(4 ψήφοι)

Θέλω ένα αδερφάκι | The Boss

Γράφει:
Θέλω ένα αδερφάκι | The Boss

Μοναχοπαίδι και μοναχοκόρη. Ζητά παιχνίδια, όπως όλα τα παιδιά. Ζητά γλυκά όπως όλα τα παιδιά. Ζητά τα πάντα. Και εκεί, κάπου λίγο μετά τα τρία χρόνια, ζητά και αδερφούλη. «Δεν μου αρέσει να παίζω μόνη μου» ή το ακόμη καλύτερο «είναι τόσο βαρετό να παίζω μόνη μου»! Πώς να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο ερώτημα όταν η πιθανότητα να αποκτήσει αδερφούλη είναι όση και η πιθανότητα να βρεθεί ζωή στον πλανήτη Άρη;

Είναι αλήθεια πως το περιμέναμε. Ερχόταν. Δεν υπάρχει παιδάκι που να μην το ζητάει. Προετοίμαζα κάποιες απαντήσεις από τότε που μου συνέβη το εξής περιστατικό: Είχα πάει με τη μικρή βόλτα στο πάρκο και εκεί ήταν καποια παιδιά γύρω στα 10-12 χρονών που έκαναν φιγούρες με σκέιτμπορντ. Η Νίκη ενθουσιάστηκε και κάτσαμε να χαζέψουμε. Δίπλα μας ακριβώς ήταν δυο κοριτσάκια που -όπως κατάλαβα- το ένα είχε αδελφάκι και το άλλο όχι. Στάθηκα λοιπόν μάρτυρας μιας εκπληκτικής ανταλλαγής επιχειρημάτων αναφορικά με τι είναι καλύτερο: να είναι κανείς μοναχοπαίδι ή όχι. Μιλάμε για υψηλό επίπεδο απόψεων, πρωτόγνωρο για δυο παιδάκια! Το ένα πιτσιρίκι έλεγε ότι με το αδελφάκι του παίζει όλη μέρα, συζητάνε, έχουν κοινό... μέτωπο προς τους γονείς! Το μοναχοπαίδι έλεγε ότι του κάνουν όλα τα χατίρια και ότι οι παππούδες φέρνουν πολλά δώρα τα οποία φυσικά δεν τα μοιράζεται με κανέναν! Νόμιζα ότι έβλεπα το «Ενώπιος Ενωπίω» με τον Χατζηνικολάου. Όπως και να' χει, πήρα μια ιδέα για τι κουβέντα με περίμενε.

Ένας θρύλος της ροκ, ο περίφημος Keith Richards, ως μοναχοπαίδι και ο ίδιος, γράφει στην αυτοβιογραφία του: «Το να είσαι μοναχοπαίδι, σε αναγκάζει να δημιουργείς ένα δικό σου φανταστικό κόσμο. Καταρχάς ζεις σε ένα σπίτι με 2 ενήλικες, άρα χάνεις πολλά από την παιδικότητά σου αφού ακούς αποκλειστικά σχεδόν, "μεγαλίστικες κουβέντες". Άκουγα όλη την γκρίνια για τα προβλήματα και δεν είχα κάποιον κι εγώ να πω τον πόνο μου. Σε όλα τα μοναχοπαίδια συμβαίνει αυτό. Δεν έχουν ένα στήριγμα, έναν αδερφό ή μια αδερφή. Αυτή η κατάσταση έχει και τα θετικά της: πρέπει να κανείς φίλους, άρα μαθαίνεις τον τρόπο να διαλέγεις αυτούς που θα κάνεις φίλους». Είναι σαφές δηλαδή ότι στην τρυφερή ηλικία, ένα παιδί θεωρεί μάλλον ως ατύχημα να είναι μόνο του, ενώ μεγαλώνοντας μαθαίνει να το μετατρέπει σε προτέρημα. 

Πόσο προετοιμασμένος μπορεί να είναι κανείς για έναν τέτοιο διάλογο; Όχι αρκετά. Γιατί μετά τις «πληρωμένες απαντήσεις» ξεμένεις από επιχειρήματα. Η Νίκη, έχοντας φίλους παιδιά με αδελφάκια, μας ρώτησε όταν έγινε περίπου 3 χρονών. Για την ακρίβεια δεν ρώτησε, εκφράστηκε με ιδιαίτερο... πόνο: «Πόσο θα 'θελα να είχα ένα αδερφούλη!» Είναι αλήθεια πως μόνο εύκολο δεν ήταν να το ακούμε αυτό. Και σιγά σιγά, έγινε επιτακτικό ερώτημα: «Γιατί δε μου κάνετε έναν αδερφούλη;» 

Αράδιαζα λοιπόν τα εύκολα λόγια. Νομίζοντας πως μπορώ να ξεγελάσω ένα παιδί... Πόσο λάθος έκανα. Τι κι αν έφερνα παραδείγματα συμμαθητών που είναι μοναχοπαίδια, πάντα θα υπάρχουν παιδιά που έχουν αδέρφια. Τι κι αν έλεγα ότι όλα τα παιχνίδια είναι δικά της και δεν τα μοιράζεται, το αντεπιχείρημα είναι ότι βαριέται εύκολα. Τίποτα από ό,τι έλεγα δεν αρκούσε, τίποτα από ό,τι ακόμα λέω δεν είναι πειστικό.
Ένα απόγευμα, ήμασταν στο αυτοκίνητο και επέμενα ότι το κοριτσάκι της νονάς της θα μπορούσε κάλλιστα να το θεωρήσει αδερφάκι της. Όσο θα μεγαλώνει θα παίζουν περισσότερο μαζί. «Είδες, έχεις κάποια που μπορεί να είναι το αδερφάκι σου». Και εκείνη, ανασηκώνεται στο κάθισμά της και μου λέει ανεβασμένη την φωνή της: «Δεν έχω αδερφάκι! Βλέπεις κανέναν να κάθεται δίπλα μου;;;» 

Δεν έπαψα μόνο εκείνη τη στιγμή να μιλάω για το θέμα αυτό. Έπαψα μάλλον για πάντα. Δεν έχω να της πω κάτι άλλο. Και δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Θα το θυμάται, θα το λέει, θα γκρινιάζει, κάποια στιγμή θα συνηθίσει. Και κάπου εκεί, θα «γυρίσει» όλο αυτό υπέρ της, θα το κάνει η ζωή της να γίνει έτσι, όπως ακριβώς το περιγράφει ο Keith. 

Ως τότε θα της παίρνω κανένα γλειφιτζούρι παραπάνω, ίσως προσπαθώντας να τυλίξω τις τύψεις μου στη ζάχαρη για να τις καταπίνω πιο εύκολα.

 

 

 

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο ΔΕΛΤΑ Moms.

Βρείτε κι άλλα ενδιαφέροντα άρθρα από την ομάδα του Bright Side of Mom και από άλλες αγαπημένες bloggers στην ενότητα μαμαδοblog.

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ

 

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom