(20 ψήφοι)

Γέλα ψυχή μου! | Αρετή Μποταΐτη

Γέλα ψυχή μου! | Αρετή Μποταΐτη

Πέμπτη, κοντά στις 5 το απόγευμα και ο ήλιος να παίζει κρυφτό. Βρισκόμουν σε μια παιδική χαρά, καθισμένη σε ένα από τα παγκάκια. Πολυκαιρισμένα, όπως τα περισσότερα σε εξωτερικούς χώρους, αλλά σε σχετικά καλή κατάσταση. Τριγύρω μου τα συνηθισμένα (αλλά εδώ λίγα) παιχνίδια μιας παιδικής χαράς. Δύο κούνιες, μία τραμπάλα, μια τσουλήθρα. Το έδαφος καθαρό. Ένα παιδάκι καθόταν με τους γονείς του σε ένα παγκάκι και συζητούσαν. Ένα άλλο ανέβαινε στην τσουλήθρα. Η μικρή μου πάλευε μόνη της στην τραμπάλα περιμένοντας κάποιον να έρθει να κάτσει από την άλλη για να τη σηκώσει ψηλά.

Ήμουν σε ένα χώρο «χαράς» για παιδιά αλλά (για τους δικούς μου λόγους) ένιωθα μία θλίψη. Λες και ο ήλιος ήταν βαλτός και πήγε και κρύφτηκε. Συνέχισα να κοιτάω τριγύρω, αυτή τη φορά έξω από την παιδική χαρά. Κόσμος πολύς, πηγαινοερχόταν ασταμάτητα. Παιδιά, γονείς, νοσοκόμες, γιατροί. Δεν ήμουν σε μία από τις παιδικές χαρές σε κάποια γειτονιά. Ήμουν σε εκείνη στο νοσοκομείο Παίδων.


Ένα αγοράκι μπήκε τρέχοντας, παραπάτησε, έπεσε, σηκώθηκε απτόητο και έτρεξε άγαρμπα στην τσουλήθρα. Ανέβηκε τις σκάλες και τσούλησε ενθουσιασμένο. Σηκώθηκε και έτρεξε ξανά στις σκάλες για να ανέβει. Το πρόσωπό του ξαναμμένο από χαρά. Τα μάτια του γυάλιζαν από ενθουσιασμό. Δεν σταματούσε να τσουλάει και πάλι πίσω στις σκάλες. Η κόρη μου έτρεξε κι εκείνη να τον μιμηθεί. Μέσα σε ...πέντε λεπτά (και πολύ λέω) είχαν γίνει φίλοι. Πόσο εύκολα γίνονται «φίλοι» τα παιδιά, σκέφτηκα από μέσα μου. Δεν μπορούσε να πει το όνομά του (τον έλεγαν Κέβιν) κι έτσι τον φώναζε «ε, φίλεε!». Η μαμά του με πλησίασε. Ο Κέβιν είχε μόλις βγει από το νοσοκομείο, ύστερα από 4 μήνες στο κρεβάτι και σε ακινησία λόγω ενός προβλήματος στη μέση του.


Τα παιδιά έτρεχαν πέρα δώθε. Ο κόσμος συνέχιζε να κινείται γύρω από την παιδική χαρά. Γονείς που έφερναν τραυματισμένα παιδιά, άλλα με γύψο, άλλα στην αγκαλιά που έκλαιγαν, άλλα σε καρότσι, άλλα κουκουλωμένα σε κουβέρτες. Γιατροί που άλλαζαν κτίριο μιλώντας στο τηλέφωνο ή συζητώντας μεταξύ τους. Νοσοκόμες που πηγαινοέρχονταν μέσα και έξω. Ένας άλλος κόσμος έξω από αυτό το χώρο. Γύρω από αυτόν. Κι εκείνος σαν προστατευμένος, σαν σε γυάλα. Με τα παιδιά να παίζουν μέσα σε ένα μικρό προαύλιο, χωρίς να κοιτούν τριγύρω παρά μόνο στις κούνιες και στους φίλους εκείνης της ώρας.


Λίγα λεπτά αργότερα πλησίασαν στη σειρά 4 κυρίες με λευκή στολή που στην τσέπη είχε μια κονκάρδα με μια πορτοκαλί φλόγα. Η καθεμία έσπρωχνε από ένα καρότσι με ένα παιδάκι. Τα δυο παιδάκια φορούσαν μαντήλι στο κεφάλι. Το άλλο χρωματιστό σκούφο και το τέταρτο, το κοριτσάκι, είχε δύο χαριτωμένα κοτσίδια. Τα αγόρια κατέβηκαν από το καρότσι και έτρεξαν χαρούμενα στις κούνιες. Οι συνοδοί τους πάντα στο πλευρό τους, τα πρόσεχαν σαν τα μάτια τους.

Το ένα αγοράκι ξέφυγε για ένα λεπτό και έτρεξε προς το μέρος του παιδιού που καθόταν στο παγκάκι και έτρωγε μια σοκολάτα. Εκείνο, μη θέλοντας να μοιραστεί τη σοκολάτα του, την τράβηξε προς το στήθος του και την έκρυψε μέσα στα χέρια του. Το αγοράκι γύρισε την πλάτη απογοητευμένο ενώ η συνοδός του έτρεξε και το πήρε από το χέρι. Έβαλα το χέρι και ψαχούλεψα την τσάντα μου. Είχα μέσα μια σοκοφρέτα. Την έβγαλα και κοίταξα εκείνη και τον μικρό διακριτικά κρατώντας την θέλοντας να του την προσφέρω. Η κυρία με τη λευκή στολή μου χαμογέλασε γλυκά και μου είπε «Ευχαριστώ αλλά δεν κάνει να τη φάει!». Την έβαλα ντροπαλά πίσω στην τσάντα μου.


Τώρα η παρέα είχε μεγαλώσει. Όλα έτρεχαν και έπαιζαν μαζί. Είχαν γίνει όλοι φίλοι. Η κόρη μου είχε το αγόρι με το σκούφο να την ανεβοκατεβάζει στην τραμπάλα, τα αγόρια ανεβοκατέβαιναν ασταμάτητα στην τσουλήθρα. Το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια απλά κοιτούσε χωρίς να συμμετέχει. Δεν βγήκε από το καρότσι καθόλου. Σε όλο τον χώρο πλανιόταν η χαρά. Ακόμα και ο ήλιος ξεπρόβαλε. Ένα μικρό χαρούμενο μελίσσι έτρεχε και έπαιζε. Κάθισα κοντά στο κοριτσάκι στο καρότσι. Μαζί χαζεύαμε τα παιδιά που δεν σταματούσαν να τρέχουν. Άρχισα να της λέω αστεία. Εκείνη γελούσε! "Γέλα ψυχή μου!" της έλεγα κι εκείνη συνέχιζε.

Καθώς τα κοίταζα, μπήκα κι εγώ μέσα σε αυτή τη γυάλα και δεν έβλεπα τίποτα από όσα και όσους υπήρχαν γύρω από αυτή την παιδική χαρά. Ήθελα να τα αγκαλιάσω όλα, να τα σφίξω, να παίξω μαζί τους, να τους τραγουδήσω. Μπήκα ανάμεσά τους, έσπρωξα την κούνια, σήκωσα την τραμπάλα, βοήθησα στα σκαλιά της τσουλήθρας.

Αλλά η ώρα περνάει γρήγορα, ιδίως όταν περνάς καλά. Ήρθε η ώρα η μικρή παρέα να χωριστεί. Το κάθε παιδάκι έπρεπε να φύγει. Άλλο για το σπίτι του, άλλο για το δωμάτιό του. Κι όσο εύκολα ενώθηκαν και έγιναν φίλοι και έπαιξαν, το ίδιο εύκολα είπαν γεια και έφυγαν. Οι συνοδοί πήραν τα παιδιά στα καροτσάκια τους, η μαμά του Κέβιν τον γιο της. Το κοριτσάκι κούνησε το χέρι του κάνοντας γεια σε όλους και σε εμένα χάρισε ένα χαμόγελο που δεν θα ξεχάσω ποτέ!


Όταν όλα απομακρύνθηκαν πήρα από το χέρι την κόρη μου. «Έφυγε ο φίλος μου με τον σκούφο;» με ρώτησε. «Έφυγε αγάπη μου, πάει να ξεκουραστεί». «Θα τον πάει και αύριο η γιαγιά του στην παιδική χαρά;», συνέχισε. «Και βέβαια θα τον πάει να παίξει», της απάντησα, την αγκάλιασα σφιχτά κι εκείνη χαμογέλασε ευχαριστημένη.

Ενώ απομακρυνόμασταν γύρισα και κοίταξα πίσω την παιδική χαρά. Χωρίς τα παιδιά να παίζουν μέσα χανόταν κι εκείνη στο γκρίζο κλίμα του νοσοκομείου. Δεν διέκρινα ούτε καν την κατακόκκινη τσουλήθρα.

 

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο για τους δικούς τους λόγους ή μια ερώτηση κ.λ.π. μπορούν να το στείλουν εδώ

Αρετή Μποταΐτη

Πέρασε πολλά χρόνια ανάμεσα σε μικρόφωνα, τραγουδιστές, ηχογραφήσεις, cd και μουσικές σκηνές. Το πρόσωπο πίσω από τα φώτα. Κι όταν τα φώτα εκεί έσβησαν, φώτισαν σε ένα παιδικό χαμόγελο στην αγκαλιά της. Στο Bright Side of Mom θα τη βρείτε κάπου ανάμεσα σε λόγια και τραγούδια ως Lead Singer. Στο γήπεδο θα τη βρείτε ως φανατική οπαδό της ομάδας της. Δεν λέει ποτέ όχι στις καλές συναυλίες, στα ζυμαρικά και στην κόρη της.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana