(17 ψήφοι)

Εμείς κι αυτοί | Σοφία Ξανθοπούλου

Εμείς κι αυτοί | Σοφία Ξανθοπούλου

Ιούλιος του 2014. Στην Ελλάδα. Σε όλα τα social media, στις ειδήσεις, στα πρωϊνάδικα. 

Selfies, φωτογραφίες από δειλινά, ηλιοβασιλέματα στα νησιά, άχαρα αστεία, πετυχημένα αστεία, countdown ημερών για διακοπές, θάλασσες, τσίπουρα, αχινοί, χταπόδια, parties, ξεφαντώματα, γνωστές εικόνες stars με μαγιό, Κωστόπουλος – Μπαλατσινού, τα πρώτα μπάνια της Μελέτη, το καυτό φιλί της Μενεγάκη και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Όλα πάνε καλά. Η ζωή είναι ωραία, η Ελλάδα είναι η ωραιότερη χώρα του κόσμου, ήλιος, θάλασσα, λίγο κρασί και το αγόρι μου.

Ιούλιος του 2014. Στην Γάζα. Ήλιος δεν υπάρχει. Ούτε ζωή. Ούτε γέλια, ούτε παιχνίδια. Ούτε παιδιά σε λίγο καιρό.

Ε και? Το 'χουμε ξαναδεί το έργο. Αυτοί είναι μακριά από εμάς, ούτε καν στην Ευρώπη. Άντε και να ήταν Αμερική να ταυτιστώ και λίγο. Τόσα έργα έχω δει.

Ή να ήταν ρε παιδί μου στην Αγγλία, να είχα μια ιστορία να μοιραστώ. Να, ας πούμε, το παιδί του τάδε που σκοτώθηκε ήταν το παιδί ενός θείου του μπατζανάκη του αδερφού ενός φίλου μιας φίλης μου. Πω, πω τι δράμα είναι αυτό. Τρελάθηκα όταν το άκουσα, δεν μπορώ να συνέλθω από το σοκ.

Τώρα με το παλαιστινιάκι πώς να ταυτιστώ? Δεν έχει καν το ίδιο χρώμα με μένα ρε παιδί μου, είναι και ...κάπως, σαν να γεννήθηκε για να πεθάνει, αυτή είναι η μοίρα του, πώς να το κάνουμε? Εδώ δεν το σέβονται οι ίδιοι οι γονείς του, θα νοιαστώ εγώ? Εδώ δίπλα μου έχω έναν άστεγο με δυο παιδιά , γι αυτόν μάλιστα, να νοιαστώ (άσχετα αν όλο ξεχνώ να του πάω ένα πιάτο φαγητό, νοιάζομαι πάντως), θα προβληματιστώ με αυτά που γίνονται στην άλλη άκρη της γης? Δεν γίνεται. Δεν προλαβαίνω. Έχω και δουλειές να κάνω.

Άσε που με εκνευρίζουν και αυτές οι φωτογραφίες με τα παιδιά με διαμελισμένα πόδια και χέρια, τι τα ανεβάζουν? Δεν μπορώ να τα βλέπω, μου χαλάνε όλη την αισθητική του timeline μου. Άσε που μπορεί να το δει και το δικό μου παιδί που είναι μόλις 5 χρονών, (αλλά πολύ προχωρημένο το άτιμο, τρελαίνεται να παίζει παιχνίδια στο facebook μέχρι και εμένα κερδίζει!) , και δεν μπορώ να του εξηγώ πως κάπου υπάρχει θάνατος.

Ακόμα και για παιδιά της ηλικίας του.

Γι' αυτό και εγώ απέχω λοιπόν. Δεν είναι πως δεν με νοιάζει.

Πως, με νοιάζει και στεναχωριέμαι αλλά πώς να το κάνουμε, αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα δεν θέλω να διαβάζω. Έχω και εγώ πολλά στο κεφάλι μου. Δουλειά, γυμναστήριο, παιδιά, την ψυχολόγο μου, ε... να κάνω και καμιά βουτιά στη θάλασσα να ηρεμήσω λίγο.

Εξάλλου ο ΟΗΕ το είπε ξεκάθαρα μέσω του γενικού τους γραμματέα, είναι απογοητευμένοι από το Ισραήλ.

Αλλά και ο δικός μας, ο Βαγγέλης, είπε ξεκάθαρα πως παρακολουθεί με ανησυχία.

Αλλά και ο Ομπάμα, τους κάλεσε να σταματήσουν. Φαίνεται πως τον σέβονται, άσχετα αν μόλις χθες ξεκίνησε και χερσαία επιδρομή. Δεν θα πρόλαβαν να τον συμβουλευτούν, είχαν ήδη ξεκινήσει και δεν τους βρήκε στο τηλέφωνο φαίνεται.

Ε, οπότε αύριο-μεθαύριο θα λήξει και αυτό. Με κάποιες παραπάνω παράπλευρες απώλειες, αλλά θα σταματήσει. Θα κάνει ντα ο πλανητάρχης το Ισραήλ.

Θα φοβηθεί το Ισραήλ και θα λήξει και αυτό. Μένω ήσυχη.

Απλά... ελπίζω το επόμενο να συμβεί πια από Σεπτέμβρη.

Να έχω γυρίσει τουλάχιστον από τις διακοπές γιατί, όπως και να το κάνουμε άνθρωπος είμαι, μάνα, δεν μπορώ να είμαι και πολύ ανέμελη στη θάλασσα όταν πέφτω πάνω σε φωτογραφίες νεκρών παιδιών.

Χαλιέμαι για λίγη ώρα... μέχρι την επόμενη μου βουτιά.

 

(τα παραπάνω είναι μομφή σε ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, που δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία σε όσα συμβαίνουν.
Ακόμα και αν τίποτα δεν μπορεί να γίνει, πρακτικά, οφείλει ο καθένας από εμάς να κάνει έστω μια μικρή προσευχή για τις ψυχές που έφυγαν και αυτές που κινδυνεύουν να φύγουν ανά πάσα στιγμή στη Γάζα. Τα μικράκια που χάθηκαν.... αξίζουν τουλάχιστον αυτό.)

 

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο, μια ερώτηση ή να μοιραστούν κάτι δικό τους, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana