21.09.2015
(3 ψήφοι)

4 προβληματισμοί + 1 συμπέρασμα | της Λένας Φίλη

Γράφει:
4 προβληματισμοί + 1 συμπέρασμα | της Λένας Φίλη

Προβληματισμός No. 1

H πεντάχρονη κόρη μου αποφάσισε να περιορίσει το φαγητό της. Ήταν ανέκαθεν λιγόφαγη όμως έτρωγε τουλάχιστον εφτά, έξι; .... Χμ, πέντε; Εντάξει, τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά φαγητά. Προφανώς μια μέρα εκεί που έπαιζε, ήρθαν οι κύριοι υδατάνθρακες και την έπεισαν να τρώει μόνο αυτούς και να κάνει ξεπαρεού τις βιταμίνες, τα ιχνοστοιχεία, τα μέταλλα και τα άλλα καλόπαιδα. Το τι μακαρόνι, πατάτα και ψωμί σε κάθε δυνατή παραλλαγή έχει καταναλώσει τον τελευταίο καιρό δεν περιγράφεται. Και στο καπάκι να απαιτεί σσσσσοκολάτα, γιατί τη ζητάει η κοιλίτσα της λέει. Την έχω καλοπιάσει και με έγραψε, της έχω εξηγήσει και με έγραψε, της έχω υποσχεθεί αντάλλαγμα και με έγραψε, την έχω απειλήσει και με έγραψε, της άφησα μπροστά της το πιάτο με τις φακές και έγραψε και εμένα και τις φακές.

Αυτό που είναι ανεξήγητο είναι πώς στο καλό είναι γεμάτη ενέργεια και σπιρτάδα; Λογικά θα έπρεπε να είχε αδυνατίσει, αλλά αυτή πήγε και ψήλωσε άλλους 3 πόντους σε δύο μήνες. Της πέφτουν μεν τα παντελόνια, της κονταίνουν δε. Να μου πει κάποιος πώς στο καλό το κάνει;

 

Προβληματισμός No. 2

Το σπίτι μας φέρνει λίγο από τοπίο μετά από βομβαρδισμό. Δεν θυμάμαι να ήχησαν ποτέ οι σειρήνες του πολέμου, αλλά οι βόμβες-παιχνίδια έχουν πλήξει αθόρυβα κάθε γωνία του σπιτιού που φιλοδοξούσε να μείνει ανέπαφο = συγυρισμένο. Παιχνίδια μικρά, μεγάλα, μαλακά και σκληρά κείτονται αναίσθητα παντού. Εκτός από τα παιχνίδια, συχνά θα παρελάσουν άσχετα μεν με το ντεκόρ αντικείμενα, σχετικά με ένα θεατρικό και γεμάτο φαντασία παιχνίδι δε, όπως ομπρέλες ανοιχτές, καπέλα, τα παπούτσια της μαμάς και του μπαμπά, οι περσινές αποκριάτικες στολές και οι περούκες, πύργοι από μαξιλάρια, αντίσκηνα καμωμένα από κουβερτάκια. Όλα αναμένουν το παιδικό χέρι για να ζωντανέψουν. Το δικό μου πάλι το χέρι με τρώει για να τα αρπάξω όλα, να τα χώσω σε μια λατρεμένη, κατάμαυρη, σκουπιδοσακούλα και να τα φάει το μαύρο σκοτάδι της... αποθήκης. Έχω προμηθευτεί πανέμορφα κουτιά αποθήκευσης όλων των μεγεθών και όλων των χρωμάτων, που όμως χάσκουν δεξιά και αριστερά, θλιβερές παρουσίες χωρίς νόημα ύπαρξης μέσα στο χάος. Έχω πέσει στα γόνατα να παρακαλάω τα παιδιά μου να μαζεύουν τα παιχνίδια στις θέσεις τους. Έχω επίσης πέσει στα γόνατα και μαζεύω δίνοντας το καλό παράδειγμα μπας και με μιμηθούν. Φτιάχνω ένα κάρο χαζές ιστορίες για τα παιχνίδια που νυστάζουν και πάνε για ύπνο και άλλα τινά σενάρια. Το μόνο που έχω καταφέρει είναι ένας μόνιμος πόνος στα γόνατα και μένα να μιλάω σαν την Barbie «σε παρακαλώωωω, μην με αφήνεις χάμωωωωω». Τα παιδιά μου με γράφουν ξεδιάντροπα. Τα παιχνίδια έχω την εντύπωση ότι με κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη μου, καθώς τα πετάω ηττημένη όπως να' ναι μέσα στα κουτιά, όλα σ' έναν αχταρμά. Και έρχομαι τώρα να αναρωτηθώ:

Τι να κάνω; Τα πετάω όλα ή κυκλοφορώ σαν αναίσθητο ζόμπι ανάμεσά τους; Ενδιάμεση κατάσταση εννοείται ότι δεν υφίσταται.

 

Προβληματισμός Νο. 3

Ήμουν πάντα υπερήφανη για το υπέροχο πρόγραμμα ύπνου και της ακόμη πιο υπέροχης τελετουργίας που οδηγούσε τα παιδιά μου στο κρεβάτι τους και στο ραντεβουδάκι τους με τον Ορφέα. Μπανάκι, γαλατάκι, δοντάκια, παραμυθάκι, κουβερτούλα και ... τέζα. Παραδομένα σε έναν ήσυχο ύπνο που τράβαγε ίσαμε το πρωί, χωρίς διακοπές για διαφημίσεις ή ειδήσεις. Non-stop ύπνος: το μεγάλο μου καύχημα και η ζήλια στα μάτια των άλλων, των «αποτυχημένων» μαμάδων. Αλλά έχουν γνώση οι φύλακες. Ώσπου μια νύχτα ένιωσα δίπλα μου, στο κρεβάτι μου, μια φιγούρα με μαλλιά μακριά να στέκεται αμίλητη, ακίνητη, που ένιωθα να με κοιτά μέσα στο μισοσκόταδο, κρατώντας την κούκλα της, που με κοιτούσε και αυτή. Αλήθεια, σας λέω! Αφού πέρασαν ελάχιστα δευτερόλεπτα μεταφυσικού τρόμου – είμαι μάλλον η μοναδική μαμά που με κατατρόμαξε η ίδια μου η κόρη – η κορούλα μου ανακοίνωσε ότι ήθελε να κοιμηθεί μαζί μας γιατί κάτι στο δωμάτιο της την φόβιζε. Παραμέρισα τα σκεπάσματα νυσταγμένα, την σκέπασα δίπλα μου και κοιμηθήκαμε αγκαλίτσα σαν τα πιτσουνάκια. Μια φορά δεν πειράζει. Τι; Πειράζει; Το αυτό επαναλήφθηκε μετά από λίγες νύχτες, μετά ξανά και ξανά με αυξομειούμενη συχνότητα. Μετά αποφάσισε και ο γιος μου να ακολουθήσει τα νυχτοπερπατήματα της αδερφής του στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς, γιατί κάτι επίσης τον τρόμαζε. Και εκεί που κοιμόμαστε ως ζευγάρι ωραίοι και άνετοι, τώρα έρχεται μέσα στη νύχτα ή ο γιος ή η κόρη ή ... και οι δύο μαζί και μας στριμώχνουν με μια ύπουλα χαριτωμένη μαεστρία. Πάει η άπλα περίπατο και μην την απαντήσατε. Λέμε για πόσο ακόμη θα έρχονται; Θα μεγαλώσουν και θα το σταματήσουν. Ελπίζω πριν πάει ο γιος φαντάρος, αλλιώς ομολογώ ένα θεματάκι θα το έχουμε. Και καλά είναι όταν είναι ήρεμα και κοιμούνται στη μέση, γιατί συχνά έχουν και προτιμήσεις και θέλουν στην άκρη ή αρχίζουν την κλοτσοπατινάδα.

Πραγματικά αναρωτιέμαι ποια είναι η καλύτερη αντιμετώπιση:

Α) Τα οδηγώ ξανά και ξανά πίσω στα κρεβάτια τους μέχρι να καταρρεύσω από την αϋπνία;

Β) Συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο, μέχρι να μας σκυλοβαρεθούν και να επιστρέψουν μόνα τους κάποια ευλογημένη στιγμή στα κρεβάτια τους;

Γ) Περιμένουμε να αποκοιμηθούν και η μαμά και ο μπαμπάς τρέχουν να κοιμηθούν σε άλλες οριζόντιες επιφάνειες του σπιτιού τα λίγα ακόμη λεπτά μέχρι το χτύπημα του ξυπνητηριού;

 

Προβληματισμός Νο.4

Φαντάζομαι ότι έχεις δει τα παιδιά-λάστιχο-spiderman που ανεβοκατεβαίνουν σε κάθετες επιφάνειες, που στροβιλίζονται στον αέρα, κάνουν κωλοτούμπες και προσγειώνονται άνετοι και ωραίοι. Nαι, ναι, για το parkur μιλάω. Έχω δυο παρκουρίστες στο σπίτι μου. Σκαρφαλώνουν στις πλάτες των καναπέδων και εκτοξεύονται στο τραπεζάκι ή προσγειώνονται όσο πιο μακριά μπορούν. Το πιο εντυπωσιακό είναι που πιλαλάνε με μεγάλες δρασκελιές γύρω γύρω πάνω στους καναπέδες, πηδώντας πάνω από τα κενά. Όχι, ως νήπια δεν το έκαναν αυτό. Στα πέντε τους αποφάσισαν να ζήσουν λίγο επικίνδυνα βρε αδερφέ, να προκαλέσουν τη ζωή, να δουν τι γεύση έχει η αδρεναλίνη. Ξέρω τι σκέφτεστε. Ναι, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα καίγονται εν χορώ τσαφ τσαφ από τρόμο όταν πιάνω επ΄ αυτοφώρω τους επίδοξους παρκουρίστες. Ψιλομουδιάζει το σαγόνι μου, στραβώνει λιγουλάκι το στόμα μου, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια μου, αλλά ευτυχώς μπορώ ακόμη να ουρλιάξω ένα «Μηηηηη!!!» και να απλώσω τα χέρια να τα αρπάξω πριν εκτελέσουν την τελευταία δρασκελιά. Είναι η σκηνή στην οποία εννοείται ότι δείχνω σαν ηλίθια.

Πώς αντιμετωπίζω την κατάσταση; Οι επιλογές είναι οι εξής:

Α) Απαγορεύεται αυστηρά το parkur εντός του σπιτιού. Φοβάμαι ότι θα βρίσκουν πάντα ευκαιρία να το κάνουν κρυφά όμως.

Β) Να επιτρέπεται υπό προϋποθέσεις, όταν η μαμά τους κρατά το χέρι και πάντα εν τη απουσία της γιαγιάς που τρομάζει όταν τα βλέπει σε δράση.

 

Το Συμπέρασμα

Πες την αλήθεια τώρα. Μετά από όσα διάβασες, σίγουρα πιστεύεις ότι αυτή η μαμά είναι ανεύθυνη και μεγαλώνει τα παιδιά της με πρακτικές που έρευνες (μπλα, μπλα, μπλα) έχουν δείξει ότι δημιουργούν κακές συνήθειες ή που μπορεί να είναι και επικίνδυνες για την ασφάλεια τους. Μπορεί να είναι και έτσι. Δεν ξέρω, δεν είμαι ειδικός. Αυτό που γνωρίζω πέρα πάσης αμφιβολίας είναι ότι τα παιδιά μου είναι υγιή, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για κίνηση, παίρνουν πρωτοβουλίες, είναι ευρηματικά στο παιχνίδι, έχουν φαντασία, απολαμβάνουν τις μεταμφιέσεις και παίζουν ρόλους, φωνάζουν, γελάνε, χαίρονται, βιώνουν συναισθήματα, όπως ο φόβος και δεν υποκρίνομαι απέναντι τους ότι αυτά είναι ψεύτικα, έχουν περιέργεια για το καθετί, έχουν αυτοπεποίθηση και τολμούν, έχουν δυναμισμό και άποψη, που την υπερασπίζονται με σθένος.

Δεν είμαι η μαμά που τα έχει όλα καλώς καμωμένα. Το αντίθετο.

Τα παιδιά μου ζουν την παιδικότητά τους με τα πάνω της και τα κάτω της.

Και εγώ είμαι εκεί να τους δίνω εφόδια για την μετάβασή τους και το ταξίδι τους στην ενήλικη ζωή.

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Kid Rock

Της ...

- Μπιχλιμπίδα μου, χαμήλωσε λιγάκι την τηλεόραση......

Τα παιδιά βλέπουν. Τα παιδιά πράττουν. Αυτό είναι το

...

1. Ανακοινώστε ότι είναι ώρα για φαγητό.

2.

...

Ενόψει των δυο τριημέρων

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom