16.12.2015
(1 Ψήφος)

Το παιδί που κάπου στο «δρόμο», κρύφτηκε | του Νικόλα Αθανασιάδη

Το παιδί που κάπου στο «δρόμο», κρύφτηκε | του Νικόλα Αθανασιάδη

Σε άλλον είναι 5 χρονών, σε έναν δεύτερο 7, σε κάποιον τρίτο 3,5. 
Όλοι, όλοι όμως έχουμε ένα κρυμμένο, καταπιεσμένο ή και φοβισμένο παιδάκι μέσα μας. Εκείνο το ανέμελο παιδί που ήμασταν κάποτε. Το παιδάκι με την ανεπιτήδευτη προσφορά αγάπης, το ανιδιοτελές «δούναι», χωρίς την αξίωση του «λαβείν». Με το χαμόγελο που ξεκινούσε από το ένα αυτάκι και κατέληγε στο άλλο. Με την λαχτάρα των δώρων που φώτιζαν τα μάτια και ήταν τίνγκα στην αναβασταξιά για να ορμήξει στα δώρα που στοιβάζονταν κάτω από το δέντρο. Ναι, εκείνα τα παιδάκια που ήμασταν, ειδικά την περίοδο των Γιορτών.

Τα χρόνια που οι μαμάδες μας ήταν σπίτι και μας μεγάλωναν και μας φρόντιζαν όπως μόνο μια μαμά ξέρει να κάνει για το παιδί της. Που γυρνούσαμε από το σχολειό και μας περίμενε για μια αγκαλιά και με το φαγητό να μοσχοβολάει σε όλο το σπίτι.

Τα χρόνια που η ασυδοσία της συμπεριφοράς, του ατημέλητου διαβάσματος ή και του καθόλου, δεν υπήρχε. Που η προσφορά αγάπης ήταν συνεχόμενη και όχι με δόσεις ενοχής.


Όχι, δεν σημαίνει πως οι μαμάδες πλέον ξέχασαν να αγαπάνε τα παιδιά τους ή πως ξέχασαν να τα προσέχουν, να τα συμβουλεύουν και να τα φροντίζουν. Σημαίνει πως απλά ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΝ και προσπαθούν μεταξύ αδιάκοπου εργασιακού τρεξίματος και υποχρεώσεων για το σπίτι τους να κάνουν ό,τι μπορέσουν. Αξιέπαινες αδιαμφισβήτητα, αλλά και γεμάτες ενοχές προφανώς, όπως ΚΑΙ οι μπαμπάδες, που μεταφράζονται σε υπερπροσφορές υλικών...
Αυτό όμως είναι ένα θέμα, μεγάλο από μόνο του και όχι της παρούσης, μιας και έλεγα για εκείνα τα κρυμμένα παιδάκια μέσα μας, εκείνα που «σκάνε μύτη» την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Που επαναφέρουν χαμόγελα αβίαστα στο πρόσωπό μας, που κάνουν τα αρνητικά να αμβλύνονται, να στέλνουν τις σκοτούρες για λίγο στο ντουλάπι, εκείνο το κάτω δεξιά στην ντουλάπα, δίπλα στα παπούτσια. Που ρίχνουν φως και διαύγεια στις όμορφες σκέψεις μας.

Εκείνα τα παιδιά παίρνουν για λίγες μέρες τη μορφή μας, τη φωνή μας κι εμείς παίρνουμε τις σκέψεις τους, τα χαμόγελά τους και την ανεμελιά τους.

Τότε είναι που μπορούμε να πούμε τα «σ' αγαπώ» τα αληθινά, εκείνα που δεν είναι «ευκόλως εννοούμενα», αλλά ευθέως λεχθέντα. Που οι αγκαλιές είναι ζεστές και πάνω απ' όλα, φιλόξενες. Που τα βλέμματα είναι κρυστάλλινα και διαυγή.

Εκείνα που μας κάνουν να δίνουμε μεγάλες υποσχέσεις (ΟΧΙ, το «από-τη-Δευτέρα-του-Αϊ-Γιαννιού-δίαιτα», δεν μετράει...)

Όλοι μας ζούμε αυτή την (δυστυχώς), εποχική συγκυρία.
Την εποχή, ή τις κάποιες μέρες τέλος πάντων, που αφήνουμε το όποιο φως έχει ο καθένας μας μέσα του να το δουν οι άλλοι. Χωρίς το φόβο και την ανασφάλεια του να κριθούμε γι' αυτό. Εξάλλου τα παιδιά ποτέ δεν φοβούνται να το δείξουν, να το επικοινωνήσουν και να το μοιραστούν. Αυτά τα παιδιά γινόμαστε.

Για λίγο.
Είναι κάπως σαν τα ατυχήματα που συναντάμε στο δρόμο και για λίγο πάμε τόσο προσεκτικά και σύμφωνα με τον ΚΟΚ. Μετά από λίγο όμως...
Κάπως έτσι... το όμορφο ευτύχημα των γιορτών: το παιδί μέσα μας ξεπροβάλει και μετά από λίγο, ξανά στη φωλιά του.

Μήπως αν μπορούσαμε, να το κρατούσαμε λίγο παραπάνω στο φως;

Μπορούμε;
Ή καλύτερα... θέλουμε;

 

Καλές Γιορτές σε όλους και υγεία.

 

 

#Χριστούγεννα_είναι

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

 

 

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Νικόλας Αθανασιάδης

Οι 5 αισθήσεις μας και ο τρόπος που αναπτύχθηκαν μέσα μας, μας καθορίζουν ως προσωπικότητες. Αν η Πόλη στην οποία γεννήθηκες αυτοκαθορίζεται από τις ίδιες τις αισθήσεις που προκαλεί, τότε έχεις γερές βάσεις για να μπορέσεις να δώσεις κάτι παραπάνω στην επόμενη γενιά.
Είμαι ο Νικόλας από την Πόλη.

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Luis Fonsi - Despacito ft. Daddy Yankee | BrightSong Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom