, απ' όσο έλεγε η συνταγή, ή μήπως τελικά η συνταγή μιλούσε για ζάχαρη κι όχι για αλάτι; Και το κέικ αυτό το τρώτε και προσπαθείτε να κρύψετε τις γκριμάτσες σας και μας λέτε συνεχώς πόσο νόστιμο είναι. Κι οι πασαλειμμένες με σοκολάτα μουρίτσες μας, λάμπουν από χαρά. Πάντως από ΑΥΤΟ το κέικ, εμείς δεν φάγαμε!

...γινόμαστε μικροί κηπουροί και πάντα φροντίζεις μπαμπά να έχεις κάποιο σποράκι, για να το φυτέψουμε και μετά να το ποτίζουμε, να το φροντίζουμε και να το βλέπουμε να μεγαλώνει και να γίνεται ένα όμορφο λουλούδι, ή ένα φρεσκότατο λαχανικό, για το τραπέζι μας. Και είναι υπέροχο όταν φυσικά, αντί να είμαστε οι μικροί κηπουροί, γινόμαστε απλά τα μικρά γουρουνάκια και χοροπηδάμε και εσείς αναρωτιέστε, αν κάτω από αυτό το «πέπλο μυστηρίου» (τη λάσπη ντε!!) βρισκόμαστε πράγματι εμείς και πώς γίνεται ένα παιδί, να είναι τόοοοοοσο μα τόσο μπλιαχ-βρώμικο!

...ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, φτιάχνουμε δικές μας ιστορίες, είμαστε πριγκίπισσες, είμαστε πειρατές, είμαστε παλαιοντολόγοι, είμαστε μπαλαρίνες και μοιάζει το σπίτι μας, να ανήκει σε έναν κόσμο, όπου τον πρώτο, τον δεύτερο και τον τελευταίο λόγο, τον έχουν τα παιδιά.

 

Γι' αυτό σας λέμε: Ελάτε να παίξουμε...ΜΑΖΙ! Το ξέρετε κι εσείς κι εμείς πως δεν θα είμαστε για πάντα παιδιά. Αυτές οι μοναδικές, οι ξεχωριστές, οι παραμυθένιες στιγμές που μοιραζόμαστε, ένα «μαγικό φίλτρο» αγάπης, αφοσίωσης κι ατέλειωτης τρυφερότητας, θα μας χαρίζουν πάντα την πιο όμορφη αίσθηση απόλυτης ευτυχίας, μα τα παιχνίδια μας, όσο μεγαλώνουμε, τόσο θα γίνονται αναμνήσεις.

Ξέρουμε πως εκεί, στον «κόσμο των μεγάλων» υπάρχουν πράγματα σοβαρά και το παιχνίδι δεν έχει χώρο. Το καταλαβαίνουμε όταν μιλάτε για τη δουλειά, όταν μιλάτε για όσα άσχημα συμβαίνουν γύρω μας, όταν κάνετε τα δικά σας «συμβούλια», στα οποία χαμόγελο δε χωράει κι εσείς νομίζετε πως «τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν».
Κάποιες φορές ξεχνάτε πως ήσασταν κι εσείς παιδιά κι ευτυχώς είμαστε εκεί εμείς, να σας το θυμίζουμε και να σας παρασύρουμε στους ξέφρενους ρυθμούς μας. Στο χέρι μας είναι να μην πάψετε ποτέ να είστε παιδιά κι εσείς.

Μαμά, μπαμπά, μη βιαστείτε να μεγαλώσετε! Γίνετε παιδιά μαζί μας κι ας μείνουμε παιδιά για πάντα.

 

 

 

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Choco Bloom

Εσκέφτηκα... εσκέφτηκα... τι τάχα να σας γράψω, μήπως και τελικά, σας εντυπωσιάσω... χμμμμμμ...μπα...πέρα από το αρχικό «στιχάκι», δεν βρήκα κάτι...οπότε λέω απλά να δηλώσω, αυτό το οποίο είμαι, δηλαδή άνθρωπος καθημερινός, με τα πάνω και τα κάτω του, με τις μέρες τις χρωματιστές και με τις μέρες τις πιο γκρίζες, μα με ένα πείσμα να βρίσκω κάτι όμορφο, κάτι ζωντανό, κάτι ελπιδοφόρο, ακόμα και στα πιο στενάχωρα, στα πιο ζόρικα, κάτι το οποίο διδάχτηκα από τους καλύτερους δασκάλους. Δυο μουτράκια γελαστά, στα οποία νιώθω να έχει αποτυπωθεί η αθωότητα του κόσμου όλου και με παρέσυραν στη δίνη τους κι όλα τα είδα αλλιώς κι αλλιώτικα...
Αν έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με τις «αδυναμίες» μου, ε τότε (χωρίς να διεκδικώ καμία, μα καμία πρωτοτυπία), στις πρώτες θέσεις θα φιγουράριζε σίγουρα μια σοκολάτα, τεραστίων διαστάσεων και η θάλασσα.
P.S. 1. Μια φίλη λατρεμένη, μου είπε ότι θα μπορούσα να συστηθώ και ως «Σαλάτα Ρόκα», αφού η «σαλάτα», κρύβει μια incognito «σοκολάτα» (σοκολάτα παντού, ακόμα και στη σαλάτα) και η «ρόκα» είναι πάντα ροκ και αφήνει μια «πιπεράτη» κι έντονη επίγευση. Έτσι με ζει, έτσι με περιγράφει κι έτσι, υποστηρίζει με ενθουσιασμό, είναι η «γεύση», η οποία αφήνω στους ανθρώπους της ζωής μου. Οι άνθρωποί μου, το πιο αποτελεσματικό «marketing» του εαυτού

...

Top5
Kid Rock

Της ...

- Μπιχλιμπίδα μου, χαμήλωσε λιγάκι την τηλεόραση......

Τα παιδιά βλέπουν. Τα παιδιά πράττουν. Αυτό είναι το

...

1. Ανακοινώστε ότι είναι ώρα για φαγητό.

2.

...

Ενόψει των δυο τριημέρων

...

Video of the day

  • Fifth Harmony - Work from Home ft. Ty Dolla $ign | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom