(17 ψήφοι)

Η αγάπη άργησε μια μέρα | Λένα Φίλη

Γράφει:
Η αγάπη άργησε μια μέρα | Λένα Φίλη

Ο Παναγιώτης ήταν πάντα το παιδί που πείραζε και τσακωνόταν με όλη την τάξη σε ένα σχολείο της ελληνικής επαρχίας της δεκαετίας του '80. Ένα μάλλον καχεκτικό παιδάκι, κατάξανθο και με μεγάλα εκφραστικά μάτια. Πάντα ακούρευτο και ατημέλητο, με ρούχα και παπούτσια, χιλιοτρυπημένα και καταλερωμένα, με μια σάκα που δεν είχε τίποτα μέσα εκτός από ένα αναγνωστικό και μια κασετίνα με κομμένα τα λάστιχα της.

Καθόταν μόνος στο τελευταίο θρανίο, μια εποχή που το τελευταίο θρανίο φιλοξενούσε το περιθωριοποιημένο παιδί της τάξης σε αντίθεση με σήμερα που μάλλον είναι το τρόπαιο των προνομιούχων. Την ώρα του μαθήματος απλά έγερνε στο θρανίο δίχως να ακούει ή να παρακολουθεί το μάθημα. Ενίοτε κλωτσούσε το θρανίο του, λες και το έκανε εσκεμμένα για να τραβήξει την προσοχή της τάξης και να προκαλέσει τον δάσκαλο να του κάνει παρατήρηση.

Ήταν προφανές ότι αποζητούσε το ενδιαφέρον των γύρω του, ακόμη και αν αυτό το επιτύγχανε με μια μη αποδεκτή συμπεριφορά. Ήταν σίγουρο ότι ο Παναγιώτης ήταν στο περιθώριο και της οικογένειάς του και του σχολείου του και ήθελε απλά να βγει από αυτό, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Και πώς να ήξερε άλλωστε; Η επιθετική συμπεριφορά προς τους γύρω του δεν ήταν παρά μια κραυγή για βοήθεια, όπως περίπου επιχειρούν οι αυτόχειρες με τα σημειώματα που αφήνουν πίσω τους.

Είχε φτάσει πια τα έντεκα, είχε φτάσει πια στην Πέμπτη δημοτικού και ενώ σε λίγο θα έμπαινε στην προεφηβεία, η συναισθηματική του ωρίμανση δεν ήταν καλύτερη από ενός τρίχρονου παιδιού. Είχε «ξοδέψει» τέσσερα ολόκληρα χρόνια στο σχολείο, χωρίς να ωφεληθεί σε τίποτα: δεν εντάχθηκε ποτέ στο σχολικό περιβάλλον, δεν έκανε κολλητούς, δεν έγινε μέλος της ομάδας των μαθητών, δεν έμαθε να ζητά για να λαμβάνει την αγάπη και τον σεβασμό, γιατί δεν του τα έδωσε ποτέ κανείς, προφανώς ούτε καν οι γονείς του.

Δεν πρόσεξαν ποτέ οι δασκάλες, που είχε μέχρι τότε, την παρουσία ή την απουσία του, σαν να μην ήθελαν να δουν τον λεκέ που «λέρωνε» την εικόνα της τάξης τους, δεν του μίλησαν ποτέ τρυφερά, δεν του ανακάτεψαν ποτέ απαλά τα μαλλιά του, δεν του έμαθαν καν να διαβάζει και να γράφει! Εξάλλου τον θεωρούσαν χαμένο κορμί. Δεν το είχαν ξεστομίσει δημοσίως, αλλά πίσω από την κλειστή πόρτα του γραφείου, οι κουβέντες έβγαιναν αβίαστα. Όταν ήταν ήσυχος τον αγνοούσαν και όταν δημιουργούσε προβλήματα απλά τον τιμωρούσαν με κάθε τρόπο. Συχνά γινόταν ο αποδιοπομπαίος τράγος της τάξης. Φορτωνόταν κάθε σκανταλιά και όταν διαμαρτυρόταν για την αδικία του φορούσαν και το ταμπελάκι του ψεύτη. Η αδικία τον εξαγρίωνε περισσότερο, η συμπεριφορά του γινόταν ακόμη πιο βίαιη, οι τιμωρίες αυξάνονταν και ο φαύλος κύκλος δεν έκλεινε ποτέ.

 

Ο καινούριος δάσκαλος της πέμπτης δημοτικού κατέφτασε στα μισά της σχολικής χρονιάς, γιατί αρρώστησε η δασκάλα της τάξης. Ένας νεαρός δάσκαλος από την πρωτεύουσα, ο οποίος ξένισε τους υπόλοιπους δασκάλους, τουλάχιστον ενδυματολογικά, γιατί έσκασε μύτη με τζιν παντελόνι και μπλούζα ζιβάγκο. Όσο όμως έκανε τους συνάδελφους του η μπλούζα αλά Παπανδρέου να ψιθυρίζουν, άλλο τόσο τους ξένισε όταν την επόμενη κιόλας μέρα από την ανάληψη των καθηκόντων του, ζήτησε το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού.

«Τι ακριβώς χρειάζεστε το αναγνωστικό της πρώτης;» ήταν η ερώτηση του Διευθυντή. «Για τον Παναγιώτη, το παιδί έχει φτάσει μέχρι την Πέμπτη και δεν έχει μάθει να διαβάζει! Προφανώς οι συνάδελφοι που τον είχαν ως τώρα δεν τα κατάφεραν να του μάθουν ανάγνωση και γραφή. Ίσως ο Παναγιώτης να έχει μαθησιακές δυσκολίες βέβαια, αλλά θα ήθελα να δοκιμάσω...» απάντησε ο νεοφερμένος δάσκαλος καρφώνοντας τους προκατόχους του. Και κάπως έτσι ο Παναγιώτης άνοιξε για πρώτη φορά σχολικό βιβλίο, όχι για να το σκίσει, αλλά για να γευτεί αυτό που είχε και εκείνος δικαίωμα όπως όλα τα παιδιά, το δικαίωμα στη μόρφωση, το δικαίωμα στο σεβασμό.

Το τελευταίο θρανίο μετακόμισε μπροστά, ο δάσκαλος αγόρασε ολοκαίνουρια κασετίνα με μολύβια και γόμα σε σχήμα αυτοκινήτου στον Παναγιώτη, η πρώτη καλημέρα του ήταν αφιερωμένη σε αυτό το θυμωμένο παιδί και συνοδευόταν πάντα από ένα γρήγορο ανακάτεμα των μαλλιών του Παναγιώτη, μια χειρονομία αγάπης που σήμαινε «πώς είσαι μεγάλε; είμαι και σήμερα δίπλα σου, μην φοβάσαι τίποτα» και υποδήλωνε ότι δεν θα χρειαζόταν να ήταν μόνος πια, ούτε να φωνάζει, ούτε να επιτίθεται στους συμμαθητές του.

Δίστασε στην αρχή ο Παναγιώτης, αμφισβήτησε ότι βρέθηκε ένας άνθρωπος να τον προσέξει, αλλά τελικά η αγάπη όλα τα μπορεί. Ακόμη και να ξεκλειδώσει την ψυχή ενός περιθωριοποιημένου παιδιού. Έμαθε ο Παναγιώτης να συλλαβίζει και να γράφει λεξούλες, η οργή του κατευνάστηκε, η ανυπακοή του τιθασεύτηκε, η καρδιά του μαλάκωσε. Ακόμη και οι συμμαθητές του άρχισαν να τον αποδέχονται, «να τον παίζουν». Ο δάσκαλος έγινε γι' αυτόν ο σωτήρας του χωρίς υπερβολή.

Όμως δεν ήταν αρκετό... Όσο και να προσπαθούσε να προσεγγίσει την μάνα του Παναγιώτη, να της εξηγήσει πως ο γιος της χρειαζόταν την αγάπη και την προσοχή της, αυτή δεν έδειχνε να κατανοεί το πρόβλημα. Πάντα κουνούσε με άρνηση το κεφάλι της καπνίζοντας και ρουφώντας γουλιές από τον φραπέ της και απομακρυνόταν βιαστικά τραβώντας τον Παναγιώτη από το χέρι. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε στο σπίτι τους, το σίγουρο ήταν ότι δεν είχε τίποτα καλό να περιμένει από εκεί.

Τελείωσε η σχολική χρονιά, ο δάσκαλος της πέμπτης δεν ξαναήρθε τον Σεπτέμβριο. Πήρε μετάθεση για άλλο σχολείο της πόλης. Ούτε και ο Παναγιώτης επέστρεψε στο σχολείο... Εκείνο το καλοκαίρι έμαθε τα πρώτα κόλπα, έκανε τις παρθενικές του μικροδιαρρήξεις και έγινε μέλος μια συμμορίας. Ίσως αυτή να ήταν και η πρώτη ουσιαστική ένταξη του σε μια ομάδα, στην οποία ένιωσε - τι κρίμα - ότι ανήκει 100%.

 

Πέρασαν τριάντα χρόνια από τότε. Κατά καιρούς ο Παναγιώτης μπαινοβγαίνει στη φυλακή για διάφορα αδικήματα. Φάντασμα του εαυτού του πια, απόρροια της χρήσης ουσιών, που ήρθαν ως αντικατάστατο της αγάπης που δεν ένιωσε στη ζωή του. Περιφέρεται συχνά στους δρόμους χωρίς να έχει καν αίσθηση του χώρου ή του χρόνου, λες και η ζωή έχει εγκαταλείψει το σώμα του και είναι ήδη νεκρός, ένα απομεινάρι που το ξέβρασε η οικογένεια του, το σχολείο, η κοινωνία.

Όταν δεν είναι στη φυλακή κάθεται σε μια γωνιά στην πλατεία και επαιτεί για λίγα χρήματα, στην πραγματικότητα επαιτεί για λίγη αγάπη, μόνο που τώρα δεν έχει πια τη δύναμη να φωνάξει και να διεκδικήσει την προσοχή, όπως τότε που ήταν δέκα χρονών. Κάθεται με χαμηλωμένο βλέμμα, με χαμηλωμένο βλέμμα περνά ο κόσμος από δίπλα του, με χαμηλωμένο βλέμμα περνά αραιά και που και ο γέρο-δάσκαλος της πέμπτης. Ξέρει (ίσως;) ποιο είναι αυτό το παιδί, αλλά το μόνο που κάνει είναι να χαμηλώνει το βλέμμα του και να το προσπερνά, νιώθοντας (ίσως;) ενοχή γιατί δεν τον αναζήτησε εκείνο το καλοκαίρι, που του πήρε πίσω με την απουσία του όποια ψήγματα αγάπης του έδωσε τότε, που δεν κατάλαβε ότι είχε γίνει η μάνα και ο πατέρας του, που δεν κατάλαβε τελικά ότι ο μικρός Παναγιώτης μπορούσε να αγαπήσει και να αγαπηθεί ή που απλά δεν ασχολήθηκε περισσότερο.

Σε εκείνη την τάξη της Πέμπτης Δημοτικού η αγάπη άργησε μια μέρα, ήρθε αλλά έφυγε...

 

 

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο για τους δικούς τους λόγους ή μια ερώτηση κ.λ.π. μπορούν να το στείλουν εδώ

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana