22.07.2017
(2 ψήφοι)

You will forget

You will forget

 

Ξεχνάς. Ναι, ξεχνάς.

Ζεις χρόνια ολόκληρα, ατελείωτα, έχοντας σαν κύριο μέλημα τις δοσολογίες, τα ονόματα των φαρμάκων, τις φυσιολογικές τιμές των εξετάσεων, τις αφύσικες τιμές τις δικές σου.
Λες, αποκλείεται ποτέ να ξεχάσω πως γίνεται η puregon, η menopur, η ηπαρίνη.
Λες, αποκλείεται ποτέ να ξεχάσω την αίσθηση του πρωϊνού τρυπήματος στη κοιλιά.
Μετράς, ήταν πολλές... άπειρες. Χάνεις το μέτρημα και σταματάς να μετράς. Σαν να έκανες για πάντα αγωγή, σαν να αποτελεί ένα μέρος του πρωϊνού σου. Ο καφές, το κουλούρι και η ένεση παραδίπλα.
Παθαίνεις μια σχέση εξάρτησης, θαρρείς πως σου λείπει όταν η αγωγή ολοκληρώνεται.
Πως κάτι δεν έχεις κάνει σωστά, κάτι έχεις ξεχάσει να κάνεις, όταν τις σταματάς.

Και μετά αρχίζει ο γολγοθάς των μετρήσεων της αναμονής. Κάνεις τον γιατρό του εαυτού σου, μετράς θερμοκρασία, κοιτάς το σώμα σου, διαβάζεις άπταιστα τα σημάδια, μπαίνεις στα fora και έχεις ταυτιστεί με δεκάδες γυναίκες με ίδια συμπτώματα. Στο τσακίρ κέφι μετράς και μια προγεστερόνη και αρχίζεις να συνομιλείς με τον εαυτό σου. Είναι ψηλή, είναι χαμηλή, συγκρίνεις με τις προηγούμενες, την γκουγκλάρεις στο ιντερνετ. Χαίρεσαι, λυπάσαι, ξανά χαίρεσαι, αρχίζεις τα κλάματα, απογοητεύεσαι και πάλι από την αρχή.

Μετά έρχεται η στιγμή που τα καταφέρνεις. Γιατί, να ξέρεις, πάντα τα καταφέρνεις. Όσοι δεν τα καταφέρνουν είναι αυτοί που σταμάτησαν να προσπαθούν, μου είπε κάποτε ο Χρήστος, ο γιατρός μου. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Αποκτάς το παιδί σου και αρχίζεις να ασχολείσαι με άλλα νούμερα. Αυτά του ύψους, του βάρους, τις κουταλιές, τις γουλιές.

Και όσο περνάει ο καιρός αρχίζεις να λησμονείς.
Σε ρωτάνε «εσύ που έκανες τόσες, πες μου, τι πιστεύεις για το τάδε αποτέλεσμα αυτής της εξέτασης» και εσύ μένεις άφωνη. Προσπαθείς να θυμηθείς την εξέταση, τις φυσιολογικές της τιμές και τις αφύσικες τις δικές σου. Μα δεν μπορείς. Και απορείς.

Είναι ποτέ δυνατόν; Εγώ που ζούσα κάθε μέρα σε έναν κυκεώνα αποτελεσμάτων και νούμερων. Εγώ που είχα κάνει excel με όλες τις τιμές των εξετάσεων μου. Εγώ που έλεγα πως όλη μου τη ζωή θα θυμάμαι τον ακριβή αριθμό εκείνης της προγεστερόνης που πήρα στις 25 Απριλίου του 2010 γιατί ήταν ο αριθμός που με έκανε να ελπίζω.


Κι όμως ΕΣΥ ξέχασες. Επιτέλους ξέχασες γιατί απλά δεν ήθελες πια να θυμάσαι.

Και αφού ξέχασες εσύ θα μπορούν να ξεχάσουν όλες.
Όλες αυτές οι γυναίκες που τώρα νιώθουν παγιδευμένες μέσα σε εξετάσεις και νούμερα. Εκείνες που ορκίζονται πως δεν θα ξεχάσουν ποτέ.

Θα ξεχάσουν. Αλλά όχι και τα συναισθήματα. Όχι όλα. Όχι αυτά που τις σημάδεψαν.

Σάμπως εσύ δεν θυμάσαι πως απαραίτητη συνθήκη για την πρωινή σου ηπαρίνη ήταν να έχεις ανοιχτή την τηλεόραση στον Παπαδάκη, στον Αντέννα, γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο σου αποσπούσε την προσοχή από το τσίμπημα που τόσο φοβόσουν;

Σάμπως εσύ δεν θυμάσαι την πρώτη φορά που πήγες στα κεντρικά του ΙΚΑ για να πάρεις τα φάρμακα; Με τον μπαμπά και τη μαμά σου. Στο αυτοκίνητο του πατέρα σου. Οι γονείς σου μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων για να σε κάνουν να μην σκέφτεσαι, αλλά εσύ βυθισμένη στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και στις σκέψεις σου σκεφτόσουν μόνο μια λέξη «εξωσωματική». Ήταν η πρώτη κρυάδα, η πρώτη σου φορά, προσπαθούσες να το αποδεχτείς. Μήπως είχες και άλλη επιλογή;

ΑΛΛΑ θα ξεχάσουν εξετάσεις, αριθμούς, αποτελέσματα. Θα αρχίσουν να μπερδεύουν ημερομηνίες, ονόματα γιατρών.
Θα θυμούνται πάντα το πώς ένιωσαν όταν επιτέλους τα κατάφεραν. Θα θυμούνται πάντα, ως τον θάνατο τους, την πρώτη στιγμή που αντίκρισαν το μωρό τους, που το πήραν αγκαλιά. Θα θυμούνται πάντα την ημέρα της γέννας τους. Όλα αυτά που έγιναν εκείνη την ημέρα σβήνουν ως δια μαγείας όλα τα επώδυνα προηγούμενα.


Keep walking girls. Και σας υπόσχομαι, πως όταν γεννηθεί το δικό σας μωρό θα ξαναγεννηθείτε μαζί του. Και η ζωή εκείνη θα μοιάζει με ζωή προηγούμενη. Που δεν μπορείτε να αφήσετε ποτέ πίσω σας, αλλά δεν σας αφορά πια. Και κυρίως, δεν σας πληγώνει πια.

 

 


Διάβασε επίσης:

Ο δικός μου πόνος σήμερα, η δική σου ελπίδα αύριο

Θαύματα γίνονται, αρκεί να το πιστέψεις

Το δικό μου θαύμα της ζωής...

45, είναι θετικό!

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε …Γιορτή!


 

 

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
feelings

 

Ήταν η δεύτερη φορά που σε έβλεπα.

...

 

«Την έβαλε κανείς με το ζόρι να γίνει

...

 

Σου χαρίζω μια καρδούλα κίτρινη για να

...

 

Η αγάπη είναι ένα είδος « δεσμού » που

...

 

Κι έτσι ο χρόνος πήρε πάλι τη

...

Video of the day

  • Charlie Puth - Attention | Bright Song of the day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana