(4 ψήφοι)

Δεν έχω τίποτα... | της Ζωής Κουρουνάκου

Δεν έχω τίποτα... | της Ζωής Κουρουνάκου

 

«Δεν έχω τίποτα εγώ» ψελλίζει σε μια κρίση απώλειας ενός από τα δεκάδες παιχνίδια που του έχεις χαρίσει τους τελευταίους μήνες που μένει μαζί σου…

«Δεν έχω τίποτα εγώ», λέει με τρεμάμενη φωνή και νιώθεις τον λυγμό που βγαίνει. Και δεν εννοεί το παιχνίδι που έχασε. Μακάρι να εννοούσε αυτό. Εννοεί τη μαμά του…
Αυτή που κάποιοι άλλοι έκριναν ότι δεν μπορεί να τον έχει κοντά της.
Αυτή που πέρασε τη φρίκη του πολέμου, τη φρίκη ενός προσφυγικού καμπ με δύο μωρά παιδιά.
Αυτή που λύγισε και δεν μπόρεσε να φροντίσει τα παιδιά της γιατί δεν μπόρεσε να φροντίσει και την ψυχική της υγεία.

«Δεν έχω τίποτα» σου λέει και εννοεί τη μητέρα που βλέπει πλέον με το σταγονόμετρο, όταν το επιτρέπουν οι κοινωνικοί λειτουργοί, ο εισαγγελέας, η ψυχολογική της κατάσταση, ο κακοποιητικός σύζυγος που εμφανίζεται αραιά και πού αλλά που δεν θυμάται καν το όνομά του ο μικρός.

Εννοεί αυτή τη γλυκιά παρουσία που δεν μπορεί πλέον να επικοινωνήσει μαζί της χωρίς ξεναγό γιατί έμαθε να μιλάει στα ελληνικά πριν αρχίσει να μιλάει στα αραβικά.

«Δεν έχω τίποτα» σου λέει και συνειδητοποιείς το κενό που πρέπει να καλύψεις, που δεν καλύπτεται από τις κούτες παιχνίδια, τα ωραία ρούχα και παπούτσια, τα φαγητά και τα γλυκά που έχει σε αφθονία που δεν τα είχε ποτέ στα 5 χρόνια της ζωής του.

«Δεν έχω τίποτα» σου λέει και ας πήγες μαζί του διακοπές το καλοκαίρι. Τι κι αν ξεκίνησε κολυμβητήριο και πλατσουρίζει στην πισίνα με το σκουφάκι του και γελάει με χαρά. Τα μάτια του είναι πάντα με αυτή την αχνή θλίψη.

«Δεν έχω τίποτα» και ας πηγαίνω σχολείο, και ας μου έκανες γενέθλια με pop cakes, πλαστελίνες, kinder έκπληξη, τούρτα Macqueen και δώρο το μεγάλο αμάξι με το τηλεχειριστήριο.

«Δεν έχω τίποτα εγώ» και ο λυγμός ακούγεται κραυγή στα αυτιά σου.

«Κρυώνεις;» τον ρωτάς.
Κουνάει το κεφάλι.
Ανοίγεις την εσάρπα σου, την τυλίγεις γύρω του και μένετε καθισμένοι αγκαλιασμένοι…

Έχεις εμένα…

 

*Η φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Απαιτεί να είσαι μαμά από επιλογή. Να μπορείς να νιώσεις την απώλεια του παιδιού. Να είσαι εκεί να ακούς τον λυγμό του και να αντέχεις το θλιμμένο του βλέμμα. Η φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών είναι μεγάλη υπόθεση. Κρατάς τα σπασμένα κομμάτια του παιδιού να μην γίνουν θρύψαλα στο πάτωμα kαι προσπαθείς να τα κολλήσεις σιγά σιγά…

 

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what! Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της. Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Top5
feelings

 

Ήταν η δεύτερη φορά που σε έβλεπα.

...

 

«Την έβαλε κανείς με το ζόρι να γίνει

...

 

Σου χαρίζω μια καρδούλα κίτρινη για να

...

 

Δεν έχω φίλους. Είναι

...

 

Η αγάπη είναι ένα είδος « δεσμού » που

...

Video of the day

  • BrightSong of the day: Maroon 5 - Girls Like You ft. Cardi B

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana