(1 Ψήφος)

Μου χρωστάς ένα απόγευμα | της Ζωής Κουρουνάκου

Μου χρωστάς ένα απόγευμα | της Ζωής Κουρουνάκου

 

«Μου χρωστάς ένα απόγευμα!», σου φωνάζει και κλείνει την πόρτα του δωματίου της με φόρα. Και δεν είναι μόνο ένα απόγευμα, θέλει να σου ουρλιάξει. Όλα τα απογεύματα είναι δικά μου. Όλα! Και πώς τολμάς να πηγαίνεις σε παιδότοπο με τον μικρό, και τι σημαίνει ότι εκείνος δεν είχε σχολείο και πήρες άδεια για να κάτσεις μαζί του; Και εγώ γιατί να είμαι σχολείο ενώ εκείνος σε χαίρεται μεσοβδόμαδα; Και σιγά μην κάτσω να διαβάσω, ενώ εσύ είσαι στα μαγαζιά μαζί του.

«Μου χρωστάς ένα απόγευμα!» και στο φωνάζω μπας και καταλάβεις ότι ζηλεύω που δεν είσαι αποκλειστικά δική μου. Και ξέρεις, πονάει αυτό! Και δεν μπορώ να στο παραδεχτώ γιατί θυμώνεις μαζί μου. Δεν μπορείς να με καταλάβεις! Κανείς δεν με καταλαβαίνει! Γι’ αυτό και εγώ σου θυμώνω περισσότερο και θα σε κάνω να νιώσεις τύψεις που ξόδεψες την άδεια σου για να είσαι μαζί του και όχι μαζί μου! Το ξέρω ότι σε στεναχωρεί που στο φωνάζω, ούτε και φταίει ο μικρός, αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω μαμά μου! Ζηλεύω το κάθε λεπτό μακριά σου! Και μην ακούω αηδίες για προεφηβία και βλακείες! Απλά ζηλεύω μαμά! Απλή παιδική ζήλεια!


«Μου χρωστάς ένα απόγευμα!»

Ακούς; Ένα ολόκληρο απόγευμα!

 


Όλη μου την ζωή, σου χρωστάω ψυχή μου. Όχι μόνο ένα απόγευμα… Μακάρι να μπορούσα να σου πάρω τον θυμό και να σε γαληνέψω. Μου είναι δύσκολο να καταλάβω τη ζήλια σου. Δεν ξέρω πώς να σε κάνω να την αποβάλεις. Δεν μπορεί να ζηλεύεις ένα απόγευμα που δεν το πέρασα μαζί σου. Δεν έχει νόημα να στεναχωριέσαι που αφιέρωσα ένα απόγευμα αποκλειστικά στον μικρούλη που φιλοξενούμε. Έχει ανάγκη και εκείνος να νοιώσει την ζεστασιά μιας μαμάς γιατί του λείπει η δικιά του. Δεν έχει τίποτα εκείνος γλυκιά μου και στο εξηγώ τόσες φορές. Μη θυμώνεις, με πονάει. Είναι κρίμα να πικραίνεσαι γι’ αυτό.


- «Τι θέλεις να σου φτιάξω να φας;». Ανοίγεις την πόρτα του δωματίου της.
- «Μαμά σε πόσες εβδομάδες έρχονται τα Χριστούγεννα; Πότε θα γράψουμε τα γράμματα στον Άγιο Βασίλη; Εγώ θα γράψω και για τον μικρό που δεν ξέρει να γράφει!»

Κάθεσαι δίπλα της στο κρεβάτι και την αγκαλιάζεις.

Όλα τα απογεύματα της ζωής μου είναι δικά σου ψυχή μου, ακόμα και όταν δεν είμαι δίπλα σου….
Εσύ έχεις εμένα.

 

 

*Η φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών είναι δοκιμασία για τα παιδιά μιας οικογένειας. Το συναίσθημα της ζήλιας είναι αναπόφευκτο. Το μόνο «φάρμακο» για αυτήν την ζήλια είναι η αγάπη. Η φιλοξενία είναι ένα μπαούλο συναισθημάτων. Ένας πολύτιμος θησαυρός και μάθημα ζωής. Η ζήλια δίνει την θέση της στο μοίρασμα, στην αγκαλιά, στην ενσυναίσθηση. Και τούμπαλιν.

 

 

 

Διαβάστε επίσης:

"Δεν έχω τίποτα..." | της Ζωής Κουρουνάκου

 

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what! Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της. Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Top5
feelings

 

Ήταν η δεύτερη φορά που σε έβλεπα.

...

 

«Την έβαλε κανείς με το ζόρι να γίνει

...

 

Σου χαρίζω μια καρδούλα κίτρινη για να

...

 

Δεν έχω φίλους. Είναι

...

 

Η αγάπη είναι ένα είδος « δεσμού » που

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana