10.05.2016
(1 Ψήφος)

Τραμπάλα και κούνια γωνία

Τραμπάλα και κούνια γωνία

 

Όταν η κόρη μας ήταν μικρότερη και οι επιλογές εξόδου ήταν πιο περιορισμένες, εκείνο που πραγματικά σιχαινόμουν που δεν το ήθελα με την καμία που λένε, καλύτερα να μ'έβαζες να καθαρίσω φασολάκια ξέρω'γω ή να κάνω γόπινγκ σε όλη τη γειτονιά, ήταν η παιδική χαρά.

Πρώτα πρώτα για να μπεις στην παιδική χαρά έπρεπε να περάσεις τις παγίδες μπαλόνια-ποπκορν-ρόδες-μπάλες. Εκεί έπρεπε να έχω τη μικρή από την άλλη μεριά και να προσπαθώ να της περιορίσω το οπτικό πεδίο, μέχρι βέβαια που εμφανιζόταν από την άλλη πλευρά -θυμάσαι το backdoor στο μπάσκετ; κάπως έτσι- ένα παιδάκι με ένα μπαλόνι στο ένα χέρι και ένα μαλλί της γριάς στο άλλο, η μικρή κάτι πήγαινε να δείξει εγώ υποσχόμουν αόριστα "μετά, μετά θα δούμε θα δούμε", την έπαιρνα αγκαλιά, τη γαργαλούσα να ξεχαστεί (δεν έπιανε πάντα αυτό βέβαια) και μπαίναμε.


Μπαίναμε και κάθε φορά που μπαίναμε θυμόμουν τον Δάντη. "Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα" που έγραφε η είσοδος στην Κόλαση.

Όχι, κοίτα, δεν είμαι κάποιος τρελός τύπος που σε μια ακίδα ξύλου βλέπει το δηλητηριώδες δάγκωμα της κόμπρας, αλλά η παιδική χαρά της περιοχής ήταν στα μάτια μου το βασίλειο του τέτανου.

Στο περίπου.

Ένα σκουριασμένο σιδεράκι σε μια μεριά, ένα τσέρκι που είχε φύγει από τη θέση του στην άλλη, αρκετή σκουριά. Το τρίξιμο των αλυσίδων στις κούνιες. ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ;;;; Με το ζόρι φτάνουν τα 15 κιλά τα παιδιά. Μισόκλεινα τα μάτια και σκεφτόμουν τον εαυτό μου να κάνουμε ντου ένα βράδυ με μερικούς ακόμα ανησυχούντες μπαμπάδες με τροχούς, κατσαβίδια, WD-40, δυο μπιτόνια μπεταντίν και να επισκευάζουμε. Και, επιμένω, δεν είμαι υστερικός.


Το επόμενο χάλια φάση στην παιδική χαρά ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καθίσεις σε ένα παγκάκι και να κόβεις κίνηση κάπως πιο χαλαρά, ιδίως όταν η μικρή ήταν, χμμμ, μικρότερη και από τη μία ήθελε να μοιραστεί μαζί μου τη χαρά μιας τραμπάλας ή ανέβαινε με άγνοια κινδύνου στην τσουλήθρα των μεγάλων παιδιών που στα μάτια μου έμοιαζε με προϊστορικό τέρας που κοιμάται ελαφρά (για την τσουλήθρα μιλάω, όχι τα παιδιά).

Το να πάρεις έναν καφέ και να καθίσεις σε ένα παγκάκι ήταν αδύνατο. Και έτσι η φάση ήταν, η μικρή μπροστά ο μπαμπάς πίσω που από τη μία βέβαια χαιρόταν με τη χαρά του παιδιού αλλά αν έψαχνες λίγο μέσα του (καθόλου βαθιά, είναι αλήθεια) θα ξεπρόβαλε μια τεράστια, υπερμεγέθης σκυλοβαρεμάρα. Ναι, η παιδική χαρά ήταν ένα σημείο όπου ο χρόνος πάγωνε, τα λεπτά κυλούσαν αργά, μη σας πω πως μια-δυο φορές κάποια λεπτά γύριζαν πίσω.

Όχι, θα είμαι εντάξει με τη λεκάνη που είναι γεμάτη φασολάκια. Τέλεια είναι τα φασολάκια...

 

 

 

 

 



 ✎ Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions



 

Νίκος Μουμούρης

Ο Νίκος Μουμούρης είναι μπαμπάς και γράφει πότε για την μπαμπαδοσύνη και πότε όχι.

Πρόσφατα από: Νίκος Μουμούρης

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom