(3 ψήφοι)

Φώτα, κάμερα, πάμε! | The Boss

Γράφει:
Φώτα, κάμερα, πάμε! | The Boss

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα θερμός οπαδός του κινηματογραφίζειν. Ήμουν μόνο φανατικός θεατής. Πάντα κορόιδευα τους τουρίστες που με μια κάμερα γύριζαν και προσπαθούσαν να καταγράψουν κάθε γωνία, κάθε αξιοθέατο, κάθε στιγμή των διακοπών τους. Ειδικά τις εποχές που βίντεο, ταινία δηλαδή, τραβούσες μόνο με βιντεοκάμερα. Που σημαίνει ότι έπρεπε να αγοράσεις την κάμερα ειδικά για αυτή τη χρήση.

Μετά ήρθαν οι πρώτες φωτογραφικές μηχανές χωρίς φιλμ, που μπορούσε κανείς να τραβήξει και μικρά φιλμάκια. Μετά ήρθαν και τα κινητά και πλέον έχουμε φτάσει στην εποχή που ανοιγοκλείνεις τα μάτια και τραβάς φωτογραφία ή βίντεο. Ζούμε την δικτατορία των shelfie και των μίνι φιλμ που για άσχετο –πιθανά αστείο- λόγο, ποστάρονται στα social media.

Την πρώτη μου –και μοναδική- κάμερα, την αγόρασα 2 εβδομάδες πριν γεννηθεί η Νίκη μου. Έκανα την απαραίτητη έρευνα αγοράς, έψαξα τα τεχνικά χαρακτηριστικά και κατέληξα σε μια μάλλον αναμενόμενη επιλογή. Στόχος ήταν ένας: η απόλυτη καταγραφή σε βιντεάκι, της στιγμής που τόσο εγώ όσο και οι λοιποί συγγενείς θα γνωρίζαμε πρώτη φορά την Νικούλα στο... πυρεξάκι της. Και έτσι έγινε. Εκ των υστέρων η συγκεκριμένη κάμερα απέκτησε διακοσμητικό ρόλο, μέχρι που μια ωραία πρωία διαπίστωσα ότι δεν την είχα δει για περίπου έναν χρόνο. Από τότε έχουν περάσει άλλα 2 χρόνια και δεν την έχω βρει. Τρελή επιτυχία...

Όσο η Νίκη μεγάλωνε, μέρα με την μέρα δηλαδή, το κινητό τηλέφωνο αποτελούσε την προέκταση του χεριού μου, παράγοντας δεκάδες φωτογραφίες αλλά κυρίως πάρα πολλά βιντεάκια, μικρής ή μεγαλύτερης διάρκειας με πρωταγωνίστρια την κούκλα μου. Κατόπιν, με ευλάβεια συλλέκτη, τα ταξινομούσα στον υπολογιστή, στην αρχή σε επίπεδο μήνα για τα 2 πρώτα χρόνια της μικρής και μετά σε επίπεδο έτους. Αν κανείς δει το τρόπο αποθήκευσης, θα καταλάβει ότι συγκρίνεται μόνο με την Ακαδημία Κινηματογράφου ως προθάλαμο επιλογής των Οσκαρ.

Ανατρέχοντας πίσω, στα πρώτα βίντεο, έχω τραβήξει όλα όσα ένας επιτυχημένος χαζομπαμπάς μπορεί να τραβήξει. Το πρώτο γεύμα, τα πρώτα βήματα, τα πρώτα γενέθλια, τα πρώτα όλα. Αυτό όμως που έχει μεγάλη αξία θεωρώ, είναι ότι έχω τραβήξει και εντελώς άσχετα πράγματα. Κάθε είδους παλαβομάρα που η Νίκη έκανε. Μια κλωτσιά σε ένα παιχνίδι. Ένα κλάμα χωρίς λόγο. Να χορεύει γαντζωμένη από την τηλεόραση στους ρυθμούς του MTV. Να χάνεται πίσω από την κουρτίνα και να μη μπορεί να βρει την άκρη. Να κοπανάει τις χορδές της κιθάρας μου. Να τραβολογάει την έρμη την Χαρά –το σκυλάκι μας- που την υπέμενε στωικά. Να μου ζητά να της διηγηθώ της Χιονάτη και γω να τραγουδώ τον Μπάρμπα Μπρίλιο και εκείνη να τσαντίζεται. Να τρώει τούμπες στην παραλία. Να παίζει με τα ακουστικά του κινητού της μαμής της προσποιούμενη ότι μιλά στο τηλέφωνο. Να... Να ... Να.... 100άδες στιγμές που φαινομενικά είναι χωρίς ιδιαίτερη σημασία αφού είναι επαναλαμβανόμενες. Πόσες φορές δεν κλαίει ένα παιδί? Ή πόσες φορές δεν τρέχει σε μια παραλία; Το πρώτο ειδικά καιρό, που η μικρή έβγαζε μόνο επιφωνήματα, το σπικάζ από την πλευρά μου με τα απαραίτητα αστεία, ήταν το αλατοπίπερο του κάθε βίντεο. Είχα γίνει αρκετά εκνευριστικός για όσους το ζούσαν αυτό, αφού κάθε λίγο και λιγάκι έβγαζα το κινητό και... «φώτα, πάμε!». Τι να καταλάβουν οι πτωχοί, οι απροπόνητοι...

Όσο περνάνε τα χρόνια, αναδύεται ωσάν τη μαγική χρυσόσκονη, η σημαντικότητα των βίντεο που τραβούσα. Δεν είναι μόνο ότι τα βλέπουμε και γελάμε. Δεν είναι μόνο ότι θυμόμαστε εμείς όμορφες στιγμές από διακοπές, ταξίδια ή και ένα πρωινό Κυριακής στο σπίτι. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι το παιδί «χτίζει» μνήμες. Ακριβώς αυτό. «Χτίζει» στο μυαλουδάκι του το παρελθόν του, όχι από μια απλή περιγραφή της μαμάς ή του μπαμπά αλλά από το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα με πρωταγωνιστή εκείνο. Και δεν μιλάμε για 2 και 3 στιγμές. Μιλάμε για δεκάδες ώρες καταγραφής. Αυτό ακριβώς θέλω να τονίζω προς όλους τους μέλλοντες μπαμπάδες: μη βαριέστε, τραβάτε βίντεο. Για το παιδί σας, όχι για σας.

Καθόμαστε λοιπόν, αγκαλίτσα με την Νίκη και βλέπουμε ώρες τις περιπέτειες της. Και γελάμε, πειράζουμε ο ένας τον άλλον, αναρωτιόμαστε γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα και τι διαφορετικό θα μπορούσε να είχε γίνει... Και ξαφνικά έρχεται ένα πρωί που ρωτάει: «Μπαμπά θυμάσαι στην Τήλο που τραγουδούσαμε στην παραλία;»
Αυτό το έχει δει στο βίντεο, δεν το θυμάται συνειδητά, γιατί απλούστατα ήταν μόνο δύο χρονών.

Και αυτό μου αρέσει πολύ!

 

 

 

 

 [photo via]

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom