Ο σεβασμός αποτελεί προϋπόθεση για όλες τις σχέσεις | της Νάσιας Μανιά

Γράφει:
Ο σεβασμός αποτελεί προϋπόθεση για όλες τις σχέσεις | της Νάσιας Μανιά

Πραγματικά είναι πολύ ωραίο να ξαναβρίσκεσαι με παλιούς φίλους, μεγάλες παρέες, να θυμάσαι τα χρόνια της παιδικής αθωότητας. Τότε που όλα ξεκίναγαν και τέλειωναν με παιχνίδι και χαμόγελο. Οι κανόνες της παρέας ήταν πολύ απλοί, αλλά όποιος δεν τους τηρούσε, συνήθως έμενε έξω από τα καθημερινά δρώμενα. Έπρεπε να κρατάς μυστικά, να είσαι δίκαιος στο παιχνίδι, να συνεργάζεσαι καλά κτλ. Η καθημερινή επαφή στο σχολείο βοήθαγε την κατάσταση κι ακόμη και οι πιο δύσκολοι χαρακτήρες γινόντουσαν ένα με την ομάδα.

Τα χρόνια πέρασαν, και περίπου 3 δεκαετίες μετά και με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, να τα αιτήματα φιλίας, να οι χαρές, να οι σχολικές φωτογραφίες να βγαίνουν στη φόρα. Για κάποιους ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. H οικειότητα και οι ερωτήσεις ήταν τέτοιες, σαν να έδινες συνέντευξη για δουλειά, εννοείται όχι από τους πολλούς, αλλά από «λίγους και καλούς».

Κι άρχισαν να βγάζουν αναρτήσεις που έβλεπες ότι με το πέρασμα του χρόνου έχετε πάρει τόσο διαφορετικούς δρόμους που ούτε από ευγένεια δεν μπορείς να πατήσεις το ρημαδιασμένο το «like» . Εσένα σου φαίνεται φυσιολογικό, τώρα, και λες πως αν δε σου αρέσει κάτι δεν προσποιείσαι. Κι εγώ μαζί σου, έλα όμως που υπάρχουν μερικοί που επειδή απλά διαφέρουν οι προτιμήσεις, η αισθητική και οι απόψεις σου σε βάζουν στην μαύρη λίστα. Κι αρχίζουν να σε σχολιάζουν αρχικά με σπόντες μέχρι που έρχεται μια μέρα και βλέπεις πως αυτός που σου έστειλε αίτημα φιλίας κάπου, κάπως, κάποτε σε διέγραψε, γιατί δεν του κάνεις «like» τις αναρτήσεις!

Λέγαμε κάτι πολύ ωραίο μικρά τραβώντας με δύναμη δεξιά κι αριστερά τα μάγουλά μας: «Να κλάψω ή να γελάσω»; Πώς απαιτεί κάποιος που δεν έχει ιδέα ποια είμαι και ποια η πορεία ζωής που έχω διανύσει αυτές τις δεκαετίες να συμπεριφέρομαι όπως απαιτεί ο εγωισμός του;

 

Κι έχει και συνέχεια το έργο και ανομάζεται «Απόπειρα συνάντησης παιδικών φίλων» . Εκεί, λοιπόν, η ιστορία απέδειξε σε δυο αντίστοιχες απόπειρες, πως δεν δικαιούται κανείς να δουλεύει σ/κ, ούτε να προκύψει κάτι έκτακτο, ούτε τίποτε.
Η πρώτη απόπειρα έγινε με προσπάθεια οργάνωσης 10-15 μέρες πριν και εννοείται απέτυχε, αφού πλέον κανονίζουμε σε μηνιαία βάση το πρόγραμμά μας, όχι όλοι, εμείς οι παράξενοι. Εμείς οι παράξενοι που έχουμε δουλειές και χόμπυ και σεμινάρια, κι όλα αυτά τα σιχαμερά πράγματα και συνήθειες στην καθημερινότητά μας, λειτουργούμε με μηνιαίο πλάνο για να τα προλαβαίνουμε όλα όσα πρέπει κι όλα όσα επιθυμούμε να κάνουμε... Τι παραξενιά κι αυτή, πια!

Πρόσφατα έγινε κι η δεύτερη απόπειρα συνάντησης κι είχα μεγάλη επιθυμία να παρευρεθώ, μιας και είχα ένα μήνα μπροστά μου να το προγραμματίσω. Και πλησιάζει η ημερομηνία κι έρχεται η ερώτηση λίγες μέρες πριν, αν όλοι θα τα καταφέρουμε. Και λέω πολύ φυσιολογικά, ότι ίσως να μου προέκυπτε δουλειά, ελ.επαγγελματίας είμαι... Χα χα χα! Τι τόλμησα κι εγώ να πω...ξαναμπήκα σε μαύρη λίστα, άρχισαν υπονοούμενα, λίγο υποτιμητικά και προσβλητικά, όχι για μένα βέβαια, αλλά για εκείνον που τα εξέφραζε, μιας και το πρόβλημα ήταν όλο δικό του, εγώ απλά βρέθηκα μπροστά του με μια αφορμή. Κάθε τι που έλεγα από κει και πέρα σχολιαζόταν απ' τον συγκεκριμένο, κι έτσι εννοείται, χωρίς να λογομαχήσω μαζί του, μιας και δεν είχα εγώ το πρόβλημα, πήρα την απόφαση να μην πάω σε καμιά συνάντηση. Αυτή η συνάντηση, όμως, δεν έγινε ποτέ.

 

Ο χρόνος έχει μεγάλη αξία κι ακόμα μεγαλύτερη το πώς και με ποιους επιλέγουμε να τον περνάμε. Αν κάποιος ίσως δεν έχει δεχτεί σεβασμό στη ζωή του, να μην μπορεί να τον εκφράσει, δεν κρατάω κακία, απλά επιλέγω να βάζω στη ζωή μου ανθρώπους που σέβονται τον εαυτό τους αρχικά, κι έπειτα όλους τους άλλους. Κι ανθρώπους που είναι ευγενείς, με καλά αισθήματα που δεν ψάχνουν λόγους να αρπαχτούν και να υποτιμήσουν τους γύρω τους και τον τρόπο ζωής τους. Το διαφορετικό δεν σημαίνει ότι είναι και λάθος, είναι απλά διαφορετικό, ας το δεχτούμε κάποτε, επιτέλους! Δε χρειάζεται κριτική, δε βοηθάει πουθενά. Αν θελήσω κριτική θα τη ζητήσω από κάποιον που ξέρει ποια είμαι κι έχει εικόνα της πορείας των 30 ετών που έκανα μέχρι να εμφανιστείς εσύ «κε. Ξερόλα». Συνέχισε εσύ τη ζωή σου κι άσε κι εμένα να συνεχίσω τη δική μου! Καληνύχτα, λοιπόν, κι όνειρα γλυκά, φίλε μου!

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Νάσια Μανιά

Ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός, γιατρός, ψυχολόγος, δημοσιογράφος (ναι, καμία σχέση) πάντως σίγουρα κάτι που θα είχε επαφή με κόσμο, επικοινωνία. Τελικά σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων & marketing, δούλεψε σε πολυεθνική για αρκετά χρόνια, έκανε παράλληλα MBA, και μετά άφησε τον ιδιωτικό τομέα για να καταφέρει να έρθει πιο κοντά στον τρόπο ζωής που επιθυμεί κάνοντας κάτι δικό της. Ασχολείται με την εμπορική και στρατηγική ανάπτυξη επιχειρήσεων, και at the moment, με την προσωπική της ανάπτυξη! Δεν το' χει καταφέρει ακόμη, όμως βρίσκεται σε καλό δρόμο και περίοδο μεγάλων αλλαγών. 

Top5
Οικογένεια και σχέσεις

Λένε ότι ως μαμά μπορώ να τα καταφέρω άριστα με την

...

"Πρόσεχε τον άνθρωπο που κάνει υπομονή. Μια

...

...γιατί πολύ «απλά», ο παππούς πέθανε. Δεν «έφυγε»,

...

Οι άνθρωποι που εργάζονται με ηλικιωμένους μπορούν να

...

Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι όλες θεωρούμε ότι έχουμε έναν

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom