30.06.2014
(6 ψήφοι)

Τα μύρια όσα και τα νεύρα κρόσσια | The Boss

Γράφει:
Τα μύρια όσα και τα νεύρα κρόσσια | The Boss

Είμαι πλέον -στατιστικά- στο δεύτερο μισό της ζωής μου και πρέπει να αρχίσω να παραδέχομαι ορισμένα πράγματα που σε όλους γύρω μου είναι προφανή, αλλά σε μένα όχι. 'Ή τουλάχιστον έτσι λέω. Βρίζω πολύ. Και τσαντίζομαι. Και όσο περισσότερο τσαντίζομαι τόσο περισσότερο βρίζω. Κι όσο βρίζω, τσαντίζομαι ακόμα πιο πολύ. Και αυτό ενοχλεί την κόρη μου. Την επηρεάζει. Αυτό με καίει, με τσουρουφλίζει.

Μπορώ να σύρω τα μύρια όσα όταν τα νεύρα μου είναι κρόσσια και το αντίστροφο. Κάποτε σκέφτηκα να καταγράψω με αλφαβητική σειρά δεκάδες πράγματα που με κάνουν να τσαντίζομαι. Από την πρώτη στιγμή το πρωί έως την τελευταία το βράδυ. Όχι για να δω αν μπορώ να μπω στο βιβλίο Γκίνες, αλλά για να ψάξω έναν τρόπο να απομυθοποιήσω σιγά σιγά όλες αυτές τις καταστάσεις. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό στην εφαρμογή. Πρέπει να μπορώ να δαμάσω την εκκωφαντική έκρηξη με την όποια πάω στα κόκκινα, το Big Bang. Και αυτό πρέπει να γίνει κατά περίπτωση.

 

Ξυπνάω το πρωί και δεν αργώ να θυμηθώ τα Θεία, καθώς η άκρη του κρεβατιού επιμένει πεισματικά να πετάγεται μπροστά στο μικρό δάχτυλο του ποδιού μου. «Μετωπική σύγκρουση». Κραυγή. Δεν αισθάνομαι φυσικά διόλου υπερήφανος που μνημονεύω τοιουτοτρόπως τα Θεία και ζητώ την συγνώμη και κατανόησή σας, τουλάχιστον όσο θα διαβάζετε το παρόν πόνημα.

 

Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Παραλιακή. 45 λεπτά ως το γραφείο, για πλάκα. Μέχρι το Φάληρο, όπως και σε εκατοντάδες άλλους Αθηναϊκούς δρόμους, οι κολώνες με τα φώτα στην νησίδα αποτελούν μνημεία τοποθέτησης ιπτάμενων πανό για διαφήμιση τραγουδιστών, εκθέσεων, ψησταριών κλπ. Όταν κάποιος Χριστιανός αποφασίσει να τα αποκαθηλώσει μες στο λιοπύρι ανεβασμένος σε μια σκάλα, κάνει την ευκολότερη για αυτόν κίνηση: κόβει τα σχοινιά. Χρόνια ολόκληρα τα υπολείμματα των σχοινιών στολίζουν τις κολώνες δημιουργώντας στρώσεις από σκονισμένα κομμάτια λουριών που δίνουν την εντύπωση τεράστιων κοκορετσιών καρφωμένων στην νησίδα... Έτσι έχω ονομάσει την Παραλιακή: Η λεωφόρος με τα κοκορέτσια... «Δεν είμαστε λαός... Τα βλέπεις αυτά στο Παρίσι; Όχι...» Νεύρα...

 

Φτάνω στο γραφείο για το 10ωρο κολύμπι. Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Όπως παντού, άνθρωποι όλων των ειδών, να με ρωτούν να τους ρωτώ. Δεν έχω πρόβλημα με κανέναν και, για να πω την politicaly correct μπούρδα που αρμόζει στην περίσταση, «τους σέβομαι όλους». Bull Shit, κοιτάξου στον καθρέπτη γεροξεκούτη... Μπορεί να τους σέβομαι ως ανθρώπους, αλλά όταν μπλέκονται στα πόδια μου και τα κάνουν ρημαδιό, ο σεβασμός πάει περίπατο. Βλέπετε έχω αλλεργία στους βλάκες. Στους ιατρικώς ηλίθιους. Τους ανθρώπους που τους λες εκατό φορές το ίδιο πράγμα και είναι βέβαιο ότι η πατάτα θα ξαναγίνει. Εκείνο το απλανές βλέμμα του βλάκα που αναγάγει την ηλίθια ερώτηση σε μείζον θέμα, με κάνει να πηδάω στο ταβάνι. Είναι αδιανόητη η ικανότητα του βλάκα να επιφέρει την καταστροφή, νομίζοντας ότι «προσφέρει». Horror... Και εγώ ωρυόμενος.

 

Εκείνο όμως που με προβληματίζει και με πληγώνει, είναι όταν τα ξεσπάσματά μου γίνονται μπροστά στο παιδί. Όλα τα παραπάνω, δεν είναι τέτοιες περιπτώσεις, αλλά όταν είμαι στην τσίτα όλη την ημέρα, δεν μπορώ ξαφνικά να είμαι καλόγερος Σαολίν μπροστά στην κόρη μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια περίπτωση, όταν η μικρή είχε αρχίσει να παπαγαλίζει ό,τι άκουγε. Ήμασταν κολλημένοι μέσα στο αμάξι παρκαρισμένοι πίσω από έναν σκουπιδοτενεκέ επειδή ένας στόκος είχε διπλοπαρκάρει. Να προσπαθούμε να βγούμε  -η Ζωή οδηγούσε- , να έχουμε κόψει την κίνηση και εγώ να ανεβάζω θερμοκρασίες, θεωρώντας λανθασμένα ότι η γυναίκα μου δεν έκανε αρκετά γρήγορα.

 

-Παρ'το δεξιά, όλο το τιμόνι!!!
-Τιμόνι, τιμόνι ...
-Ξέρω τι να κάνω!
-Να κάνω, να κάνω...
-Σταμάτα Νίκη να επαναλαμβάνεις!!! Κάτσε να κατέβω κάτω να σε βοηθήσω...

Κατεβαίνω κάτω και τότε ένας τύπος κορνάρει έντονα.

-Τι να κάνω ρε μεγάλε; Δεν βλέπεις πως μας έκλεισε ο μακάκας;;;
-Ο μακάκας, ο μακάκας....

 

Από τότε βέβαια η επανάληψη δεν είναι αυθόρμητη, αλλά έχει γίνει ήδη συνειδητή...

Τα επακόλουθα είναι ευκόλως εννοούμενα...

Λόγια μπροστά στην γιαγιά, κατάρες εγώ από την γιαγιά....

 

Θα αλλάξω. Θα το δείτε. Να, κι αν δείτε, να, κι αν δε δείτε.

 

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο, μια ερώτηση ή να μοιραστούν κάτι δικό τους, μπορούν να το στείλουν εδώ.

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Luis Fonsi - Despacito ft. Daddy Yankee | BrightSong Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom