Μάθημα ποδηλασίας, μάθημα ζωής | Λένα Φίλη

Γράφει:
Μάθημα ποδηλασίας, μάθημα ζωής | Λένα Φίλη

Θυμάσαι ακόμη πολύ έντονα την ημέρα που ο πατέρας σου σού έμαθε να κάνεις ποδήλατο. Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σ΄ ένα σπίτι λίγο έξω από το κέντρο της πόλης, με αλάνες τριγύρω και έναν χωμάτινο δρόμο, από όπου περνούσε ένα αυτοκίνητο ανά μία ώρα κυριολεκτικά. Μπορεί η μαμά σου να διαμαρτυρόταν για τη σκόνη που σήκωνε ο αέρας από τον δρόμο, αλλά εσύ και τα υπόλοιπα γειτονόπουλα βλέπατε αυτόν τον δρόμο ως τον ιδανικότερο για τις απογευματινές βόλτες με τα ποδήλατα.

Εκεί περνούσες στην ηλικία των έξι ετών πολλές ώρες κάνοντας βόλτες πάνω κάτω, πάνω κάτω με το μικρό σου ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες, δώρο της ξαδέρφης σου, που ήταν πρώτα του μεγάλου αδερφού της, που του το είχε χαρίσει ο πλούσιος νονός του. Μαζί σου ήταν πάντα και ο μπαμπάς σου. Την ημέρα που οι βοηθητικές ρόδες αφαιρέθηκαν, άφησες πίσω το χωμάτινο δρόμο και δοκίμασες την τύχη σου στον διπλανό δρόμο με την άσφαλτο και αργότερα σε ακόμη μεγαλύτερους της γειτονιάς ή της ζωής με λιγότερα ή περισσότερα εμπόδια.

Ο μπαμπάς σου σε στήριζε με το χέρι του πίσω στην πλάτη σου και σε κρατούσε πάντα καθώς διέσχιζες διστακτικά τον χωμάτινο δρόμο πάνω κάτω, πάνω κάτω. Σε κάθε λακουβίτσα, σε κάθε μικρό εμπόδιο ένιωθες το χέρι να σε κρατά πιο γερά, πιο δυνατά. Και εσύ συνέχιζες τις διαδρομές πάνω κάτω, πάνω κάτω και το στήριγμα από το πατρικό χέρι στην πλάτη σου γινόταν ολοένα και πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ, πιο ελαφρύ, ώσπου ξαφνικά δεν το ένιωθες πια στην πλάτη σου και εσύ ένιωσες να απελευθερώνεσαι, να τρέχεις κάνοντας γρήγορα πετάλι, σχεδόν να απογειώνεσαι εντελώς μόνη σου.

Θυμάσαι εκείνο ακριβώς το λεπτό της «απελευθέρωσης», το λεπτό του απόλυτου τρόμου, αλλά και του απόλυτου ενθουσιασμού και ευφορίας, εκείνο ακριβώς το λεπτό που συνειδητοποίησες ότι έκανες πετάλι μόνη σου, όταν έριξες μια κλεφτή ματιά πίσω σου και είδες το πατρικό χέρι που σε στήριζε έως πριν από ένα λεπτό, τώρα να σου γνέφει με χαρά λίγα μέτρα πιο πίσω και ολοένα να απομακρύνεται. Είδες και το πρόσωπο του μπαμπά σου να έχει φωτίσει με το πιο λαμπερό χαμόγελο, να έχει μια περηφάνια στο βλέμμα του, γιατί τα κατάφερες και είσαι σίγουρη ότι ήταν περισσότερο υπερήφανος για το μικρό του κοριτσάκι από όσο μάλλον ήσουν εσύ για τον εαυτό σου. Ήταν τόσο απίστευτη η αίσθηση ώσπου έπεσες πάνω σε ένα θάμνο στην άκρη του δρόμου...

 

Μετά από τόσα χρόνια βλέποντας τον άντρα σου να μαθαίνει στην δική σας κόρη να κάνει ποδήλατο, μόνο τώρα διαπιστώνεις ότι τα μαθήματα ποδηλασίας από το μπαμπά σου ήταν μια άριστη σύνοψη της σχέσης σας και όχι μόνο, ήταν στην πραγματικότητα η ουσία της σχέσης γονιού-παιδιού. Ήταν πάντα δίπλα σου διακριτικά να σε υποστηρίζει και να σε βοηθά να κάνεις τα πρώτα βήματα σε κάθε απόπειρα και να σε αφήνει ελεύθερη να κάνεις επιλογές ζωής.

Μπορείς ακόμη να νιώσεις το πατρικό χέρι στην πλάτη σου, μπορείς ακόμη να ακούσεις τα βήματα του καθώς τρέχει δίπλα σου και εσύ κάνεις ποδήλατο πιο δυνατά, πιο γρήγορα και πιο δυνατά και ακόμη πιο γρήγορα. Και μπορείς να τον νιώσεις ακόμη εδώ, πίσω σου, να σου χαμογελά, να σου γνέφει χαρούμενος και να σου χαμογελά υπερήφανα για τη διαδρομή σου, για όλα όσα έχεις καταφέρει.

Είναι η ενθάρρυνση το μάθημα ζωής που δίνει ο πατέρας στην κόρη του, το μάθημα που δίνει ο γονιός στο παιδί του, είναι αυτό που είδες να κάνει ο άντρας σου στο κοριτσάκι σας. Η ενθάρρυνση προς την κόρη σας για να προσπαθήσει να απογειωθεί, η υπόσχεση ότι θα έχει πάντα το χέρι του πίσω στην πλάτη της απαλά και διακριτικά, αλλά έτοιμο να την πιάσει στη δυσκολία, το άτυπο συμβόλαιο να την αφήσει ελεύθερη να κάνει τις δικές της διαδρομές, αλλά ταυτόχρονα να είναι διαθέσιμος, η συμφωνία του να λέει αντίο, αλλά να μην φεύγει ποτέ.

Η υπόσχεση αυτή είναι η ουσία της οικογένειας, είναι η ουσία της αγάπης του γονιού για το παιδί του.

Μπορείς να αισθανθείς ακόμη τον πατέρα σου. Δεν μπορείς να αντικρύσεις πια το χαμόγελο του. Έχει φύγει, αλλά γνωρίζεις ότι χαμογελά. Μπορείς να νιώσεις ακόμη του χέρι του πίσω στην πλάτη σου, έχεις ανάγκη να το νιώθεις, γιατί δεν γίνεται να σπάσει το συμβόλαιο ζωής και αγάπης ανάμεσα στο παιδί και στο γονιό.

 

Σήμερα η κόρη σου έκανε την πρώτη διαδρομή της με το ποδήλατο μόνη της. Ξέρεις από σήμερα το πατρικό χέρι θα είναι πάντα στην πλάτη της απαλό και διακριτικό, έτοιμο να την στηρίξει στην κάθε δυσκολία. Έτσι είναι η ζωή, απλά συνεχίζεται...

 

 

 

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο, μια ερώτηση ή να μοιραστούν κάτι δικό τους, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Οικογένεια και σχέσεις

...γιατί πολύ «απλά», ο παππούς πέθανε. Δεν «έφυγε»,

...

"Πρόσεχε τον άνθρωπο που κάνει υπομονή. Μια

...

Λένε ότι ως μαμά μπορώ να τα καταφέρω άριστα με την

...

Οι άνθρωποι που εργάζονται με ηλικιωμένους μπορούν να

...

Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι όλες θεωρούμε ότι έχουμε έναν

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom