04.05.2017
(4 ψήφοι)

Κραυγή για όσα έπνιξες, για όσα καταδίκασες, για όσα στερήθηκες

Γράφει:
Κραυγή για όσα έπνιξες, για όσα καταδίκασες, για όσα στερήθηκες

 

Είναι φορές που ακούς μέσα στην απόλυτη ησυχία του σπιτιού μια περίεργη κραυγή και σου είναι δύσκολο να εντοπίσεις από πού προέρχεται. Ανοίγεις το παράθυρο, προσπαθείς να αφουγκραστείς.. Tίποτα... Mόνο η βουή του δρόμου.

Kλείνεις το παράθυρο κι έρχεται πάλι εκείνη η κραυγή στ’ αυτιά σου. Ανοίγεις την πόρτα, ξανά σιωπή... Κλείνεις την πόρτα. Να τη πάλι. Απορείς. Φοβάσαι. Ανατριχιάζεις.. Πηγαίνεις στο μπάνιο, ρίχνεις μία χούφτα νερό στο πρόσωπό σου. Κοιτάζεις τον καθρέφτη βαθιά. Η κραυγή γίνεται πιο επίμονη. Σηκώνεις τα μάτια με κόπο και ξανακοιτάζεις τον καθρέφτη. Και τότε συνειδητοποιείς ότι αυτή η κραυγή έρχεται από μέσα σου, από τα μύχια της ψυχή σου..


Είναι κραυγή για όσα έπνιξες, για όσα καταδίκασες, για όσα στερήθηκες, για όσα προσπάθησες να κοιμίσεις... και τα ονόμασες -σχεδόν τα βάφτισες-με μία λέξη απλή και συνάμα περίπλοκη, υπομονή. Αιτιολογία ή δικαιολογία βρήκες. Τα παιδιά, ο γάμος, η οικογένεια, ο κόσμος... Πίστευες πως δε θα ξυπνήσουν, εκείνα όμως ξύπνησαν και θέριεψαν. Και να ‘σαι τώρα μπροστά στη βιτρίνα του καθρέφτη σου, μόνη, χωρίς δικαιολογίες. Εσύ, ο καθρέφτης κι αυτή η κραυγή.


Είναι φορές που στο όνομα της οικογενειακής ή συζυγικής ζωής πιστεύουμε ότι «έχουμε το δικαίωμα» να καταπιέσουμε τις δικές μας ανάγκες , να τις υποχρεώσουμε σε απόλυτη σιωπή ή να τις παραβλέψουμε . Μα προφανώς το έχουμε. Εμείς θα το αποφασίσουμε. Αρκεί αυτό να είναι μία απόφαση που πηγάζει από μέσα μας, να γίνεται φυσικά και αυθόρμητα, να μην είναι για εμάς κόπος, συμβιβασμός ή μεγάλη θυσία.

Αν αυτό μας κοστίζει και μας κάνει να ασφυκτιούμε, προφανώς και δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε στον εαυτό μας. Θα το κάναμε άραγε σ’ άλλον άνθρωπο; Μάλλον, θα το σκεφτόμασταν αρκετά και αν η λογική προείχε, η απάντηση θα ήταν σίγουρα αρνητική. Γιατί, λοιπόν, να το κάνουμε στον εαυτό μας;


Είναι σπουδαίο ταξίδι η μητρότητα και ακόμα πιο σπουδαίο η οικογένεια. Σε γεμίζουν, σε ολοκληρώνουν, σε μεταμορφώνουν. Αρκεί σ’ όλο αυτό το ταξίδι να μην ξεχνάμε να φοράμε πρώτα τη δική μας μάσκα οξυγόνου και στη συνέχεια της υπόλοιπης οικογένειας. Ν’ ακούμε, να αγαπάμε και να σεβόμαστε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Να τρέφουμε την ψυχή μας με παραστάσεις, ταινίες, βιβλία, ταξίδια, εμπειρίες. Να φροντίζουμε το σώμα μας, να κάνουμε όνειρα που αφορούν μόνο εμάς, να δίνουμε δύναμη στο μυαλό μας να ταξιδέψει. Ν’ ακούμε τις φωνές μέσα μας πολύ πριν γίνουν κραυγές και να προσπαθούμε να δίνουμε σ’ αυτές τη διέξοδο για να βγουν έξω και να μετατραπούν σε δύναμη, αγάπη, δημιουργία.

 

 

 

Διαβάστε επίσης:

► Ευτυχισμένη μαμά

► Εσύ η σημαντική

 



 Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions



 

Ελένη Λάμπου

Η Ελένη σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή. Κάπου εκεί άρχισε να παρατηρεί, να διαβάζει πολύ και στη συνέχεια να γράφει. Αναθεώρησε όμως και ξεκίνησε να γράφει και αλλιώς, όταν άρχισε ν’ απαντά στη λέξη «μαμά» που άκουγε, συχνά πια, από το στόμα του Δημήτρη και της Κωνταντίνας. Είναι εκπαιδευτικός, ζει στην όμορφη Νέα Σμύρνη και ελπίζει πάντα για το καλύτερο.

Top5
feelings

 

Ήταν η δεύτερη φορά που σε έβλεπα.

...

 

Σου χαρίζω μια καρδούλα κίτρινη για να

...

 

«Την έβαλε κανείς με το ζόρι να γίνει

...

 

Η αγάπη είναι ένα είδος « δεσμού » που

...

 

Κι έτσι ο χρόνος πήρε πάλι τη

...

Video of the day

  • Luis Fonsi - Despacito ft. Daddy Yankee | BrightSong Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana