(6 ψήφοι)

Πέθανε μια άλλη μέρα | The Boss

Γράφει:
Πέθανε μια άλλη μέρα | The Boss

Ο ήχος που ακούστηκε από τον λαιμό μου, έμοιαζε με το «ποπ» που κάνει το καπάκι γνωστού σνακ. Ύστερα, κάτι να γεμίζει την στοματική κοιλότητα, σαν υγρό το κατάλαβα. Φέρνω το χέρι στο πρόσωπο μου και ανοίγω το στόμα μου. Και πετάγεται αίμα. Πολύ αίμα. Και δεν έχει... «στοπ».

Cut.

Τρεις μέρες νωρίτερα. Έχοντας πάρει την απόφαση μετά από πολλά χρόνια, είμαι πλέον στο χειρουργικό κρεβάτι για ολική αφαίρεση αμυγδαλών. Η επέμβαση πήγε καλά, τα σχόλια όλων έχουν ως βάση το τι τυχερός που ήμουν που θα έτρωγα πολύ παγωτό. Είχα μια αίσθηση ενός βήχα, σχετικά επίμονου, που δεν θα βοηθούσε στην ανάρρωση.... Έπρεπε να προσέχω. Οι τομές ήταν μεγάλες και τα ράμματα το ίδιο.

Cut.

Τρεις μέρες μετά. Πετάγομαι αμέσως από το κρεβάτι. Η πρώτη μου σκέψη να πω στην νταντά που ήταν στο άλλο δωμάτιο, να κρατήσει τη Νίκη μακριά μου. Μη με δει μέσα στα αίματα. Με το κινητό στο ένα χέρι και το αίμα να με πνίγει τρέχω στο μπάνιο. Που να πάω; Στην μπανιέρα; Στην λεκάνη; Στο νεροχύτη; Όλα έγιναν κόκκινα σε λίγα λεπτα. Τηλεφωνώ στη γιατρό. Αφού ο πάγος δεν έκανε τίποτε για να σταματήσει την αιμορραγία, έπρεπε να πάω επειγόντως στο νοσοκομείο που με χειρούργησε. Θα με περίμεναν εκεί. Ούτε λόγος για ασθενοφόρο. Ταξί και γρήγορα.

Βουτάω μια σακούλα. «Κράτα τη Νίκη μακριά!». Βγαίνω στο δρόμο, το ταξί έρχεται γρήγορα. Μπαίνω μέσα. Ο ταξιτζής «κέρωσε». Του λέω που να με πάει ενώ συγχρόνως ξερνώ αίμα ασταμάτητα. Ο τύπος τα έχει δει όλα! Δεν πιστεύει τι του έτυχε!!! Το τηλέφωνο να χτυπά και να εξηγώ στη γυναίκα μου τι συμβαίνει. Οι σκέψεις αστραπιαίες. Δεν έχω λεφτά να πληρώσω το ταξί. «Δώσε μου ένα χαρτί και ένα στυλό!». Με δυσκολία γράφω πάνω το τηλέφωνο της γυναίκας μου. «Αύριο πάρε σε αυτό το νούμερο να πληρωθείς!» Η σακούλα πάντα μπροστά στο σαγόνι μου. Ούτε σταγόνα στο ταξί! Φτάνουμε στο νοσοκομείο. Στο μυαλό μου το παιδί μου και η γυναίκα μου. Πρέπει να κάνω τα πάντα για να τους ξαναδώ....

Ανοίγω την πόρτα και πετάγομαι έξω. Έχω αρχίσει να χάνω τις δυνάμεις μου. Τρέχω μέσα στο κτίριο ενώ οι άνθρωποι γύρω μου δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Μου είπε η γιατρός να πάω στον 2ο όροφο. Ούτε που ρωτώ κανέναν. Μπαίνω στο ασανσέρ. Φτάνω στον δεύτερο, θυμόμουν που ήταν το γραφείο του ΩΡΛ. «Θα σε περιμένει μια συνάδελφος» μου είπε η γιατρός μου, που για κακή μου τύχη ήταν εκτός Αθηνών. Με το που μπαίνω μέσα, πέφτω στην καρέκλα. Είμαι μέσα στο αίμα. Φοράω ακόμα τις πιτζάμες που έχουν βαφτεί για τα καλά. Η γιατρός διαπιστώνει ότι χρειάζεται επειγόντως πάλι χειρουργείο. Έχω χάσει το θάρρος μου.... «Γιατρέ θα τα καταφέρουμε;» «Πάμε γρήγορα» μου απαντά.

«Θα σε πάω εγώ!», ακούω μια φωνή. Ήταν ο τραυματιοφορέας που είχα και πριν τρεις μέρες. Στο καροτσάκι πάνω, η διαδρομή μού φάνηκε ατελείωτη, ενώ πηγαίναμε ...σφαίρα. Φτάνουμε έξω από το χειρουργείο. Ο αναισθησιολόγος είναι ήδη μέσα. «Ανέβα στο κρεβάτι!» μου φωνάζει. Που χρόνος για χάσιμο. «Βγάλε την πιτζάμα!» με μια κίνηση την πετώ στο πάτωμα. Ξαπλώνω πίσω. Έρχεται και η γιατρός. «Γιατρέ σου έχω εμπιστοσύνη! Σώσε με!»... Τελευταία σκέψη, το βλέμμα της Νίκης...

Συνέρχομαι στο δωμάτιο. Νιώθω καλά, αλλά απίστευτα κουρασμένος. Μου εξηγούν ότι συμβαίνουν κάποιες φορες αιμορραγίες, αλλά τόσο, πολύ σπάνια. Την επομένη μέρα, εξετάσεις. Ο αιματοκρίτης από 41 έπεσε στο 25.... Έχασα πάρα πολύ αίμα. Μετάγγιση. Και όχι μόνο αυτό. Έχω αίμα στον πνεύμονα. Μια εβδομάδα μέσα για παρακολούθηση. «Χημική» πνευμονία μου είπαν.

Δεν έψαξα πολύ τους λόγους. Ούτε έριξα τις ευθύνες «εύκολα» κάπου. Δεν με νοιάζει πια. Αντιμετώπισα μια ακραία κατάσταση με μεγάλη ψυχραιμία και με σωστές κινήσεις. Είχα πίστη σε ένα πράγμα: ότι έπρεπε να ξαναδώ –και να με ξαναδούν- τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Και ειδικά η κορούλα μου. Δεν με έχει χαρεί αρκετά, μόνο τρία –τότε- χρόνια!

Έτσι, αποφάσισα να «πεθάνω μια άλλη μέρα»....

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

The Boss

Στην προεφηβική ηλικία, ο BOSS έφαγε μια πετριά ότι η μοίρα του ήταν να γίνει ο Έλληνας Bruce Springsteen ακούγοντας 100δες ώρες τα βινύλια του Αφεντικού, εξ ου και το προσωνύμιο που του κόλλησαν ο αδερφός του αλλά και διάφοροι άλλοι τελειωμένοι και παρομοίως αλαφροΐσκιωτοι φίλοι του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη βαθιά μέσα του αν η Ελληνική Μουσική Σκηνή την γλίτωσε οριστικά από δαύτον και πιστεύει ότι το απολύτως ερασιτεχνικό χαϊδολόγημα μιας 20χρονης Strat, μπορεί κάποτε να τον οδηγήσει στην κορυφή. Ως τότε, περνάει την ώρα του προσπαθώντας σε δύσκολους καιρούς να μεταφράσει το Πολυτεχνείο σε ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ενώ συγχρόνως παίζει ατελείωτα με την κόρη του, βλέπει Θρύλο και ψάχνει να βρει ρούχα που να του κάνουν, κυρίως από συνοικιακά μαγαζιά εμπορίας κουρτινών. Επίσης μιλά πάντα σε τρίτο πρόσωπο, καθώς η μεγαλομανία του είναι τόσο ανίατη όσο και παράλογη. Born to run, baby!

Top5
Daddy Cool

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο

...

« Με λένε Γιώργο Χ., και είμαι 40 χρονών. Είμαι

...

«Το προσκλητήριο, μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δε γίνεται

...

«Που τους πας αυτούς στο σκυλάδικο;» λέει η γυναίκα μου

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana

Bright Side of Mom