16.03.2017
(2 ψήφοι)

Εφιάλτης στον διάδρομο με τις σοκολάτες

Γράφει:
Εφιάλτης στον διάδρομο με τις σοκολάτες

 

Πολλές φορές, αναρωτιόμαστε για τις δύσκολες στιγμές που περνάμε με τα παιδιά μας και ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης από τους γονείς. Είναι μακρύς ο κατάλογος τόσο των στιγμών όσο και των συμβουλών. Και κανείς δεν έγινε ποτέ πάνσοφος καθώς πάντα σκάει κάτι καινούργιο εκεί που δεν το περιμένεις. Εμένα πάντα σκάει όμως το ίδιο, εκεί που πρέπει να το περιμένω. Στο δυσκολότερο σημείο του πλανήτη όταν έχω την κόρη μου μαζί: τον διάδρομο με τις σοκολάτες. Στο σουπερμάρκετ.

Βάλε με στην Μέση Ανατολή να κυνηγάω τον ISIS. Βάλε με ανοικτά της Σομαλίας να καταδιώκω πειρατές. Βάλε με γκεστ σταρ σε ένα επεισόδιο του Walking Dead αντιμέτωπο με το ρόπαλο του Negan. Αλλά μη με βάλεις να περάσω τον διάδρομο με τις σοκολάτες. Όχι αυτό. Όχι.

Έχω περάσει δύσκολα στον διάδρομο με τις σοκολάτες. Όπως ο Lenny πίσω από τον πάγκο, με τους FanBoy και ChumChum να ουρλιάζουν για Frosty. Αντιλαμβάνεσαι βέβαια, συμπάσχοντα γονέα. Το μυστικό είναι να μην μπεις κατά λάθος στον διάδρομο. Να μην μπερδευτείς. Άμα μπεις, άστα. Μου έχουν συμβεί απίθανα πράγματα. Με το που μπαίνουμε μερικά εκατοστά στον διάδρομο, ακούγεται η απόκοσμη κραυγή:

«Σοκολάταααααα! Σοκολάταααα...»

Εκεί καταλαβαίνω ότι είμαι 0-2 από τα αποδυτήρια και το ματσάκι πάει για διπλό ημίχρονο, διπλό τελικό. «Να πάρω αυτό; Όχι». «Να πάρω αυτό; Όχι». «Να πάρω αυτό; Όχι». Από τα πολλά ΟΧΙ, πλέον γιορτάζω την 28η Οκτωβρίου και μου λένε χρόνια πολλά και καλή δύναμη. Η συνήθης πρακτική της, ευτυχώς δεν είναι να σκαρφαλώνει στα ράφια όπως άλλα «παιδιά». Προτιμάει να μπαίνει μπροστά στο καρότσι σα να μου λέει «Δεν πας πουθενά». Ή ακόμα χειρότερα, πιάνει το καρότσι από μπροστά και το σπρώχνει προς τα ράφια, λες και εκεί την περιμένει μια τεράστια κουτάλα που θα το φορτώσει με σοκολατάκια και κρουασάν.

Σοκολάτα θα λες και θα κλαις.

Και άμα διαισθανθεί ότι μπορεί και να σκεφτώ την πιθανότητα να της κάνω λιγουλάκι το χατίρι; Εκεί την πάτησα τελείως. Οι διαπραγματεύσεις ξεκινούν σκληρές και δεν βγάζουμε άκρη ούτε με τον Μάθιου Νίμιτς. Ή μια σοκολάτα της φαίνεται μικρή, η άλλη δεν είναι αρκετά γλυκιά, η μια έχει φουντούκια αντί για αμύγδαλα, στην άλλη δεν της αρέσει το χρώμα της συσκευασίας. Δηλαδή αύριο μεθαύριο αν είναι να πάρουμε –λέμε τώρα- αυτοκίνητο θα πρέπει να φτιάξουμε ολόκληρο δέντρο απόφασης. Στου οποίου τα κλαδιά θα κρεμαστώ να ησυχάσω.

«Πάρε μου σοκολάτα θα ουρλιάξω.»

Ναι το έχω ακούσει και αυτό. Σπανιότερα βέβαια, αλλά είχε να κάνει με κλιμάκωση προηγούμενου καβγά. Αν δεν έχει πάει καλά η μέρα από το πρωί, ειδικά όταν είναι Σάββατο, το δράμα κορυφώνεται μπροστά στις σοκολάτες. Μονομαχία στον σοκολατί ήλιο. Οι δυο αντίπαλοι τραβούν κρουασάν πραλίνα αντί για πιστόλια. Κάπου εκεί αναγκάζομαι να ζυγίσω τα πράγματα. Γιατί άμα φτάσω σε αυτό το σημείο, συνήθως έχουμε υποχώρηση.... Κανονικά δεν πρέπει να φτάνει κανείς σε αυτό το σημείο. Γι’ αυτό προσπαθώ να τηρήσω τρεις βασικούς κανόνες:

Πρώτον: Ποτέ, μα ποτέ, never, jamais, 決不, δεν περνάω από αυτόν το διάδρομο. Έχω αποφασίσει τρεις διαδρόμους πριν, άλλο μονοπάτι.

Δεύτερον: Αν τύχει και περάσω από τον διάδρομο, ειδικά σε κατάστημα που δεν γνωρίζει καλα και επισκεπτόμαστε σπανιότερα, προσπαθώ να της αποσπάσω την προσοχή, όχι λέγοντας βλακωδώς «Α, ένα πουλάκι» αλλά ανοίγοντας κουβέντα για κάτι που την ενδιαφέρει έντονα. Παράδειγμα μια ταινία που θέλει να δει, είτε στο σινεμά είτε στο σπίτι. Ή ακόμα καλύτερα την ρωτώ κάτι για τον Ζούκο από το Άβαταρ που τον έχει ερωτευθεί. Μπορεί να μιλάει για ώρες.

Τρίτον: Αν δεν τα καταφέρω και βρεθώ τελικά στις Συμπληγάδες Πέτρες του διαδρόμου, έχω 3 εναλλακτικές για σοκολάτες που θα είναι το μη χείρον βέλτιστον. Για παράδειγμα, μια σοκολάτα υγείας. Κάπως έτσι προσπαθώ να κερδίσω την διαπραγμάτευση στα πρώτα πέντε λεπτά, γιατί αλλιώς ο χρόνος μετρά εναντίον μου.

Θα μου πεις, κάτσε ρε φίλε, εσύ δεν έτρωγες σοκολάτες μικρός; Φυσικά, αλλά χωρίς μέτρο.... Και σε αυτό, μου έχει μοιάσει η μικρή. Δεν έχει μέτρο. Βαλ΄ της μπροστά μια παλέτα με σοκολάτες και θα φάει και το ξύλο κάτω-κάτω με τις πρόκες μαζί, από κεκτημένη ταχύτητα.

Δε λέω. Και σοκολάτα θα της πάρω και παγωτό και ό,τι θέλει. Αυτό κάνω. Αλλά με μέτρο.

Ερώτηση κοινού: Η μαμά, που είναι σε όλα αυτά; Απάντηση: Ήδη πιο μπροστά, στον πάγκο με τα τυριά! Οδηγεί!

 

 


 ► Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions


 

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom