Ο μεγάλος θυμός | Λένα Φίλη

Γράφει:
Ο μεγάλος θυμός | Λένα Φίλη

Για μια γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει ακόμη, η μητρότητα μπορεί να φαντάζει γεμάτη προκλήσεις. Διαβάζει βιβλία και μελετά σχετικά άρθρα στο διαδίκτυο, για να ενημερωθεί και να κατευνάσει την ανησυχία της για το άγνωστο. Άραγε θα είναι οι πρώτοι μήνες της ζωής του παιδιού σκληροί για την ίδια; Θα οδηγηθεί άραγε στην τρέλα λόγω έλλειψης ύπνου; Πώς θα τα πάει με τον θηλασμό και την εδραίωση αυτού; Θα σιχαίνεται τις λερωμένες πάνες; Ή όχι;

Οι περισσότερες έχουν την πεποίθηση ότι θα τα καταφέρουν και όσες λένε ότι αμφιβάλλουν για τις ικανότητες τους κατά βάθος αναμένουν να ξυπνήσει μέσα τους το λεγόμενο μητρικό φίλτρο. Εξάλλου όλες οι μέλλουσες μητέρες προετοιμάζονται όσο το δυνατόν καλύτερα και για την συντριπτική πλειοψηφία αυτών υπάρχει και ένας μέλλοντικός μπαμπάς δίπλα τους, τον οποίο ας ονομάσουμε σύζυγο, αν και μπορεί τη σήμερον ημέρα να είναι φίλος, σύντροφος, άσχετος, εξαφανισμένος ή ο κανένας. Ο σύζυγος λοιπόν θα είναι εκεί, αναλαμβάνοντας το δικό του ρόλο σε αυτό το έργο, έχοντας το δικό του μερίδιο συμμετοχής αηδιάζοντας ίσως και αυτός τις βρωμερές πάνες. Ενώνοντας τις δυνάμεις τους η ζωή και η καθημερινότητα με το νεοφερμένο μέλος της οικογένειας σαφώς θα γίνει πιο εύκολα διαχωρίσιμη. Αυτό επιτάσσει η θεωρία.


Και τότε γεννιέται το μωρό και ως φυσικά αναμένεται, τα πράγματα είναι σκούρα και δύσκολα. Ο σύζυγος είναι παρών, όπως το περιμένει η μητέρα, και παρέχει κάθε στήριξη και βοήθεια. Και όμως... Η μητέρα νιώθει θυμό, πολύ θυμό. Θυμό για τη πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνει με το μωρό, αλλά και προς εκείνον. Κυρίως προς εκείνον!
Μια νέα μητέρα μπορεί να υποφέρει από επιλόχεια κατάθλιψη, η οποία μεγεθύνει ή διαστρεβλώνει καταστάσεις και συναισθήματα, ή μπορεί να είναι εξουθενωμένη από την υπερπροσπάθεια του πρώτου καιρού με το μωρό, ο μέγας θυμός όμως προς τον σύζυγο δεν είναι απλά μια απόρροια της κούρασης, ούτε ακόμη και μιας κατάθλιψης. Ποια μικρομάνα δεν έχει νιώσει να της ανεβαίνει το αίμα το κεφάλι, δεν έχει νιώσει την πικρία να την πνίγει στο λαιμό σαν οξύ, δεν έχει νιώσει να γεμίζουν τα μάτια της με δάκρυα θυμού κάθε φορά που εκείνος βγαίνει από την πόρτα για να πάει στη δουλειά ή για να πάει στο super market ή για να πάει οπουδήποτε, με εκείνη την άνεση που του χαρίζουν τα ελεύθερα-από-μωρά-χέρια τους; «Ίσως να πάω και για ένα κούρεμα» ή «Θα περάσω από τη ΔΕΗ να πληρώσω το λογαριασμό καθώς θα πηγαίνω στη δουλειά» ή «Μου είπαν για ένα νέο καφέ εδώ κοντά, λέω να περάσω μια βόλτα. Θέλεις να σου φέρω έναν ωραίο καπουτσίνο;» ή «Αν χρειάζεσαι κάτι πάρε με τηλέφωνο, ναι; Σ'αγαπώ πολύ... Καλημέρα» ... και κλείνει πίσω του την πόρτα. Το καθίκι...

 

Εκείνος μπορεί με μια εκνευριστική φυσικότητα να βγει από την πόρτα και να φύγει, να πάει οπουδήποτε, εντελώς αδέσμευτος, χωρίς φορτίο, χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσει. Είναι ελεύθερος! Η μητέρα όχι! Εκείνη δεν μπορεί ούτε καν στην τουαλέτα να πάει, χωρίς πρώτα να σκαρφιστεί τα πιο απίθανα και περίπλοκα ώστε να μην ουρλιάξει το μωρό μέσα σε αυτά τα πέντε λεπτά που εκείνη δεν θα βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο. Υπάρχουν μητέρες, που έχοντας αποτύχει να πάνε στην τουαλέτα και το μωρό να μην έχει μελανιάσει από το κλάμα, περιμένουν μέχρι το παιδί να πάρει έναν από τους τρεις δεκάλεπτους υπνάκους της ημέρας και να ξαλαφρώσουν τότε την κύστη τους ή απλά κουβαλάνε το relax με το μωρό μέσα στο μπάνιο και ξαλαφρώνουν την κύστη τους τραγουδώντας ταυτόχρονα σε ένα μοναδικό ρεσιτάλ για έναν λιλιπούτειο θεατή το «είσαι παιδί μου πειρασμός, άι άι άι άι άι...». Εάν θέλει δε να πάει έστω και μέχρι το φούρνο της γειτονιάς σε απόσταση μισού ακριβώς τετραγώνου, πρέπει να καταστρώσει στρατιωτικού σχέδιο-μανούβρα, έτσι ώστε η ηρωική έξοδος της να ταιριάξει απόλυτα με το πρόγραμμα του ύπνου και των γευμάτων του μωρού, με τα αποθέματα σε πάνες και σιδερωμένων ρούχων του και να είναι σε απόλυτη ευθυγράμμιση με όλα τα ορατά και αόρατα άστρα του γαλαξία μας. Η μητέρα δεν είναι ελεύθερη και της κακοφαίνεται η ελευθερία του συζύγου, τόσο που θυμώνει. Μερικές φορές δεν είναι ξεκάθαρο ότι θυμώνει με τον σύζυγο, με το εαυτό της, με την παλιοκοινωνία ή το σύμπαν και με όλα. Συνήθως της αρκεί και τη βολεύει να θυμώνει με εκείνον.

 

Σίγουρα θα υπάρχουν και μελέτες που θα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο μεγάλος θυμός μητέρας προς σύζυγο είναι μια πραγματικότητα. Η εξήγηση είναι απλή και ουχί απλοϊκή. Υπάρχει μια ανισοκατανομή στις γονεϊκές υποχρεώσεις στα περισσότερα ζευγάρια. Οι μητέρες επωμίζονται σχεδόν όλες αυτές τις υποχρεώσεις, από τις μεγαλύτερες έως τις φαινομενικά ασήμαντες: από τα ραντεβού στον παιδίατρο για τα εμβόλια, τα ml του γάλακτος που θα πιει το μωρό, τη συχνότητα και το χρώμα των κενώσεων, το νούμερο των παπουτσιών, αργότερα τις λεπτομέρειες της σχολικής ζωής του παιδιού. Οι περισσότεροι άντρες ούτε καν σκέφτονται τι γλυκάκι να κεράσει το παιδί στο σχολείο για τη γιορτή του ή ποια πάνα είναι η πιο κατάλληλη ή πότε πρέπει να πάει για πρώτη φορά στον οδοντίατρο ή ότι πρέπει να μαζέψει από κάτω το παπούτσι της Barbie, για να μην χαθεί και ξεσπάσει θύελλα γκρίνιας στο σπίτι. Η μητέρα είναι η κινούμενη εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse της οικογενειακής ζωής και ο μπαμπάς μάλλον είναι κάτι σαν prospectus. Παρόλα αυτά η ανισοκατανομή των ευθυνών δικαιολογεί το ξέσπασμα του μεγάλου θυμού;

 

Ο σύζυγος – θα ισχυρίζονταν οι άντρες αναγνώστες – δεν ενεργεί κακόβουλα ούτε με υστεροβουλία όταν φεύγει να πάει στη δουλειά. Ούτε ότι εσκεμμένα δεν συγκρατεί πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του μωρού ή τις εκκρεμότητες του νοικοκυριού ή πότε έχουν μπαλέτο και ταεκβοντο τα παιδιά για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Ούτε ότι κάνει συνειδητή προσπάθεια για να απαξιώσει τις δυσκολίες που περνά η μητέρα, με το να παραπονιέται για το πόσο εξουθενωμένος είναι ο ίδιος. Προφανώς και αντικειμενικώς και αναμφισβήτητα η μητέρα θα είναι πάντα η πιο κουρασμένη. Επομένως;

 

Είτε μας αρέσει, είτε όχι μάλλον δεν φταίνε οι άντρες που οι γυναίκες επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος των ευθυνών για τα παιδιά. Ας κατηγορήσουμε τον σύζυγο αν μας βολεύει, αλλά δεν θα ήταν δικαιότερο να κατηγορήσουμε ίσως την πατριαρχική μας κοινωνία; Ή ακόμη δικαιότερο να κατηγορήσουμε τον τρόπο που είναι οργανωμένη η οικογενειακή ζωή στον δυτικό κόσμο ή ακόμη και την ίδια τη φύση που φρόντισε οι γυναίκες να είναι από την Αφροδίτη και οι άντρες από τον Άρη. Εάν ο σύζυγος μπορούσε να θηλάσει, εάν δεν δούλευε, εάν είχε «μητρική» και όχι «πατρική» αντίληψη ως γονέας, εάν η μητρότητα είχε λιγότερα βάρη, εάν οι μαμάδες μεγάλωναν με διαφορετικά κριτήρια τους κανακάρηδες τους και άρα μέλλοντες μπαμπάδες, εάν... εάν .... εάν, τότε δεν θα υπήρχε ο μεγάλος θυμός.

 

Μεταξύ μας, όταν θυμώνει η μητέρα με τον σύζυγο, στην πραγματικότητα θυμώνει για τις δυσκολίες της μητρότητας και γιατί το μεγαλύτερο μερίδιο στην φροντίδα των παιδιών έχει πέσει στους ώμους τους εδώ μερικές χιλιάδες χρόνια στην ιστορία του ανθρώπου, όταν ο άντρας αποφάσισε (ή εξαναγκάστηκε από τη μητέρα που επέλεξε τη «θαλπωρή» της σπηλιάς για την ίδια και το μωρό της) να ξεκινήσει το κυνήγι. Το στερεότυπο της μητέρας-τροφού-τα-κάνω-όλα-συμφέρω έχει σφηνωθεί για τα καλά στον εγκέφαλο ή στο dna του είδους μας και πιθανά ούτε η λοβοτομή (και στα δύο φύλα) να το ξεκολλούσε αποτελεσματικά.

 

Αν θυμώνετε με τον σύζυγο γιατί αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της μητρότητας, αναλογιστείτε αν ανταποκρίνεται επαρκώς στις απαιτήσεις της πατρότητας. Αν παίρνει καλό βαθμό σε αυτό και εάν σας κάνει κάπου κάπου και ένα γενναίο μασάζ ποδιών, τότε θεωρείστε ότι έχει εξιλεωθεί ως εκπρόσωπος της συνομωταξίας των συζύγων που δεν γεννήθηκαν-ανατράφηκαν για να παραστήσουν τις μαμάδες.

 


 



 

✎ Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions



 

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Οικογένεια και σχέσεις

Λένε ότι ως μαμά μπορώ να τα καταφέρω άριστα με την

...

Οι άνθρωποι που εργάζονται με ηλικιωμένους μπορούν να

...

"Πρόσεχε τον άνθρωπο που κάνει υπομονή. Μια

...

...γιατί πολύ «απλά», ο παππούς πέθανε. Δεν «έφυγε»,

...

Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι όλες θεωρούμε ότι έχουμε έναν

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom