(8 ψήφοι)

Ψηφιακές Γειτονιές: Ένας νέος, γενναίος κόσμος

Γράφει:
Ψηφιακές Γειτονιές: Ένας νέος, γενναίος κόσμος

Και ήρθε η εποχή που ένωσε -ή τείνει να ενώσει- ψηφιακά τους ανθρώπους, που η τεχνολογία υπηρετεί την ανάγκη του ανθρώπου για καθολική και διαρκή επικοινωνία, που η επιστήμη θέτει εαυτόν στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Ας μου επιτραπεί να παραφράσω με όλο το σεβασμό και τη δέουσα προσοχή τη γνωστή ρήση του αιώνια εφήβου Σαμαράκη «Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα» ως εξής:
«Ποτέ άλλοτε οι ψηφιακές στέγες και οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μια στην άλλη, όσο είναι σήμερα την εποχή των Ψηφιακών Γειτονιών».

Οι Ψηφιακές Γειτονιές ήταν σα μια γιορτή που πάντρεψε της εποχής της δεκαετίας του '60 με τη σύγχρονη εποχή της ταχύτητας και της εξέλιξης, της οικειότητας και της αμεσότητας των τότε ανθρωπίνων σχέσεων με την τεχνολογία. Ή να το πω αλλιώς ήταν σα να μάς έδωσαν οι Ψηφιακές Γειτονιές ένα εισιτήριο επιστροφής στο παρελθόν, αλλά επάνω ανέγραφε "Προορισμός: Μέλλον". Πήραμε το εισιτηριάκι μας εμείς οι άνθρωποι του σήμερα, οι γεννημένοι και εξοικειωμένοι με την έντονη παρουσία του διαδικτύου στη ζωή μας, ταξιδέψαμε στο χρόνο και συναντηθήκαμε 50+ χρόνια πίσω στις γειτονιές του τότε, όπου στα καλντερίμια έπαιζαν αμέριμνα ξυπόλυτα παιδιά, μια λατέρνα "έπαιζε" το σουξέ της εποχής, ο λατερνατζής μάζευε στο δισκάκι του πεντάρες (=likes), οι νοικοκυρές μαζεύονταν στις ασβεστωμένες αυλές για κοινωνικό κους κους, τα αγόρια φλερτάρανε ντροπαλά τα κορίτσια και εκείνα τους πρόσφεραν με νάζι γιασεμιά.


Τι και αν δεν είχα συναντηθεί με κανέναν από τους συνταξιδιώτες μου; Στις Ψηφιακές Γειτονιές ένιωσα ότι βρισκόμουν σε πλάνο ταινίας του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, σε μια γειτονιά με σπίτια όμορφα με περιποιημένες αυλές (blogs), και κυρίως με ανθρώπους (bloggers behind the blogs) που ενδιαφέρονται πραγματικά για σένα, για τον κόσμο, για τα παιδιά (Γιάννης Γιαννούδης – Τάσος Παγκάκης), για την καλή αισθητική (Αννούσα Μελά) και τολμούν να το δείξουν, με μια χαρακτηριστική διάθεση ουσιαστικής προσφοράς (Νίτσα και Νίκος Κωνσταντινίδης μέσω Κατερίνας Χλωροκώστα) σε όλα τα επίπεδα και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Σε αυτά τα σοκάκια όλα είναι "χρωματισμένα"στον υπερθετικό βαθμό: τα συναισθήματα, οι εικόνες (Μόνικα Κρητικού), οι ήχοι. Φέρουν την ομορφιά μια άλλης εποχής και η ταχύτητα της τεχνολογίας έρχεται να την ενισχύσει ώστε οι αισθήσεις να τη συλλάβουν στο μέγιστο βαθμό. Σκεφτείτε το! Τώρα επικοινωνείτε με μια γειτόνισσα αρκετά χιλιόμετρα μακριά σας και σε χρόνο που αντιστοιχεί στο χρόνο τριών κλικς, συζητάτε με την άλλη γειτόνισσα για το φοβερό γλυκό που έφτιαξε (Αθηνά Πάνου) ή την παραδίπλα γειτόνισσα για την εξαίσια λιχουδιά της (Σοφία Γκιούσου). Και είστε όλοι κάτοικοι της ίδιας ψηφιακής γειτονιάς. Αν αυτό δεν είναι συνταρακτικό, επαναστατικό και παντοδύναμο, τότε τί μπορεί να είναι;

Στις Ψηφιακές Γειτονιές οι καρδιές πάλλονταν σε έναν κοινό ρυθμό σαν μια. Οι αγκαλιές έγιναν μία, τα πρόσωπα φωτίστηκαν από τη ζέστη των συναισθημάτων και τα μάτια γέλασαν από τα αστεία (Θοδωρής Τσεκούρας) και δάκρυσαν από συγκίνηση (Ναυτίλος).

Οι αισθήσεις και οι πέντε υπερευαίσθητες στο ανώτατο σημείο τους, χάρισαν μοναδικές εμπειρίες και μετέτρεψαν τις εμπειρίες σε γλυκές αναμνήσεις, παρακαταθήκη της συμμετοχής μου στις Ψηφιακές Γειτονιές.

Είδα πρόσωπα γνώριμα μεν από την on line δράση τους, αλλά γοητευτικά άγνωστα για μένα ως εκείνη τη στιγμή. Είδα τους ανθρώπους που «κρύβονται» πίσω από τα blogs και τις ηλεκτρονικές ιστορίες και γοητεύτηκα ακόμη περισσότερο (bloggers reveal their secrets). Είδα ένα νέο γενναίο κόσμο να γεννιέται προς πείσμα της μίζερης εποχής μας. Έναν νέο κόσμο που γεννιέται on line μέσα από τη μετάδοση σημάτων και συνεχή εναλλαγή bits και μετουσιώνεται off line πια με γενναιότητα και μέσα από την ολοζώντανη, ουσιαστική, ανθρώπινη επικοινωνία.

Άκουσα λόγια όμορφα, γεμάτα συγκίνηση, έμπνευση, προτροπή (Βασίλης Βαρδάκας - Βλάσσης Μαρωνίτης) ευαισθησία από ανθρώπους που δεν γνώριζα καν και ανθρώπους που είχε καταχωνιάσει η μνήμη μου βαθιά στα παιδικά μου χρόνια (Νίκος Πιλάβιος, aka Παραμυθάς). Άκουσα για μαθήματα ζωής, για μοίρασμα ιδεών, για στόχους ουσίας (Κώστας Βογιατζής), για συμβουλές (Απόστολος Αποστολάκης), για κατευθύνσεις (Παναγιώτης Βρυώνης – Ελίνα Αντωνοπούλου), για γραφές (Βαγγέλης Προβιάς), για πρωτοτυπία (Κίμωνας Φραγκάκης) και για παραμύθια (Σοφία Μαντουβάλου) πιο αληθινά και από την ίδια τη ζωή. Άκουσα το θρόισμα του ανέμου καθώς «ξεσήκωνε» τις ψυχές, που σαν φυλλαράκια τις αναστατώνει ο αέρας στα σοκάκια των Ψηφιακών Γειτονιών.

Μύρισα τον αχνιστό καφέ και την γλυκιά σοκολάτα που συνόδεψε τις χαλαρές κουβέντες στα διαλείμματα. Γεύτηκα τις λιχουδιές γλυκές και αλμυρές που μας έδωσαν δυνάμεις να συνεχίσουμε τη βόλτα μας στα ψηφιακά καλντερίμια.
Άγγιξα και χαιρέτισα ανθρώπους που έως εκείνη τη στιγμή είχα αγγίξει μόνο το ψηφιακό τους αποτύπωμα. Οι Ψηφιακές Γειτονιές έκαναν τις χειραψίες δυνατές και τις αγκαλιές εγκάρδιες και σφιχτές, λες και όλοι μας ζούμε στην ίδια αυλή, στην ίδια γειτονιά μιας άλλης εποχής με τα παράθυρα ορθάνοιχτα και τις γαρδένιες ανθισμένες.


Δεν είχα περιδιαβεί τις περσινές Ψηφιακές Γειτονιές, δεν είχα τολμήσει να σκεφτώ ότι πιθανά να ταίριαζε το δικό μου βήμα με τον βηματισμό όσων ασχολούνται με το blogging. Ήμουν (και είμαι ακόμη) πάρα πολύ αρχάρια στον κόσμο του blogging, το δικό μου βήμα είναι τόσο δειλό και αναποφάσιστο ακόμη. Φέτος τόλμησα να βολτάρω στα σοκάκια των Ψηφιακών Γειτονιών και να αφεθώ στους ανθρώπους τους, στους ήχους, τις μυρωδιές και τα χρώματα τους. Και παραδόξως ένιωσα ότι ταίριαξα σε αυτόν το νέο, γενναίο κόσμο. Ποιος δεν θα προτιμούσε εξάλλου έναν κόσμο που είναι αισιόδοξος, ελπιδοφόρος, δυνατός, ποιοτικός, ουσιαστικός, καρποφόρος, τόσο γεμάτος από «παιδί» σε αντίθεση με τη ζοφερή πραγματικότητα της κρίσης των πάντων;


Αγάπησα τις Ψηφιακές Γειτονιές, αγάπησα τους οικοδεσπότες τους, αγάπησα όλους τους γείτονες, κάθε σοκάκι τους, κάθε διαδικτυακό σπίτι τους, κάθε επισκέπτη τους, κάθε εικόνα τους και μήνυμά τους επειδή τελικά...

οι άνθρωποι μετράνε πάντα και πάνω από κάθε τι...
η ανάγκη για επικοινωνία είναι παντοτινή...
το μοίρασμα είναι αληθινή ευλογία...
οι ιδέες είναι ελεύθερες και οφείλουν να ταξιδεύουν...
η φιλία δεν έχει σύνορα...
τα φυσικά όρια έχουν καταργηθεί προ πολλού...
οι εικόνες είναι συναισθηματικά αποτυπώματα προσώπων και πραγμάτων...

Το παρελθόν ήρθε στο παρόν και οδεύουν χέρι χέρι για να συναντήσουν το μέλλον.

Οι Ψηφιακές Γειτονιές έδειξαν το δρόμο, απλά και ουσιαστικά.

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana