(15 ψήφοι)

Μη ζητάς ανθρώπινη αγάπη | The Boss

Γράφει:
Μη ζητάς ανθρώπινη αγάπη | The Boss

Ήταν μέσα της δεκαετίας των Ογδόνταζ που λένε, κατά το Αγγλικό 80s, ήμουν γύρω στα 14-15 χρονών, όταν είδα μια ταινία που έμελλε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα σχετικά με την αγάπη, τους ανθρώπους και τα ζώα. Ειδικά τους σκύλους. Ο τίτλος βεβαία, ήταν ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά, αλλά εξαιρετικά πετυχημένη αν αναλογιστεί κανείς την πλοκή του έργου. Και η πλοκή δεν μιλούσε για τίποτε άλλο παρά για την άδολη αγάπη του σκύλου προς τον άνθρωπο και πόσο αδύνατο είναι να βρεθεί τέτοια, στο ανθρώπινο είδος.

Το «Μη ζητάς ανθρώπινη αγάπη» (1977), «White Beam Black Ear» στα Αγγλικά, είναι μια Σοβιετική ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη Στανισλαβ Ροστρόσφκι η οποία μάλιστα ήταν υποψήφια για Οσκαρ Ξενόγλωσσης το 1979. Αναφέρεται στην αγάπη ενός ημίαιμου σκυλάκου για το αφεντικό του και την απίστευτη περιπέτεια του σκύλου να τον βρει όταν αυτός αρρώστησε, μπήκε στο νοσοκομείο και ο σκύλος έμεινε στο δρόμο αδέσποτος. Η επαφή του με τους ανθρώπους στην απίστευτη περιπέτεια του, ήταν είτε γλυκιά είτε πικρή, οι αναφορές στη Σοβιετική κοινωνία της εποχής έντονες και το τέλος άδικο για τον σκυλάκο, που έκανε τα πάντα με έναν μόνο σκοπό: να βρει το φίλο του. Η ταινία με μια λέξη, είναι συγκλονιστική.

 

Όταν λοιπόν, το 2008 η γυναίκα μου επέμενε να υιοθετήσουμε ένα σκυλάκι αδέσποτο και ημίαιμο, δεν ήταν δύσκολο να με πείσει. Είχαμε μεγάλη ανάγκη -εκείνη την εποχή- να διοχετεύσουμε την ήδη διαμορφωμένη γονική μας φροντίδα κάπου, σε ένα ζωάκι, αφού η κόρη μας ήθελε άλλα δυο χρόνια για να έρθει κοντά μας. Το σκυλάκι λοιπόν, περίπου ενάμισι μηνός όταν το πήραμε, το βγάλαμε Χαρά. Θέλαμε κάτι μικρό, εύηχο και να μας γεμίζει...χαρά. Η Χαρούλα είναι από τότε στη ζωή μας, μέλος της οικογένειας, το «πρώτο παιδί» μας και φυσικά τα πάει πλέον πολύ καλά με την κορούλα μας. Όσοι έχουν σκύλο -κυρίως σκύλο- ή και άλλο κατοικίδιο, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ. Όσοι πάλι δεν έχουν, απλώς δεν καταλαβαίνουν. Θα το πω και θα το τονίσω: όπως δεν καταλαβαίνεις τι πάει να πει να είσαι γονιός αν δεν γίνεις, το ίδιο ισχύει και με το σκυλί.

Από την πρώτη στιγμή που ηρθε η Χαρά στο σπίτι, βιώσαμε συναισθήματα πρωτόγνωρα, γιατί το σκυλάκι χωρίς να το ξέρει, παρείχε μια πρώτης τάξεως ψυχοθεραπεία και υποστήριξη σε δυο ανθρώπους που δεν μπορούσαν να γίνουν μέχρι τότε γονείς. Δώσαμε φροντίδα, πήραμε –και παίρνουμε- αφοσίωση. Δώσαμε χάδι, πήραμε –και παίρνουμε- τρυφερότητα, το φοβερό εκείνο βλέμμα «είμαι εδώ μόνο για εσάς». Δε νομίζω ότι χωράνε σε λίγες παραγράφους οι στιγμές που έχουμε ζήσει με την Χαρά. Ούτε το πόσο «ενηλικιωθήκαμε» σε συναισθήματα και απόψεις μαζί της. Γίναμε καλύτεροι άνθρωποι. Γίναμε Άνθρωποι.

Όταν πλησίαζε η μέρα που η γυναίκα μου θα γεννούσε, όλοι φυσικά μας έλεγαν τα δικά τους για το τι θα κάνουμε το σκύλο. «Ρε είστε τρελοί; Η Χαρά δεν πάει ΠΟΥΘΕΝΑ!» Μετά την γέννα έκανα τα βασικά. Πήρα μια δυο πετσετούλες μαζί μου στο σπίτι και τις της έδωσα να μυρίσει. Απόρησε γιατί δεν καταλάβαινε τι ήταν αυτό. Μάλλον εγώ δεν κατάλαβα. Όταν έφτασε το μωρό στο σπίτι, ήταν μαγική η στιγμή που η Χαρά πήγε φυσικότατα και στρογγυλοκάθισε δίπλα στην καλαθούνα. Σαν να μας έλεγε "δεν ξέρετε εσείς, τώρα είμαι εγώ εδώ».

Η σχέση της Χαράς με τη Νίκη, είχε βέβαια διαβαθμίσεις. Το σκυλί ένιωθε την ανάγκη να δείξει τρυφερότητα, αλλά είχε και στιγμές που ήταν αδιάφορη, ή που το παιδί την ενοχλούσε, όταν για παράδειγμα ξεκίνησε να μπουσουλάει. Εκεί που όλα όμως τελείωσαν οριστικά ήταν όταν η Νίκη περπάτησε. Η Χαρά πλέον έπρεπε να γυρίσει το κεφάλι «προς τα πάνω» για να τη δει. Κατάλαβε ότι το παιδί είναι πιο μπροστά από εκείνη «στην αγέλη» μας... Πλέον έχουν μια υπέροχη σχέση, μέχρι που η κακομοίρα υπομένει αγόγγυστα τα παιχνίδια της Νικούλας. Το παιδί «μαθαίνει» από το σκυλί, ζει μαζί του, αισθάνεται καλύτερα τον κόσμο γύρω της, παίρνει μαθήματα με τη Χαρούλα δίπλα της. Και φυσικά παίζει ατελείωτα.

 

Η Χαρά είναι πλέον κοντά στα μισά της ζωής της και απολαμβάνουμε την παρέα της κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν σκεφτόμαστε ότι κάποια στιγμή θα «φύγει». Ακόμη και τότε, θα δώσει το στίγμα της: τέτοιου είδους απώλειες δίνουν ένα μάθημα στα παιδιά για τον κύκλο της ζωής, την αρχή και την ολοκλήρωση. Προς το παρόν βέβαια, κάνει χαρούλες σε όλους τους δικούς μας ανθρώπους σε τέτοιο βαθμό που ο πεθερός μου αγάπησε τα σκυλιά ενώ δεν ήθελε να τα βλέπει καν! Εγώ βέβαια, ό,τι και να λένε, πιστεύω ότι το σκυλί αγαπάει περισσότερο εμένα. Κοιμάται δίπλα μου, μαζί μου ξυπνάει, με εμένα παίζει, εγώ την πάω βόλτα, είναι το φιλαράκι μου.

Ένας Ινδιάνικος μύθος λέει ότι ο Μανιτού χώρισε με μια χαράδρα κάποτε τους ανθρώπους από τα ζώα. Την τελευταία στιγμή ο σκύλος πήδηξε την χαράδρα και πήγε και στάθηκε δίπλα στον άνθρωπο. Αυτό, τα περιγράφει όλα με τον πιο γλαφυρό τρόπο.

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom